Tuesday, November 6, 2018

කාශ්මීර හිමචල් ගමන 7 ලදාක් සිට අතරමගට

ලදාක් වල අපි ඉදියේ එක රැයයි. අපිට යන්න තැන් ගොඩක් තිබුනත් ඒ බෝඩර ඒරියා වලට ඒකාලේ පර්මිෂන් තිබුනේ නැහැ. ඒ නිසා අපි ඒ තැන්වලට නොයා ඉන්න තීරණය කලා. පස්සේ කාලෙක ඒ තැන්වලට ලංකාවේ අයට යන්න ලැබුනා. දැන් මම හිතන්නේ ලදාක් වල බෝඩර් ලොකේශන් කිහිපයකටම ලංකාවෙව් අයට යන්න අවසර ලබාගන්නට හැකියි. ඉන්දියාවේ හිමාලයට මායිම් වෙන ගොඩක් තැන්වල මෙහෙම බොඩර් පලාත් වලට පිවිසීමේ අවසර සම්බන්ධ ගැටලු තියෙනවා. ඉතින් ඒ හිමාල බෝඩර පලාත් වලට යනවා නම් පර්මිශන් සහ පර්මිශන් ගන්න විදිය ගැන ටච් එකේ යන එක හොදයි. 



ගමනාරම්භය 
අපිට ලේ සිට මනාලි වලට කෙලින්ම එන්න අමාරුයි. මග රැයක් මග නවාතැනක නවතින්න ඕනා. කිලෝමීටර 450ක් විතර වෙන ලේ සිට මනාලි දක්වා ගමනෙන් වැඩි කොටසක් තියෙන්නේ තදබල වංගු. ඉතින් මේ ගමනේ ආරම්භය පාන්දරම පටන් ගන්න එක තමයි හොද. ඒත් දිගින් දිගටම ඇවිල්ලා මහන්සි වෙලා ඉදපු අපි උදේ අවදි වෙනකොට දවල්වෙලා. දවල් වෙලා ඇහැරිලා අපි පිටත් වෙන්නට හිතුවා. 

කදුකර කාන්තාරයේ ගොඩනැගිලි 
මේ පලාතේ ගල් එකමත එක තියලා අපේ ලංකාවේ ඩෙල්ෆ්ට් දූපතේ හිරිගල් වලින් තාප්ප හදලා තියෙනව වගේ ගල් වලින් තාප්ප ගෙවල් හදලා තියෙනවා. ගෙවල් උනත් මෝඩ ගැඩොල් වගේ මහා විසාල ගැඩොල් වගයක් එක මත එක තියලා හදලා තියෙනවා. සමහර විට වැස්සක් එන්ෙන් බොහෝම කාලයකින් නිසා එහෙම ගෙවල් හැදුවාය කියලා ලොකු අපහසුවක් වෙන්නේ නැතුව ඇති. අපි නැවතුන නවාතැන් වල පවා ඒ විදියට හරිහැටි සිමෙන්තියෙන් බැදපු නැති ගල් ොහ් මැටි ගඩොල් තියලා හදාපු ගෙවල් ආදිය හම්බ වුනා. 


අපිට වාහනය සෙට් වීම 

අපිට මනාලි දක්වා එන්න බස් එකකුත් තියෙනවා. ඒත් බස් එක අපි එන්න ඉදිය දවසේ එන්නේ නැහැ. බස් එක තියෙන්නේ දවස් දෙකකට එකක් වශයෙන්. ඉතින් අපි ඒ නිසා පොඩි 7 සීටර් වාහනයක් ගන්න ඕනි කියලා කතා වුනා. ඒකට අපිට අපි ඉදිය නවාතැනේ අයියත් බොහොම සහයෝගය දැක්වුවා.අපි වාහනේට නැගලා අපේ තිබුන බඩු පාර්සල් බඩු මලු ටික වාහනේ උඩ පැටෙව්වා. මුල් හරියේදී වාහනේ ටයර් හෝ වෙනත් නඩත්තු වැඩක් තිබුන නිසා ඒතැන අපිට ටික වෙලාවක් ඉන්න වුනා. ඉන් පස්සේ ගමන් ඇත්තටම පටන් ගනිද්දි උදේ 11 වගේවෙලා. 


ටැග්ලන්ග්ලා 
මෙ ්ලදාක් පලාත කාන්තාර පසුබිමක්. මෙහිජන ජීවිතයත් තරමක් කටුකයි. මේ ගමනේදී අපිට ටැග්ලන්ග්ලා හමු වෙනවා. ඒ තමයි මේ ශ්‍රී නගර් ලදාක් සිට මනාලි දක්වා යන රවුන් ට්‍රිප් එකේම උසම තැන. එතැන මීටර 5300කට වඩා උස බව සදහන් වෙලා තිබුනා. සාමාන්‍යයෙන් මීටර් 5300ක් කියන්නේ ලංකාවේ පිදුරුතලාගලටත් වඩා උස තැනක්. වාහනේකින් යන්න පුලුවන් තවත් ඒ වගේ උසම තැන් තියෙනවා. ඒවාට යන්න අපිට පර්මිසන් තිබුනේ නැහැ. ඒ නිසා අපිට මේ පාස් එකෙන් සෑහීමටකට පත් වෙන්න සිද්දු වුනා. මේ වැගේ තැනක තියෙන උස නිසා සීතල වැඩියි. වින්ටරේ නම් මේ පැත්ත පලාතේ වත් කිට්ටු වෙන් බැරුව ඇති හිම. අගෝස්තුවෙත් ටැග් ලන්ග්ලා කිට්ටුව කදු යායවල් පෙනුනා උඩහ කොටස හිමෙන් වැහිල තියෙන. 


අරුම පුදුම වාහනය  
අපිට සෙට් වුන මනුස්සයා හොද කෙනෙක් නෙමෙයි. ඒ රියදුරු ගංජා වගේ මත් ද්‍රව්‍ය පාවිච්චිකරනවා. ඒවා බීලා මත් වෙලා ඉන්න කොට පොර හෙමෙන් යනවා. නැති වෙලාවට වේගෙන් යනවා. මුලදී අපි අකමැති වුනා පොර ඒවා ගන්නවාට. ඒත් පස්සේ ඒවා ගත්තම නේ පොර හෙමින් යන්නේ ඒ නිසා අපි  එයාට ඒවා ගන්න ඉඩ දුන්නා. 

මේ මත් ද්‍රව්‍ය ආදිය අරගෙන යන්නේ ලේසි පාරක නෙමෙයි. සමහර තැන්වල වාහනේ ජනේලේ පැත්තකින් බලන්නත් බයයි. මොකද එච්චරටම බෑවුමක් තියෙන්නේ. මෙහෙම යද්දි රෑ වුනා. ඒ කියන්ේන අපිට නවාතැන් ගන්න හිතපු තැනට එන්නත් කලින්ම රෑ වෙන්න ගත්තා. බාගෙදා එදා වැහි සහිත පසුබිමක් තිබුන නිසා ඉක්මනින් රෑ වුනාද දන් නැහැ. 


අපි කුණාටුවට හසු වීම 

වටේම කදු ඈතින් පේන ඒත් සමතල මහා පිට්ටනියක් මැද කඩ සෙට් එකක් තිබුනා. අපි එතනින් තේ වතුර බිව්වා. එතනට එනකොට තිබුනේ මහ අමුතුම පරිසරයක්. දේදුන්නක් තියෙනවා. ඈතින් වලාකුල් පොකරු පොකුරු කුට්ටි පිටින් එනවා. ඒවා ඇවිත් ටික වෙලාවකින් ඔන්න බිමට වැටෙන්න පටන් ගත්තා. පොඩි හිම කැට. ටික් ටොක් කියලා කට සීතල කරන්න තියෙන මෙව්වා වගේ සුට්ටි බෝල ජාතියක් අහසින් වැටෙනවා. ඒවා වැදුනාම ඇගට රිදෙනවා.  එතැනදි අපේ චතුරංගට පෝඩක් සෙම අමාරුව වැඩිවුනා.


රාත්තිරි ගමන 

ඇත්තටම කුනාටුව සෙට් වුනේ දවල්. එතනින් එහා ගිහින් තමයි රෑ වුනේ. රෑ වුනත් එක්කම අපිට නවාතැනක් නැහැ. ඒත් අපි මහා කදු යායක් මැද. ඒ අතරමැද මතක විදියට අපේ බෑග් වැටුනා. බෑග් වැටිලා අපේ බඩු බාහිරාදිය නැතිවෙලා පාස්පොට් නැතිවුනා නම් අපි අනාථයි. ඒ වෙලේ ඇත්තටම අපේ යාලුවෙක්ට මීඨර් වෙලා තිබුනා වාහනෙ උඩින් බෑග් වැටෙනවා. ඒ ගමන ආයේ අපි මහ වැස්ස වගේ තිබුන තද සීතලේම වාහනේ උඩට නැගලා බෑග් බැදලා තිබුන බැමි තද කලා. ඒ වගේම ආයේ වැටුන බෑග් ඇහිදගත්තා. 

රියදුරු ගේ හැසිරීඹ 

 රියදුරාට මේ බෑග් වැටීමවත් වෙන දෙයක් වත් කිසිම වගක් නැහැ. පොරගේ ගාව තිබුනා හොද සින්දු කලෙක්ශන් එකක්. ඒක සද්දෙන් දාගෙන හෝ ගාල යනවා යනවා ඉවරයක් නැහැ. මෙ ගමන රෑ වෙද්දි අපි බය වුනා. ඒ මදිවට මේ රියදුරු ගෝතයා හිටපු ගමන් කන්ද බෑවුම අතරින් තියනෙ සෝට්කට් වලින් දානවා. අපි කදු නගින්න යද්දි වංගු වංගු  ස්කිප් කරලා අපි කන්ද දිගේ පහල බහින්නේ. ආන්න ඒ වගේ අපේ බුවාත් පහලට රූටන්න වගේ ඕෆ් රෝඩ් දානවා. ඉතිං බයේ පණ යනවා අපේ.. 

මේ කදු වල අපෙ ්කදු වල වගේ බැද්ද නැහැ. තනිකර පස් කදු වගේ දුබුරු පාට කදු . ඒනිසා. ඒ විදියේ ඕෆ් රෝඩ් දාන්නත් ලේසියි. 


නවාතැනට ඒම. 
 
කොහොමින් හරි අපි මැද තිබුන නවාතැන් තැනකට එද්දි රෑ වෙලා ගොඩක්.මොනා හරි  තිබුන දෙයක් කොටාබාලා අපිට නිදාගන්න තමයි තිබුනේ. ඒ නිදාගත්ත තැන විස්තර එතැන කොහොමද කියලා සහ ගමනේ ඉලග විස්තරේ අපි ඊලග එපිසොඩ් එකෙන් බලමු.පහල තියෙනවා මම පිංතුර ටික පෙලගස්සලා හදාපු වීඩියෝ එක. ඒකත් බලලාම යන්නෝන ඔන්න. 

Sunday, November 4, 2018

මිහිපිට දෙවිවරුන් ගේ අතින් සුරැකෙන ප්‍රීතිපුර දරුවෝ

අද මම ගියා ප්‍රීතිපුර. මීට කලින් ලංකාව වටේ යද්දි අපි ප්‍රීතිපුර හමු උනා. ඊට පස්සේම මේ පැත්තේ ආවේ අද තමයි. මම මුලින්ම ගිහින් තිබුනේ ප්‍රීතිපුර වැඩිහිටි විශේෂ අවශ්‍යතා නිවහනට. ඒත් අපිට නියමිත වැඩසටහන තිබුනේ ප්‍රීතිපුර ළමා නිවාසේ. ප්‍රීතිපුර ළමා නිවාසේ ඉන්නේ විශේෂ අවශ්‍යතා සහිත දරුවෝ. ඔවුන් ගැන බලනවාටත් වඩා ඔවුන්ව බලාගන්නා අය එක්ක කතා බහ කරලා සින්දු කියලා නටලා විනෝද වෙන්නයි අපිට ඕනා වුනේ.


මැජික් බලන්නට ආ දෙමව්පියෝ

අපි ගිහින් ටිකකින් එතැනට ආවා සාමාන්‍ය දරුවෝ කන්ඩායමක්. අම්මලා එක්ක තමයි ඒ දරුවෝ ආවේ. එයාල එද්දි පොඩිම ළමයි ඉන්න නිවහනේ පාලිකාව ඒ නිවහනේ දොරවල් වැහුවා. පස්සේ තමයි වැඩේ තේරුනේ. තමුන්ගේ දරුවන්ට මේ විශෙහ්ෂ අවශ්‍යතා සහිත දරුවන් පෙන්වීමට අම්මලා බොහෝම කැමතියිලු. ඉන් පස්සේ තමුන්ගේ දරුවනට තරවටු කරන්න උඹලට ඔච්චර දේවල් තිබිලත් කෝ හරක් වගේ නේ වැඩ කරන්නේ කියලා බනින්න හොද අවකාශයක් හදාගන්න ඒ එන දෙමාපියන්ට හැකියාව ලැබෙනවා. කොහොම නමුත් ඒ වැඩේට එතැන හිටපු පාලිකාව ඉඩ දුන්නේ නැහැ. එයාලව වැඩිවෙලා තියාගන්නේ නැතිව යවන්න ඇයට හැකි වුනා. ළමුන් දෙදෙනකු සන්සන්දනය කිරීම කිසිසේත්මඒ ළමුන් දෙදෙනාටම හොද නැහැ. මේ ගැන කතාකරන්න ගියොත් අපිට සමහර විට වචන දහස් ගානක් කියන්න පුලුවනි.

ලංකාව වගේ රටකදි දෙමාපියන් විසින් සපයන අධ්‍යාපනික ඉලක්ක වෙත දරුවා බලෙන් දැක්කීම තමයි සිද්ද වෙන්නේ. එතැනදී හොද හෝ නරක මොනම ක්‍රමේකින් හරි එක්සැම් වලින් දරුවන් පන්නවන්න දෙමාපියන් ක්‍රියාකරනවා. මේ ක්‍රමය වෙනස් කරන්න මුලින් සමාජයෙන් මේ ගැන කතිකාවත් එන්න ඔනා. එහෙත් තවමත් නගරබද ගම්බද ගොඩාක් දෙමාපියන් තමුන්ගේ දරුවන් බලෙන් දැක්කවීම ජයටම කරනවා විතරක් නෙමෙයි සමස්ථ ජීවිතේ විමුක්තියම එක්සෑම් මත රදාපවතිනවා කියලා දරුවන්ට කියනවා. ඉතිං ඒ ආකල්පය වෙනස් කරගන්න කල් අපිට යුරෝප් රටවල වගේ දරුවාට විවෘතව හිතන්න ඉඩදෙන අධ්‍යාපනයක් දකින්නට බැරිවේවි.



අලුත් අය අඩු වීම

ළමයි හැටක් වගේ ඉන්න තැන සෑම සියලු දේටම ඉන්නේ කාර්යමණ්ඩලය 15-20ක් වගේ ප්‍රමාණයක්. මේක බොහොම අඩු ගනනක්. එතැන පිරිසිදු කරන්න, කෑම උයන්න ළමුන්ට සලකන්න ඕක්කොම කරන්න ඕනා ඒ කට්ටියම තමයි. අපි දන්නවා සාමාන්‍යයෙන් ට්වින්ස්ලා ඉන්න පවුලක් දැක්කාම අපිට ඒ දෙමාපියෝ ගැන දුක හිතෙනවා. මොකද අපිට ක ළමේක් බලාගන්න බැරුව ඒ ගොල්ල දෙන්නෙක් බලනවා. ඒත් මෙතැනදි දරුවෝ 3-4කට කවන්නේ, නාවන්නේ, වතුර පොවන්නේ, කිරි පොවන්ේන, ඔවුන්ගේ වැසිකිලි අවශ්‍යතා බලන්නේ, ඔවුන්ගේ අද්‍යාපනික වැඩ බලන්නේ එක්කෙනෙක් විතරයි. ඉන්න අයගෙනුත් කිහිප දෙනෙක්ම විශේෂ අවශ්‍යතා තියෙන යමක් කමක් වැටහෙන අය. ඒ අයත් ඔවුන්ට හැකි පමණ ඔවුන් වැනිම පිරිසක් බොහොම හොදින් රැකබලාගන්නවා.

පිිරිමි නැති නිවහන

ඉතිං මේ නිවහනේ පාලිකාව වගේම ඉන්න අයත් ගොඩක් අය ගැහැනු. පිරිමි විදියට ඉන්න පිරිස විශේෂ අවශ්‍යතා තියෙන උදවිය. සමහර විට පරිපාලන කටයුතු වලදි පිරිමි අය ඇති. ඒත් බොහෝ කැපී පෙනන රාජකාරි කරන්නේ ගැහැනු අය. මේ වගේ තැන්වල ලැබෙන අඩු වැටුප එක්ක පිරිමි අය සේවයට එන්නේ නැතුවත් ඇති.

අංකල් ගේ කතාව

මම ගියාට පස්සේ එක අංකල් කෙනෙක් ටිකක් ෆිට් වුනා. ඔහුගෙන් විස්තර අහගෙන යද්දි ඒ අංකලුත් යම් පමණක විශේෂ අවශ්‍යතා තිබුන එහෙත් දැන් බොහේම දුරට සුවපත් වුන අයෙක්. ඉතිං මේ අංකල් තමයි මේ නිවහනේ කෙනෙක් ලෙඩ උනොත් එයාව ඉස්පිරිතාලේ අරං යන්නේ සහ සාත්තු කරන්නේ. මේ සාත්තු කරන කොට ඉස්පිරිතාලෙන් ලෙඩාට කෑම බීම ලැබෙනවා. ඉතින් මේ සහායට යන කෙනාට කෑම බීම කොහොමද කියලා මම ඇහුවා. ගොඩක් වෙලාවට ඒ ඉස්පිරිතාලෙන්ම කෑම ලැබෙනවා කියලා කිව්වා. පහුගිය දවසක එහෙම ගියාම වාට්ටුවේ නර්ස් නෝනලා වගයක් එයාගෙන් ඇහුවාලු කෑම කොහමොද කියලා. ඉන් පස්සේ වාට්ටුවේ නෝනලා ටික මෙයාට රස කෑම එකක් ගෙනත් දීලා. අංකල්ගේ අදහස උනේ අපරාදේ එහෙම කෑම එකක් එයාට ඕනි නැහැ කියලා. කොහොම වුනත් රාගම ඉස්පිරිතාලේ විශේෂ අවශ්‍යතා තියෙන අයත් එක්කම නිදාගෙන කාගෙන බීගෙන තමුනගේ වැඩටික කරගෙන සාත්තු කරගෙන ඉන්න මේ අංකල් කරන සේවය පොඩි නැහැ.

මරණ සම්බන්ධ කතාව

මේ නිවහනට ළමයි එන ක්‍රම කීපයක් තියෙනවා. බොහෝ අවස්ථාවලදී දුප්පත් දෙමාපියන් මේ විශේෂ අවශ්‍යතා සහිත දරුවන් ඉස්පිරිතාල වලම දාලා යනවා. එහෙම නැතිනම් මේ දරුවන් තැන තැන දාලා යනවා. අවසානේ අම්මලා තාත්තලා කවුද කියලා නොදන්න දරුවෝ පිරිසක් තමයි මේ නිවහනේ ඉන්නේ. ඒ අයට සෙමෙන් වැඩෙන කට්ටිය නිසා එයාලට අම්මලා තාත්තලා ගැන ලොකු මතකයක් නැහැ. වේගෙන් වැඩුනත් ඉතින් අවුරුදු පහක් හයක් වුනත් දෙමාපියන් ගැන හරි විස්තරයක් කියන්න දරුවෝ දන්නෙ නැැහනේ..

මේ දරුවෝ කලාතුරකින් නැතිවෙනවා. සමහර අයට උපතින්ම මොලයේ සහ ස්නායු ආබාධ වගේම දරුනු ශාරිරික ආබාධත් තියෙනවා. ඉතින් ඒ අය ගෙනාපු ආයුෂ ඉවර වුනාම නවත්වන්න මේ නවාතැනේ අම්මාවරුන්ට බැහැ. ඔවුන් ජීවිතෙන් සමුගත්තාම මේ නිවහනේ අයට එතැන ලොකු ගැටළුවක්. මොකද මරණ සහතිකයක් ගන්න මරණය නිසි පරිදි අවසාන කරන්න අධිකරණයටත් යන්නට වෙන අවස්ථා තියෙනවා. ඒතැන් වලදි දෙමාපියන් නොමැතිව ඒ මරණ කටයුතු හසුරුවාගන්න ලොකු අපහසුතා එනවාලු. එතැනදි අධිකරණය අහනවා කියන්නේ ළමයින්ගේ නියම දෙමාපියන් කවුද කියලා. එහෙම දෙමාපියන් නොමැති වීම නිසා පොලිසි ගානේ උසාවි ගානේ රස්තියාදු වෙන්නත් සිද්ද වෙන බවත් සමහර අවස්තාවල ඒ ළමුන්ගේ මරණ සති ගනන් මෝචරි වල තියාගන්න වෙන බවත් ඒ එක් වැඩකරන අම්මා කෙනෙක් කිව්වා.

මොකද කට්ටිය අඩු

මේ වගෙ තැන් වලදි ස්ටාෆ් වල වැඩකරන අයට ලැබෙන්නේ තරමක් අඩු වැටුපක්. වැඩියෙන් ගෙවන්න වැඩි වැඩියෙන් ලැබන්නට ඕනි. අනික සේවාවක් විදියට එක තැනක පඩි වැඩිකලොත් ඒක ළමා නිවාස මෙ ්වගේ නිවාස හැම එකකටම බලපාන දෙයක් වෙන්නත් ඇති. ඉතිං මේ වැටුපට කරන්න තියෙන වැඩකටයුතු බොහෝම වැඩියි. ඉතිං කට්ටිය එන්නේ නැතුව ඇති.

හැරත් ඒ වැඩකරන අය කියපු විදියට ඇතම් වෙලාවට පිරිස් පැමිණියත් තියන වැඩ රාජකාරි නිසා දාල යනවාලු. ඉන්නේ නැතිව. ඔවුන්ට අනුව කැමැත්තෙන් ආවා වුනත් දරුවන්ගේකැත කුනු ඉවත් කරලා දරුවන් හතර පහක් එක්ක කරන්න වෙන මේ මහා ක්‍රියාදාමය කරන්න කට්ටිය කැමති නැහැ. ඉතිං එනවා වගේම යනවා. ඉතිරි වෙන්නේ හැමදාම වැඩකරන අය ටිකක් විතරයි.

විනෝදාංශ

මේ දරුවෝ එක්ක වැඩකරන කොට මේ අයට ඒක දැඩි වෙහෙසක්. විදේශික කාන්තාවක් කියන විදියට මේ දරුවන් ඇතැමෙක් විශාලයි. ඔවුන් එසවිම පෙරළිම් කැවීම වැසිකිලි දේ අරන් දැමීම නෑවීම වැනි දේ කියන්නේ බොහොම තද ක්‍රියාකාරකම් මේවා එක්ක දවසම ගත කරන මේ සේවකයින් මොනවද විනෝදය විදියට කරන්නේ කියලා අපි පස්සේ ඇහුවා.

ගොඩක් අය ප්‍රේම දඩයම, මේ ආදරයයි බලනවා. එක ගෑනු ලමයෙක් ඉදියා එයා ටිකක් ලොකුයි. එයා හෙම ෆිල්ම් එහෙමත් බලනවා. කොටින්ම එයාට ෆ්රෝසන් කාටුන් ෆිල්ම් එකේ සින්දුව සම්පූර්ණයෙන්ම මතකයි. අපි සින්දු කියන නටන වෙලාවේ ඒ ළමයා ොබහොම සක්‍රියව වැඩේට දායක වෙලා නටන්න සින්දු කියන්නට වුනා.

ළමයි සහ ස්ටාෆ් එක

අප ිගිහින් දානයක් දීලා හෝ යම් උපකාරයක් කරලා එද්දි අපි දකින්නේ දරුවෝ.ඒත් මේ දරුවන් එක්ක දවසක් දෙකක් නෙමෙයි අවුරුදු ගානක් තිස්සේ මහන්සිවෙන අම්මලා ටික අපි දකින්නේ අඩුවෙන්. ඒ වගේම තමුන් පොඩි කාලේ ගතකරපු තමුන්ට පිහිට වෙච්චි මේ සේවාවන් වෙනුවෙන් විශේෂ අවශ්‍යතා තිබිලා දැන් සෑහෙන හොදින් ඉන්න අයත් ලොකුවටම දායක වෙනවා. ඉතිං මේ මම ගිය වැඩසටහන තිබුනේම එයාල සදහා. අපි උදේ එයාලගේ විස්තර අදිය කතා කලා. එයාලගේ පස්නගැන කතා කලා. ඇත්තටම අපිට ඒ පස්න විසදන්න බැරුව ඇති.ඒත් අපි ඒ ගැන කතා කල එකත් ලොකු දෙයක් නෙ..

දවල් බොහොම රසවත් කෑම වේලක් එයාලට විශේෂයෙන්ම සකස් කරලා ඇනුවුම් කරලා තිබුනා. ඒ වගේම සවස් කාලේ අපි ගීත කියන්න සහ නටන්න යොදාගත්තා. මෙතැනදි කට්ටිය ගීථ කිව්වා සහ හොදට නැටුවා.


පිටරට කට්ටිය

පිටරට ඉදන් පිසියොතෙරපි කරන්න දෙන්නෙක් ඇවිත් හිටියා ඒ ගෑනු ලමයි දෙන්නා ඔස්ට්‍රියන්. තව ඒ වැඩ වලට සහාය වෙන්න ඇමරිකානු ගැහැනු ලමයෙක් ඇවත් හිටියා. එයා ඇවිල්ලා ලස්සනට සින්දු කිව්වා. ඉන් පස්සේ නෙදර්ලන්ත ගැහැනියකුත් උන්නා. 4 දෙනාම ලස්සනයි යම් තරමකට. ඇමරිකන් ගෑනු ලමයා නම් ඇත්තටම හැඩයි. කොහොම උනත් එයාල මේ නිවාසය වෙනුවෙන් කැපවෙලා මේකට දායකත්වය දෙනවා. ඒ ගොල්ලා ඒ රටේ ඉදලා ගුවනින් ඇවිත්, වීසා අරන් තමුන්ගේ දාඩිය මහන්සියෙන් හම්බකල මිල මුදල් වියදම් කරලා ලොකු කැපකිරිමක් ලංකාවේ මේ අය වෙනුවෙන් කරනවා. ඇත්තටම අපි වෙනත් රටකට ගිහින් එහෙම සත්කාර කරන්න තියා ලංකාවේ තියෙන මෙම නිවාසෙක සතියක් වැඩට යන්නවත් හිතන්නේ නැහැ. ට්‍රෙන්ඩ් එකක් විදියට අඩුගානේ වීකෙන්ඩ් එක වත් මේම තැනක ගතකරලා ඒ වැඩවලට උදව් වෙන්න පුුලවන් නම් ඒක ලොකු දෙයක්.

දායකත්වය

මේ තැනට ලැබෙන දාන මාන වල අඩුපාඩුවක් නැහැ. ඒත් වැඩකරන අයට පඩි නඩි ගෙවන්න සහ නඩත්තු කටයුතු වලට ලොකු මුදලක් යනවා. හිතන්න මේ අයගේ රෙදි පෙරදි හෝද ගැනීම. ඒවා පවා කලට වෙලාවට කරන්න කොච්චර නම් ලයිට් බිලක් වතුර බිලක් යනවද? ඉතින් මේවා නඩත්තු වෙන්නේ අපි අතරම ඉන්න සමහර විට තමුනේග් නම ගමවත් කියන්න අකමැති නියම දානපතියන්ගේ මිල මුදල් වලින්. කාර්යමණ්ඩලයට වැටුප් ගෙවන්න සහ ඉතිරි වැඩවලට මේ අවරුද්දට නම් සල්ලි ඇති කිව්වා. ඒත් අවුරුද පනස් ගානක් තිස්සේ පැවැත්වෙන මේ ආයතනය තවදුරටත් තියා ගන්න නම් ඉදිරියටත් ආධාර උපකාර ඕනා වෙනවා.

අපිටත් බැරිද මොනාහරි කරන්න

මම අද ගිය අයි අයි ටී එකේ ළමයින්ගේ ප්‍රෝගැම් එක ඇවිල්ලා බොහොම සරල එකක්. එයාල කලේ වැඩකරන අයව සතුටු කරන්න සහ ඔවුන්ගේ පස්න කතාකරන්න තැනක් හදපු එක. ඒ වගේම ඒ වැඩකරන අයව කොටස් වශයෙන් හරි ට්‍රිප් එකක් එක්කරන් යන්න. ඒ පිරිස එක්ක පොඩි පැදුරු පාටියක් සංගීත අවස්තාවක් කරන්න. එයාලට ඩ්‍රාමා දන්න හොද දක්ශයෙන් ගෙනල්ලා ඩ්‍රාමා වැඩමුලුවක් කරන්න. ඒ වගේම මහන්න කියන්න දන්න අයත් කිහිප දෙනෙක් හිටියා ඒ අයට ඒ හැකියාවන් දියුනු කරගන්න ඉඩ දෙන්න හැකියාව අපිටත් තියෙනවා.

ඒ වගේම සතපහක් නැතුව වේලි වේලි ඉන්න කෙනෙක් ට උණත් සති අන්තයක හරි ගිහින් ඒ අයට උදව් පදව් වෙන්න හැකිනම් ඒකත් ලොකු දායකත්වයක් වෙනවා. මේ විශේෂ අවශ්‍යතා තිබෙන දරුවන් කියන්නෙත් අපි වගේම මේ ලෝකේ ජීවත්වෙන ගෞරවණීය පිරිසක්. ඉතිං මේ තැන්වලට ගිහින් ඒ අයව හෑල්ලු කරලා කතාබහ කරන්න සහ සත්තු වත්තට ගියා වගේ පොටෝ ගහන්නත් හොද නැහැ.


මගේ පෝස්ට් එක ඇතුලෙත් අවස්තා දෙකතුනකදි මම ඒ අය ගැන පොඩ්ඩක් ඕනාවට වඩා කියලා ඇති. ඒත් අපිට ඒ තැන ගැන ඒ අය ගැන කතාකරන්න ඒ තොරතරු ඕනා වෙනවා. ඒ නිසා තමයි එයාලා ගැන කියන්න වෙන්නේ.

මේ තැන ඉන්න ඔක්කෝම දරුවෝ ලාංකිකයෝ. ඒ වුනාට මේ ස්ථානයේ තිබුන ගොඩනැගිලි ඔක්කෝම වගේ විදේශ වලින් ලැබුන ඒවා. ඒ වගේම පහසුකම් වලටත් රට ඉන්න උදවිය ගොඩක් දායක වෙලා තිබුනා. ඉතිං දේශ දේශාන්තර එහා ඉන්න දරුවන්ටත් ඒ රට ඉන්න මනුස්සයින්ගේ කරුණාව සෙනෙහස පහල වෙනවා. මිනිසුන්ගේ කරුණාව කියන්නේ කිසිම ජාතියක් ආගමක් කුලයක් පදනම් නොවී සියලු ජාතින්ටම පිහිටවිය යුතු සංකල්පයක් නම් ඒ රට ඉදන් අපේ රටේ මේ ළමා නිවාස වලට උදව් කල පිරිස මහා උතුම් පිරිසක්. අපේ ඇත්තනුත් මෙතන දාන මාන සහ වැඩකටයුතු වෙනුවෙන් දායක වෙලා තියෙනවා. ඒත් අපිට තවත් දායක වෙන්න හැකියාව තියෙනවා. 


Saturday, November 3, 2018

පෝ දා ක්‍රෝ අයිලන්ඩ් ශ්‍රමදානය

ජාතික සමාජ සංවර්ධණ ආයතනය කියලා එකක් තියෙනවා රාජගිරියේ. ඕ ආයතනයෙන් උපාධි මට්ටමට යනකල් සමාජ සංවර්ධණය ගැන උගන්වනවා. ඒ උපාධිය ඉගෙනගන්න ශිෂ්‍යාවක් මගේ ට්විටර් මිතුරියක්. ඇය නමින් නයනතාරා. නයනතාරා පහුගිය දවසක ශෙයා කරලා තිබුනා මෝදර බීච් ක්ලීනප් ප්‍රෝගැම් එකක් ගැන. ඒක එයාලගේ සමාජ සංවර්ධන ආයතනයත් දායක වෙලාකරන වැඩක්. මමත් කැමතියි මුහුදු පිරිසිදු වැඩ වලට ඉතිං මාත් ඒකට සහභාගී වුනා.

මෝදර වැල්ල
මෝදර වැල්ල කිව්වාම ඉතිහාසයේ විවිද කාලයේ විවිධ මතකයන් තියෙනවා. මම මට්ටක්කුලිය දිහා ඉගෙනගත් 2006 කාලේ මෝදර වැල්ල කියන්නේ නොයා යුතු තැනක් කියලා තමයි හදුන්වලා තිබුෙන්. ඒත් දැන් එතැන ලස්සන උද්‍යානයක් ගෝඨාභය මැතිතුමා විසින් ඉදිකරලා තියෙනවා. බංකු හදලා කඩවල් හදලා පාරවල් ගහලා ඇත්තටම ලස්සන තැනක් තමයි ඒක. ඒක පිරිසිදු කරන්නත් පිරිසක් පත්කරලා ලකේට තියාගෙන යනවා.

මෝදර මුහුදු වෙරළ
අනේ කොච්චරලස්සන ප්ලේස් එක උනත් මුහුදු වෙරළ නම් ගන්න දෙයක් නැහැ. මූදු වෙරළ කුනු වලින් වැහිලා. සමහර තැනක කුනු කදු මට්ටමට බීච් එකේ. ඒක ක්ලීන් කරන්න යමුය කියලා ගියාට මොකද දැක්කාම නම් අයියෝ කියලා හිතුනා. මේ මෝදර කාක දූපත වෙරළ තීරයට මම හිතන්නේ කැළණි ගග දිගේ අපද්‍රව්‍ය එනවා. ඇවිල්ලා ඒවා එක්රැස් වෙනවා. අපේ අය පාවිච්චි කරන ප්ලාස්ටික් අසුරණ පොලතින් අසරණ වගේම සපත්තු සෙරෙප්පු ජොක්කු රෙදිපිලි බෑග් වගේ ඒ වත් මුහුදු වෙරළට ගොඩ ගහලා තිබුනා. මේ අස්සේ ලී දඩු ලෑලි කෑලි වගේ දේවලුත් ගහන් ඇවිල්ලා තිබුනා.

අපේ ශ්‍රමදාන වැඩේ 


ඇත්තටම නයනතාරාලාගේ බෝඩ් එකේ තිබ්බේ 6.30 වෙද්දි ප්ලේස් එකට එන්න කියලා. මමනම් ඒ වෙලාවට ගියා. එයාල එන්න ටිකක් පරක්කු වුනා. නයන ගේ යාලුවෝ ටැමිල් අය. එයාලත් රාජගිරියේ ඉගෙනගන්නා ළමයි. ඉතිං එයාලත් එක්ක අපි බීච් එක අතුගාලා කුනු ගොඩවල් වශයෙන් එකතු කලා. මේ ශ්‍රමදානය කරන්නේ කාක දූපත සුරැකීමේ සංවිධානය කියලා එකකින්. ඒකෙ අය සෑම පෝය දිනකම මේක කරනවා. ඒ සංවිධානයෙත් මුස්ලිම් දෙමල සිංහල තුන් ජාතියේම අය ඉන්නවා ඒ අය බොහොම සමගියෙන් සහයෝගෙන් ඒ සංවිධාන කටයුතු කරගෙන ගිහින් තිබුනා.

ශ්‍රමදානේ කෑම බීම
අපේ සෙට් එක කන්න යද්දි පිගන් ඉවරයි. ඒ පාර අපි සැට් එක ලොකු බෝල් එකකට ඉදිආප්පු හොදි සහ කඩල දාගෙන ඒකෙම වටවෙලා කෑවා ඉස්සර ඉස්කෝලේ කාලේ බත් කනවා වගේ. ඒ කෑම බිමත් එක එක්කෙනා බාරගන්නවා . ඒ කියන්ේන අර සංවිධානයේ අය පාන්, ඉදිආප්ප හොදි කඩල ආදිය බාර අරගෙන ඒවා ගෙනත් දෙනවා. ඉන් පස්සේ තවත් කන්ඩායම් කිහිපයක්ම අපි වගේම මේ වැඩේට ශ්‍රම දායකත්වය සැපයුවා. ඒ අයට එන්න විතරයි තියෙන්නේ. අර පිරිස කෑම හදලා දෙනවා. ඉතිං අපිනම ්උදෙන්ම ගිහින් ටිකක් ක්ලීන් කරලා කෑමට ආවා. ඒ එද්දි කන වෙලාවටම ආපු සෙට් එකක් පිගන් අරන් පෝලිමේ උන්නා.

මුහුදු වෙරළ අතුගාලා ඒ කුනු අපි ගොඩවලට ගැහුවා. ඊලගට ඩෝසරයක් සහ මහටැක්ටරයක් ඇවිත් ඒ කුනුනු එකතුකරගෙන යන්න තමයි නියමිත වෙලා තිබුනේ. මමත් කෑම කාලා එන්න ආවා මට හදිසි ගෙදර යෑමක් සෙට් වුන නිසා.

වැඩේ අසාර්ථක කම

පිරිස එකතු වීම, වෙරළ ලස්සනට පිරිසිදු කිරීම වෙරලේ කුනු අයින්  කිරීම හොදයි. ඒත් ඉතිං ඉන් පස්ේස කුනු වලට කල දේ නම් හොද නැහැ. ඒ ගොල්ල කුනු මුලින්ම පිච්චුවා. ඒත් පුච්චන්න අමාරුයි. තෙත නිසා. ඉන් පස්සේ ගොඩ ගහපු කුනු ලොකු ටැක්ටර් වල දාගෙන ගිහින් ඩෝසරෙන් වෙරලේ කෙළවරකම වලක් කපලා කුනු ටික මහා පරිමාණයෙන් වල දැම්මා . මේ කන්ඩායමේ ශ්‍රමදානයට වෙරළ සංරක්ශණ අධිකාරියේ දායකත්වය තියෙනවා. ඒ වගේම නාරා ආයතනය තියෙන්නෙත් ඒ ළගමයි. මම වෙනත් පැත්තකින් ආරංචි කරලා බැලුවාම නාරා ආයතනය කරන්නෙත් මේ වගේ කාක දූඵත කුනු එකතු කරලා වෙරළේම කොනක වලදාන එකලු.

මේ මිශ්‍ර කුනු අතර ගොඩක් තිබුනේ පලාස්ටික් පොලිතින්. අපි කන්ඩායම පොඩියි. අපි ගිහින් මහා ශ්‍රමදානයට අපේ ශ්‍රම දායකත්වය දුන්නා මිස ඒ අය සැලසුම් කරපු විදිය වෙනස් කරගන්න අපිට පුලුවන්කමක් තිබුන් නැහැ.

අපේ අරමුන
ඉතිං අපේ කන්ඩායම පස්සේ කතාකරගත්තා අපි ඔය ප්ලාස්ටික් පොලිතින් ටික හෝ පමණක් වෙන්කරගෙන කුනු ටැක්ටරයකින් වෙරලෙන් පිටතට අදින මාදිලියේ ශ්‍රමදානය්ක කරන්නට ඕන කියලා. ඒක හරියාවිද දන් නැහැ. ඒත් අපි ඒක කරන්න ලොකු උථ්සාහයක් ගන්නවා.

කසල කළමණාකාරනය 


කසල වෙන්කරලා දෙන්න කිව්වට ඇත්තටම නගර සබාව ඒ කසල වෙන්කරලා ගෙනියනවද? ගෙනියන කසල නිසි පරිදි බැහැර කරනවාද කියන එක ලොකු ගැටළුවක්. ඒත් ඒක නගර සබාවට අයිති වැඩක්. අපි පොලිතීන් ප්ලාස්ටික් වෙන් කරලා දුන්නම ඒවා අවසානේ කොහේ යනවාද කියන එක ගැන බලන වගකීමක් අපට තියෙනවා. ඒත් අවම වශයෙන් ප්ලාස්ටික් පොලිතින් සහ දිරන කසල විදියට වෙන් කල කසල වෙන්කරලා අපි නගර සබාවට දුන්නාම වත් ඒ වැඩේ එයාලට බලාගන්න හැකි වෙන්න ඕනා කියලා තමයි අපි හිතන්නේ.

බීච් ක්ලීනප් සහ අනාගතය 


ලස්සන මුහුද කියන්නේ අපිට තියෙන දායාදයක්. ඒක රැකගන්න කොළඹ ඉන්න මිනිස්සු ටිකකට නිවාඩු දවසට වෙරළට එකතු වෙන්න හැකි වීම ලොකු දෙයක්. ඒත් ඒ වගේම කුනු කාක දූඵත වෙරළ තීරයෙන් බැහැරට ගෙනියන්න පුලුවන් නම් හොදයි. එතැනම පුච්චන එකත් හොද දෙයක් නෙමෙයි. කොහොම වුනත් අර පරණ කාලේ වගේ හැමදේම නගර සබාවට සහ බලධාරින්ටම පවරන්නේ නැතිව අපේම පිරිසක් දාපු කුනු අපිම අයින් කරන්න මැදිහත් වෙන එක බොහොම වටිනවා. ඒ වගේම අපි ඉස්සරහට කාක දූපත ක්ලීන්කරන ප්‍රෝගැම් එකක් අටවගන්න අපිට හැකි වුනොත් මගේ බ්ලොග් එක බලන ඔයාලටත් ඒ ගැන අනිවාර්යෙන්ම දැනුවත් කරනවා. ඔයාලටත් හැකියාවක් තිබුනොත් නයනතාරා සහ අපි ටීම් එකේ ක්ලීනප් එකට දායකත්වයක් දෙන්නට හැකියාව ලැබේවි. 


බීච් එක කොච්චර කැතද කියාල මේ පහල වීඩියොවෙනුත් ඔ්‍යාලට බලාගන්න හැකි වේවි. 


















Thursday, November 1, 2018

අංකල් මලා


දිග කාලයක් ලෙඩ වෙලා ඉදිය මිනිහෙක් මලාට වැඩිය ඊයේ පෙරයිදත් අපිත් එක්ක හොදට කතා බහ කරලා උන්න කෙනෙක් මලාම දුක වැඩියි. අපේ කන්තෝරුව ක්ලින් කල අංකල් මලා. මිනිහා හොද කෙනෙක්වත් නරක කෙනෙක්වත් නෙමෙයි. හරි සරල විදියට මනුස්සයෙක්.
අපේ කන්තෝරුවේ කොරිඩෝවේ අපේ ඔෆිස් ක ඉස්සරහ තමයි මිනිහා ඉන්නේ. කාලයක් අපි පුටුවක් දීල තිබුනා. අවසාන වරට නම් අනෙක් කාමරෙන් පුටුවක් දුන්නා. මීට කලින් මට මතකයි ටිකක් දිග මේසයක් තිබුනා. අංකල්ට කලින් හිටපු ආච්චි අම්මා උන්නේ ඒ මේසේ යට දවසක්. ඒක හරිම මිනිස් කමට නිගා දෙන වැඩක්. මම වහාම පුටුවක් දීල මේක ඔයාගේ පුටුව කවුරුහරි ඉල්ලුවොත් කියන්න කියලත් කිව්වා. ඉන් පස්සේ ඒ කාලේ කොරිඩෝවේ තිබුන හැම බඩුවක්ම අයින් කලා. පස්සේ ඒ ආච්චි අම්මාත් ගියා. ඊලගට ආවේ මේ අංකල්.
මිනිහගේ මරි වැඩ
මිනිහ ඉන්නේ අතුපතු ගාන්න. කන්තෝරු ආවම කොස්සත් අරං කොස්ස වනනවා වනනවා ඒත් අතුගෑවෙන් නෑ. මිනිහ අතුගෑවොත් හරි පිහදෑවොත් හරි තව කෙනෙක්ට කරන්න වැඩ ඉතුරු වෙනවා. ඒත් කුනු බාල්දි අයින් කරන එක සහ මේස පිරිසුදු කරන වැඩ ටික වෙලාවට කරනවා. බුවා එලියේ කොරිඩෝඑකේ හිටියට අපේ කන්තෝරුවට පේනවා පොර ඉන්න විදිය. මොකද අ පිට තියෙන්නේ විදුරු දොරවල්. දවසක් දෙකක් පේනවා මිනිහා ඇදුන් මාරු කරනවා හවසට මේ අපි ඔෆිස් එකේ ඉද්දි හවස 4ට විතර. අපේ ඔෆිස් එකේ මිස් කෙනෙකුත් ඉන්නවා. ඒ නිසා අපේ කන්තෝරුවේ මහත්මයෙක් ඒ ඇදුන් මාරුව ඔතනදි කරන්න එපා කියාල කිව්වා.
ඒ වගේම පොර විනෝදයට ලැදි මිනිහා. පොකට් රේඩි එකක් වගේ පොඩි ෆෝන් එකක් අරං ඇවිත් ඕකෙන් සින්දු දානවා මහ සද්දෙට. අපේ ඔෆිස් එක සිල් නැති නිසා සහ දොර ඇරිය ගමන් මහ සද්දයක් එන නිසා අපිට ඒකත් නවත්වන්න උනා. ඒත් ඒ කිසිම වෙලාවක මිනිහා ඒ ගැන ලොකු විරෝදය්ක දැක්කුවේ නැහැ. ඒ වගේම වැඩ ඇරිලා යන වෙලාවට හොදට නාලා පිරිසිදු වෙල ඇදුමක් දාගෙන තමයි යන්නේ. එයාගේ යාලුවා වෙන ආන්ටියෙක් ඉ්නනවා සුනිතා කියලා. සුනිතා ආන්ටි එක්ක දවසක් කියනාව හොදට යන්න ඕනි නේ..කෝච්චියේ යන මිස්ලා නැත්තං අපි කිට්ටුවට ගන්නේ නැහැ නේ කියලා.
බුද්ධිමත් වැඩ
පොර පත්තර බලන්න දක්සයා. ඉන්න කොරිඩෝරෙට එලිය අඩුයි. ඒ නිසා කොනේ තියෙන ජනේලේ ලගට ගිහින් එලියේ තියෙන එලියෙන් පත්තරේ බලනවා. පත්තරේ ළමයි හොද ලමයි ගැන ගියොත් ඒවා පොටෝ කොපි කරගන්නවා එයාගේ මුනුබුරාලට පේන්න. මුනුබුරාල ඉස්කෝලේ යන්න ණෑලු..හරි මුරන්ඩුයිලු..ඉතිං ශිෂ්‍යත්වේ පාස් වෙච්චි අත පය නැති ලමයි ආදී වීර ලමයි ගැන පත්තර වල තියෙන ඒවා මේ මනුස්සයා පොටෝකොපි කරලා ගෙනියනවා. ගෙනිහින් ඒ ළමයිට පෙන්වනවාලු. මෙන්න බලපං මේ අත පය නැති උනුත් ඉගෙන ගන්නවා තොපිට තමයි බැරි කියලා.
කේලම් කීමේ හැකියාව
කේලම් කියන්නෙ ැත්තටම කියන දෙයක්ද? මම හිතන්නේ කේලම් කියන්නේ කනෛක්ගේ යම් පුරුද්දක්. අපි තව කෙනෙක්ගේ දෙයක් ද්නනවා. සමහර පිරිස් ඉන්නවා එයාලට එහෙම දැනගෙන නිකා ඉන්න බැහැ කතාකරන කොට කියන්නත් ඕනි ඒවා ගැන අනෙක් අයට. ඒ වගේ අනෙක් සෙක්සන් වල මහත්වරු මෙයාට කන්න බොන්න දිපු හැටි සලකපු හැටි ගැන විස්තර මිනිහා අපි එක්ක කියනවා. අල්ලපු ඔෆිස් එකේ සෑර් හොද කෙනා. එයා කෑම එක ගෙනවට පස්සේ පාටියක් සෙට් වෙලා.එ ් සෑර්ගේ කෑම එක මට දුන්නා. ඒ සර් දෙන අතුරුපස අනෙක් ඔෆිස් වල පාටි. මෙයාට කරන්න තියෙන වැඩ. පැවරෙන අමාරු වැඩ. සුපවයිසර්ලා..ආදී ගොඩක් දේවල් මිනිහා කියනවා.
නන්ස්ටප් කච කචේ
මම නම් පොරව වැඩිය ගනන් ගන්නේ නැති ලයින් එකෙන් ඉන්නේ. මොකද කට අවුස්සගත්තාම නවත්වන්නේ නැහැ. එක අතකින් එලියට වෙලා කොරිඩෝ එකේ පුටුවක වාඩිවෙල ඉන්න මනුස්සයට කතා කරන්න ගොඩක් දේ තියෙනවා. එයාට කතා කරන්න කෙනෙක් නැහැ නේ. ඉතිං හම්බෙන ාකරුහරි එක්ක කතා කරන්න උත්සාහ කරනවා.
විහිලු තහලු
අනෙක් ක්ලීනර්ස්ලා එක්ක බැලුවම අපේ අංකල්ගේ වැඩ ගැන ගැටලු තිබුන්ත මිනිහගේ ජීවත් වෙන රටාව ගැන නම් පැහැදීමක් තිබුනා. මිනිහා පත්තර බලනවා. රේඩියෝ අහනවා විනෝදෙන් ඉන්නවා. වැඩක් කිව්වත් පැනලා කරනවා. ඉතිං මේ මනුස්සයා අනෙක් සහෝදර ක්ළීන් අයටත් මොනා හරි කිය කිය හරිම විනෝදෙන් ඉන්නේ. මේක නිසාම අපේ ෆ්ලෝ එකේ කට්ටිය පොර ගැන දන්නවා.
විස්තර
පුතාල දෙන්නයි. එක පුතෙක් රට. ගෙදර තියෙන්නෙ අපේ ඔෆිස්එ කේ ඉදලා කෝච්චියේ පැයක දුර. පාන්දර පහමාරට තමයි ගෙදරින් එන්නෙ. මොකද ක්ලීන් කරන අය උදෙන් ඔන්න ඕනා. මේ මනුස්සයාට කෝච්චි සීසන් එක අවසාන සීසන් වැඩිවීමෙන් රුපියල් 480ක් වැඩිවුනා. ඒක ටිකක් දරාගන්න අමාරු වැඩිවීමක් එයාට. මොකද මෙයාට දවසකට ලැබෙන්නේ රුපියල් 600ක් විතරයි.එ කත් එන්න බැරිවුනොත් ලැබෙන් නැහැ. මේ පුද්ගලයා විතරක් අපේ තට්ටුවේ අවුරුදු 4ක් ඉන්න ඇති. ඒත් හම්බුනු මුලු ගාන අපේ කන්තොරුවල ඉන්න ලොකු මහත්තයෙක් මාසෙකට කොම්පනියෙන් ගන්නගාට වඩා අඩු ඇති.
මේ ලියන මම නිකං ඉදියේ නැහැ. මට පුලුවන් විදියට මම මේ අයට ැවඩිපුර ගෙවන්න ඕනි කියලත් හොද රෙස්ට් රූම් හදාදෙන්න ඕනි කියලත් ලොකු තැන්වලට ලි්වවා. ඒ ලිව්වේ මම ඒ රිස්ක් එක අරගෙන. ඒ ලියුම් ලැබුනාක ියල මට දන්නලා තිබුනා. ඒත් හොද නිල ඇදුම් උපකරණ, එක්ක හොද රෙස්ට් රූම් ආදිය මේ අයට ලැබුනේ නැහැ. එ වගේම මේ පිරිසිදු කරන මහ්තවරුන්ට ලැබෙන රු 600 කාලෙකින් වැඩි වුනෙත් නැැහ. මිනිස්සු ජිව්ත් වෙනාව මැරෙනවා. අපේ අංකල් බුවා ආතල් ඩයල් එක. අවුරුද්ද අවසානේ මොන අවුල් තිබ්බත් මමයි අපේ ඔෆිස් එකේ අයයි එකතු වෙලා පොරට කියක් හරි දෙනවා. ඒත් මට ඒ දෙන ගාන මදි වගේ කියලත් හිතුනා දෙතුන් වතාවක්.
මැරුන හැටි
මිනිහා එක දවසක් ආවේ නැතුවාම එයාගේ යහලු ගැහැනියක් ඇවිත් කුනු බාල්දි ටික අස් කරගෙන යනවා. ඒ ආපු ගෑනු කෙනා කිව්වා කොළඹ ඉස්පිරිතාලෙට ගෙනත් කියලා. මට මිනිහාව බලන්න යන්න තිබුනා. ඒත් මොකක් හරි උද්දච්ච කමක් නිසා මට යන්න හිතුනේ නැහැ. ඇරත් මම ගියානම් පොර හොද වෙලා ආවම මුලු ෆ්ලෝ එකම ගිනි තියෙනවා. තියලා හැමෝටම කියනාව ආන්න අර මහත්තයා මම බලන්න ආවා කියලා. ඒත් මිනිහගේ කරුමෙට පොර හාට් ඇටෑක් එකෙන් මලා. ඇත්තටම මෙඩිකල් ඉන්සුවරන්ස් මොකුත්ම නැති දවස් පඩි කාරයා ලෙඩ වුනාම කරන්නෙ පොලියට ණයක් ගන්න එන ගිනි පොලියට. මට ගිහින් රුපියල් දාහක් දෙදාහක් වත් දෙන්න තිබුන නම් හොදයි.
අපි අදුරන්නේ මල මිනිහ විතරයි. ඉතිං මලගෙදර ගිහින් වැලපිලා ආවට වැඩක්යැ. ඒ නිසා ගියේ නැහැ. කවදහරි පිං අතේ වැඩක් කරන්න ලැබුනොත් මිනිහාව්ත සිහිකරගෙන ඒක කරනවා. මම ආගම විස්වාස කරන් නැහැ. ඒත් අදාල කෙනා ඒක විස්වාස කරා නම් ඒ අපි ෆේක් විදියට කරන පිනුත් යනවැති .කියාල මට හිතෙනවා.
අපේ සත්ව කරුණාව
පංසල් වල පිංබත් ගිල ගිල ඉන්න ඝනයෝ ගත්තොත් ඒ කට්ටියට දන් දුන්නම පිං සිද්ද වෙනවා. ඉතින් මිනිස්සු පින් බලාපොරොත්තුව අර ඝනයොන්ට කොස්් හතර පහකට බත් ගිල්ලවනවා. පාරෙයන බල්ලෝ හැමෝම නැතත් ටිකක් හරි ඔටාරා බලා ගන්නවා. කැලේ ඉන්න අලියෙක් හැප්පුනාම අපි පේස්බුක් එකේ ඌ ගැන කවි ලියනවා. ඔව්..මේ පිරිසිදු කරන මහත්මයා වගේ අය ගැනත් අපි කවි ලියනවා පොටෝ ගහනවා..ඇත්තටම මම ලාවට වගේ කුලී ලියන්නෙක් වුනත් මේ වගේ දෙයක් ලියලා කියක් හරි හම්බකරගන්න මට නිකං මොකද්ද වගේ අවුලක් එනවා. එත් හැමෝටම එහම නැහැ.
මේ අපේ මල අංකල් විතරක්නෙමෙයි . ඒ විදියේ පිරිසිදු කරන වැඩ වල ඉන්න මිනිස්සු ගෑනු ගොඩක් ඉන්නවා. පහුගිය වැහි දවසක පාර අතුගාන පිරිසක් පඩි පෙලක් උඩ වාඩිවෙලා.තැඹිලිපාට ඇදුම් සමහර අයගේ තෙමිලා. කොන්ඩගස් තෙමිලා ඇලිලා .  ඒ මිනිස්සු ගෙදරින් හදාගෙන ආපු නූඩ්ල්ස් ටිකක් බත් ටිකක් කන්න වාඩිවෙන්නේ තෙත පඩි උඩ. සමහර අයගේ ඇග තෙත ටී සර්ට් එකෙන් වැහිලා. ගස් හෙවනක් යට ඒ කෑම කද්දි ගහ උඩ කුරුල්ලෙක් හරි ඉදලා ජරා කලොත් කෑම කාල හමාරයි. ඒවා හැදෙන්න ඕනා. ඒ අයට කෑම කන්න තැනක් දීලා වෙලාවක් වෙන් කරලා පුලුවන් නම් අඩුගානේ පෝශදායි කෑම වේලක් හරි දෙන්න වටිනවා. ඒත් ඒවා ව්‍යවස්තා වල නැහැ.. චක්‍රෙල්ඛ වල නැහැ. ඒ නිසා ඒම දෙන්නත් බැහැ කියලා කියාවි නිළධාරින්ගෙන් ඇහුවොත්.
දීමේ අච්චර මෙච්චර දෙයක් තියෙනවා. දීමෙන් එලොවට මෙච්චර දේවල් හම්බෙනෝ කියලා අපි නිතර දෙවේලේ අහනවා. ඒත් මේ පිරිසිදු කරන පිරිසට අපි වගේ සමාජයේ යම් තාක් දුරට හරි උසස් මිනිස්සු මොනවද දීල තියෙන්නේ. මොකුත් නැහැ. රජයක් පත්වුනා හෝ ජනාදිපතියෙක් ආවා හෝ කොම්පැනියට බොසෙක් ආවා හෝ අපි ඔක්කෝම බලන්නේ අපේ බඩේ පාර ගැන. මේ වගේ අනෙක් මිනිස්සු. අනික් දුක්පත් මිනිස්සු. අසරණ පිරිසිදු කරන මිනිස්සු ගැන හිතන්න පුලුවන් මිනිස්සු ගොඩාක් ඉ්නනවා නම් හොදයි නේද? .අර දියුනු රටවල වගේ අපි බොන බාර් එකෙන් හැන්දෑවට අරක්කු ඩිංගක් බොන්න තරම් මේ මේ මිනිස්සු උසස් තත්වෙකට එනවා නම් ආන්න ඒකයි වටින්නේ. රු 600 කියන්නේ ඇත්තටම මට නම් හැන්දෑවට අරක්කු ඩිංගක් වෙරි වෙන්න බයිට් එක්ක බොන්න්ත් බැරි ගානක්.

Wednesday, October 31, 2018

අවාරේ සිරිපාදේ

I am Saman I am From Sri Lanka. කියන්නේ අපි හැමෝටම හුරුපුරුදු වාක්‍යයක්. ඒක කිව්වාම සුද්දෙක් සමන්ගෙන් මේම අහනවා. Oh No I heard about Saman at Adams Peak. සුද්දා ඉදලා තියෙන්නේ මේ ඇවිල්ලා සිරිපා අඩවියේ නමන් කියලා. ඒත් අවසානේ සමන් I am not That Saman. I am a boy who .. කියලා සමන් ජාම බේරාගත්තා. ඇත්තටම සමන් කියන්නේ දෙවියෙක්. එයා දක්සයෙක්. එයා බලාගන්නේ සිරිපාදේ. සිරිපාදෙ තියෙනනේ සමනල අඩවියේ.

අපි ගිය පාර
අපි ගියේ මරේ වත්ත හරහා තියන සිරිපා පාරේ අපි ගමන පිටත් වුනේ 2018 ඔක්තොම්බර් මස 27 වැනිදා පාන්දර. හරියටම කිව්වොත් දේදුනු විප්ලවයෙන් මහින්ද රාජපක්ශ මහතා මෛත්‍රී පාල මහතා ඉදිරියේ අගමැති ලෙස දිවුරුම් දිලා ඊට පසු වෙනිදා. අපේ තුවාන් යාලුවා කලින් කතාකරගනිපු විදියට රෑ 1ට පිටත්වෙන නුවරඑළිය බස් එකක ගිනිගත්හේටනට ටිකට් අරන් තිබුනා.
අපි යන්න තියෙන්නේ මරේ වත්තට. මරේ වත්ත කියන්නේ නල්ලතන්නිය ආසන්නයේම තියෙන වත්තක්. මේ මරේ වත්තට යන්න බස් තියෙනවා මස්කෙළියේ ඉදලා. ඉතිං අපිට කොළඹ සිට මස්කෙලි යන්න ක්‍රම දෙකක් තියේ. එකක් හැටන් වලට ගිහින්. අනෙක ගිණිගත්හේනේන් කෙලින්ම නෝටන් පාලම හරහා මස්කෙළිය. එයින් හැටන් ගිහින් මස්කෙළිය යන පාර බ්ලොක් වෙලා. කොළඹ සිට හැටන් හරහා මස් කෙළිය දක්වා යන රෑ 11 ලංගම බස් රිය හැටන් දක්වා පමණක් යන බවක් තමයි අපිට ආරංචි වුනේ. පාරට පස් කන්දක් කඩන් වැටිලා බ්ලොක් වෙලා කියලා තමයි ආරිංචිය ගියේ.

අපි පාන්දරම රෑ 1ට ගොඩවෙලා මෙන්න බොලේ රෑ 4ටත් කලින් අපි ගිණිගත්හේනේ. ඇත්තටම අපිට උදේ 3.30ට කොටුවෙන් තියෙනඑ කේ ගියත් ඇති. ඒත් ටුකාන්ට  එහෙම බැහැ..ලොකුවට ඕනි නේ..ඒ නිසා පාන්දරම ගිහින් අපිට 7.30 වෙනකල් ගිනිගත්හේනේ ඉන්න වුනා. ගිණිගත්හේන් සිට මස්කෙලියට පලවෙනි බස් එක යන්න තියෙන්නේ 6.30 ට ඒත් ආන්ඩු පෙරලියත් එක්ක ඩිපෝවේ ඒ බස් එක ධාවනය වුනේ නැහැ. ඒ නිසා අපි වෑන් එකක් හෙව්වා කෙලින්ම මරේ යන්න. ඒත් හොයාගන්න බැරිවුනා. ඒ නිසා 7.30 අවිස්සාවේල්ලේ ඉදලා ආපු බස් එකේම මස්කෙළි ගියා. අනේ මේ ආණ්ඩු මාරුවක් නිසා පාන්දරම තියෙන බස් එක නැහැ. ඒ නිසා අපේ බස් එකට සෙනග සූ ගාලා. මිනිස්සු ගොඩායි.

මස්කෙළි සිට මරේ දක්වා
මස්කෙළියෙන් අපි ඕනි කලමනා ආදිය ගත්තා. අපි සැලසුම් කරල  තිබුන විදියට මේ ගමන ඇවිල්ලා එක නයිටක් අම්බලමක ගත වෙන්නේ. ඒ නිසා අපි උදේම මස්කෙලියෙන් හොදට කාලා බීලා ආහක්වෙලා ඕනි කරන අඩුම කුඩුම කෑම ජාති ටිකත් මිලදි ගත්තා. මස්කෙලියෙන් අපිට මාට්ටු උනු ඩෑලෙකක් රාජමලේ හෙවත් මස්කෙළිය සිට මරේ වත්තේ සිරිපා කෙළවරටම යන බස් එකක් සෙට් කරලා දුන්නා අපි 8 දෙනයි. බස් එක 4500ක් ඉල්ලුවා. බොහෝවිට අපිට උදව් කරන්න ආපු ඩෑලෙක පන්සියක් දාහක් ගලවගන්න ඇති. කොහොම වුනත් යාන්තම් ටොක් කරලා ගාන 4000ට බස්සා ගත්තා.
ඔක්කොම ගමන කිලෝමීටර 20-25ක් තියෙන්නේ . බස් එක අර ටාටා බස් වල තියෙන බටු සයිස් බස් එක. මේ කදුකර පාරේ ගමන බොහොම දුෂ්කරයි. මරේ වත්ත ඇතුලේ පාරවල් සමහර තැන් හදලා. ඒත්ගොඩක් තැන්ව දුර්වලයි. ෆිෂින් හට් දක්වාවත් පාර හොද නැහැ. අපි ෆිෂින් හට් යන්නත් ඉදියා. ඒත් කාලවේලාව සම්බන්ධ ගැටලු තියෙන නිසාත් ෆිෂින් හට් සිට  සිරිපාදේ නගින්න තියෙන තැනට කිලෝමීටර 2-3ක් දුර නිසාත් අපි ෆිෂින් හට් ස්කිප් කලා.

රාජමලේ සිට උඩමලුවට
රාජමලේ පාර බොහොම කිට්ටු පාරක් විදියට තමයි ජනප්‍රිය. ඒත් අපිට හිතුන විදියට රාජමලේ සදගලතැන්න සිරිපාදේ කියෙන්නේ හැටන් මාර්ගය තරම් හොද එකක් නෙමෙයි. හැටන් වලට වඩා මේ පාරේ බාධාවන් වැඩියි. කූඩලු විමානේ. අනික වැසි කාලය නිසා තැන් තැන්වල වතුර වලවල් තිබුනා. පඩිපෙල් නැති නිසා ගස් මුල් වල එල්ලීගෙන නගින්න වෙන තැනුත් තිබුනා. සදගලතැන්න මාර්ගය විදියට බොහොම ජනප්‍රියවුනත් මරේ වත්ත ඇතුලේ එන්න තියෙන දුෂ්කර මාර්ගයේ ගමන සහ තව එකතුවෙන දිග අපහසු ට්‍රේල් එක එක්ක බැලුවාම ඇත්තටම හැටන් පාර කියන්නේ ලොකු අවුලක් නැතුව ගිහින් එන්න පුලුවන් මාර්ගයක්. හ ැටන් වලන් යද්දි රෙන්න බරක් හැදුනත් කිසිගේමක් නැතුව දාන්න පුලුව්න වැසිකිලි තියෙනවා. ඒ වගේම හැටන් වල බොන වතුරත් තියෙනවා. කැලේ ඇතුලේ කූඩැල්ලෝ කාගෙන අමුතු පුකේ අමාරුවකට සිරිපාදේ යන අපි වගේ සෙට් එකකට ඇරෙන්න සිරිපා කරුනාවේ යන අයට නම් සදගලතැන්න රාජමලේ සිට සිරිපාදේ කරුණාව එච්චර කික් එක්ක තියෙන වැඩක් නෙමෙයි.

වැස්ස සහ බාධාව
සිරිපාදේ යන්න කාලයක් තියෙනවා. අපේ තුවානයලා කලින් වතාවක ත් මේ විදියට අවාරේ ගිහින් පොරි හැලේන්න වැහල තිබුනා. ඉතිං තුවානයාගේ පරම පිවිතුරු ප්‍රාර්ථනාව මෙවරත් වැස්සක් පහත්වීම.උගේ බෝකකු කට කියෙව්වා වගේම අපි හැටන් පාරේ පඩිපෙල් වලට සෙන්දු වෙද්දිම වගේ හොදට වරුසාවක් වැස්සා. අපි හැමෝම රේන් කෝට් දාගන ගියේ. එක යාලුවෙක් කුඩයක් අරන් ගියා. රේන් කෝට් පට්ට වැඩක් වගේ පෙනුනට කුඩේ අරන් ගිය බුවත් කිසි ගින්නක් නැතුව කන්ද නැග්ගා.

කූඩැල්ලෝ සප්ත කන්‍යා තරම්ම නැතිවුනත් වැස්ස නිසාම ටිකක් හිටියා. කකුල්වල සබන් අතුල්ලගෙන පැගිරි තෙල් ගාගෙන ගියත් කූඩැල්ලෝ අපිව දාලා ගොඩක් ඈතට ගියේ නැහැ.
ඉහලට මහගිරි දඹේ
වහල තිබුනේ මාස කිහිපයක් වුනාට මහගිරි දඹේට යන හැටන් පාරෙත් එක් පැත්තක් බැද්ද විසින් ගිලගෙන තිබුනා. ඒ වගේම තැන් තැන්වල ඉදිකරපු සෑම අට්ටාලයක්ම ගලවලාත් තිබුනා. ඒ කාලේට වෙනදා නැති පාලුවක් සහ ලස්සනක් හැටන් පාරේ වුනත් දකින්නට තියෙනවා.

උඩ මලුවේ
උඩ මලුවේ ඉබ්බෝ දාලා. ඒක බාර හාමුදුරුවෝ ගමනක් ගිහින් කියලයි අපිට දැනගන්නට ලැබුනේ. ඒ සිරිපා මලුවේ ඒ වෙලේ උන්නේ නල්ලතන්නියේ මනුස්සයෙක්. ඇත්තටම පොර ඇයි එතන උන්නේ කියලා දන්නේ නැහැ. පොලිසිය උන්නෙත් නැහැ. ඉබි යතුරු නැති නිසා අපිට වැස්සේම අමාරුවෙන් මග ගෙවාගෙන ආවත් සිරිපා වැදගන්න බැරිවුනා.
මේ දොර වහන එක ගැන සමහර අය නම් ඒව මේවා කියනවා. ඒත් මගේ මතය නම් සිරිපාදේ කියන්නේ උඩ තියෙන සිද්ධස්ථානයම නෙමෙයි. එය ලස්සන ට්‍රේල් එකක්. ඉතින් ඒ උඩම තැන අගුලුලා තිබුනත් ඒ නිසා ගමෙනේ තියෙන ආතල් එක බින්දුවක් වත් අඩු වෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා ඒ ගැන ලොකුවට වොරි වෙන එක තේරුමක් නැහැ. අනික මේ අවාරේ කියලා අපි හොදටම දන්නවා. ඒක දැනගෙනත් ගිහින් ආයේ ඕක උඩ කෑල්ල වහලා කියලා තැන් තැන්වල බැන අඩගහන්න යන එකත් උචිත නැහැ.
කොහොම වුනත් මම මේ සිරිපාදේ යන 6 හෝ 7 වෙනි වතාව. මේ පාර තමයි මට අර ඝාන්ටාව ගහන්න, පහනට තෙල් දාන්න, සිරිපාදේ උඩ මලුවේ වැසිකිලියේ චූ දාන්න, සිරිපාදේ මිනිස්සු යන පෝලිමේ ගිහින් ගලේ ඔලුව ගහන්න, වගේ දේවල් ටික මිස් වුනේ. ඒත් දුකක් නම් නැහැ. ඒක වෙනම ආතල් එකක් .
ආඩියාමලතැන්නේ රැය
සිරිපාදේ උඩ සීතලයි කියන්නේ වාක්‍යයක් නෙමෙයිනේ.ඒ ක හෛමයි. මීදුම සහ වැස්සත් නිසා දැනෙන සිතල වැඩියි. කොහොම හරි ආඩියාමලතැන්න අම්බලමේ තමයි අපි ඉන්න තීරණය කලේ. ඒ කියන්නේ අපි සදගලතැන්න හරහා නැගලා අවසානයේ අඩියාමලතැන්න තියෙන රත්නපුර පාරේ තමයි බහින්නේ. අපි ගමන ආරම්භ කලේ උදේ 11ට විතර. ඒත් වැස්ස සහ අපේ ගමන් වේගය නිසා අපිට ආඩියමලතැන්නට එද්දි හවස 5.30 විතර වෙලා තිබුනා.  මේ අම්බලන් මිනිස්සු ඉන්න සිරිපා සමයේදී නම් පිරිලා ඉතිරිලා යනවා. ඒත් මේ කාලේ කවුරුවත් නැහැ. අපේ වගා සහ තුවානයා ගිහින් පැදුරු කඩමාලු සහ ඉටිකොල ආදිය ටිකක් වෙනත් අම්බලමකින් හොයාගෙන ආවා. අපි ඒවා දාලා අපේ ගැජට් රාලහාමි වෙච්චි පෝතකයාගේ ඉටිකොලයක් දාගෙන නිදාගත්තා.

පෝතකයා කියන්නේ අල්මරි බාගයක් කරේ දාගෙන යන ගමනකදී ඕනි කරන හැමදෙයක්ම මල්ලේ දාගෙන යන ඩෑල් එකක්. මිනිහා ගාව ප්‍රථමාදාර කට්ටලේ ඉදලා ආය කට්ට දක්වා හැමදේම වගේ තියෙතනවා. මම දැක්කා මිනිහගේ ප්‍රථමාධාර මඩිස්සලේ. මයෙ අම්බේ..ඒකේ තරං බෙහෙත් අපේ ගමෙ ඩිස්පැන්සරියෙවත් තියෙද මන්දා.
රෑ නින්ද
නින්ද නැති රැයේ.. සද කදුලු මීදුමේ. ගෑනු මතක් කරන්න හොද නැද්ද දන් නෑ. ඒත් ඉතිං අපේ ගෑනියෙක් එක්ක ඕ සිරිපාදේ නැගලා ඒකිව තුරුල් කරන් නිදාගන්නවට වඩා වෙන්නේ ඒ ගෑනිගේ කුනු කුනුවයි දෝස්මුරෙය් කකුල් අමාරුවය් හන්දිපත් රුදාවයි අහගෙන කනට නිවනක් නැතුව අවදියෙන් ඉන්න. ඒ නිසා ගෑනු ගැන හිතලා වැඩක් නැහැ. අපි 8 දෙනා සීතල නැති වෙන්න එකිනෙකා මිරිකිලා නිදාගත්තා.

රෑ හොල්මන්
දැන් ඔන්න රෑ වුනා රෑ 8 සිට රෑ 1 විතර වෙනකල් විටින් විටි දාර වැසි වහිනවා. ඒ වැහි සුලුපටු ඒවා නෙමෙයි. මේ වහින ආකාරෙට අනුව අපිට පහල බහින්න බැරිතරම් වතුර පාරක් තියේවිද කියලත් මට හිතුනා. කොහොමින් හරි මේ මහා ධාරානිපාත වරුසාවේ රොම්බ සීතලෙත් සෙට් එකක් හෝ කිහිපයක් සිරිපාදේ ට යනවා ඇහුනා. අපේ තුවාන් චූ දාන්න ගිහින් ඇතින් ටෝච් එකක් පෙනිලා. මූ පයියත් ඉක්මනින් අකුලන් ඇවිත් තිබුනා ටෝච් පාරට බයවෙල.
එක අතකින් ඉන්න තැනක අනික් එවුන් ගැන එබිකන් කරන්නෙ නැතුව හැංගිලා ඉන්න එකයි යුතු. දන් නෑනේ ඉතිං. මොන ජාවාරමකට මහ රෑ මුන් යනවාද කියලා. ඇත්තටම සිරිපාදේ යනවා වුනත් යකෝ මහා රෑ 8-12 ටයිම් එකට සිරිපා දේ යන එක වැස්සේ..ඒකනම් ආයේ පුදුමාකාර පුකේ අමාරු සෙට් එකක් නැතිනම් මොනාහරි ජාවාරම් සෙට් කක්.
බැස්ම
බහිද්දි අපි පටන් ගත්තේ පාන්දර 4ට පාන්දර 4ට පටන් ගත්තේ තුනහමාර විතර නැගිටලා. ඒ වෙලාවට පටන් අරන් අපි හෙමිහිට හෙමිහිට තිබ්බ ලයිට් සෝස් වලින් පිහිට අරන් බැස්සා. අපේ යාලුවෙක්ට පොඩි කරදරයක් වුනා මිනිහට බඩේ අමාරුවක්. වෙන එකෙක් නෙමෙයි අපේ මඩයගේ මල්ලි. ඉතිං අපේ වගාටත් අනුන්ගේ ලෙඩ ඉක්මන්ට බෝවෙන නිසා ඌටත් බොග දාන්න ඕනි වුනා. පාන්දර පහට විතර ලැට් එකක් ගාව මුන් දෙන්නා එනකල් අපි නැවතිලා උන්නා සීතලේ.
යාන්තම් ඉරගල එලිය වැටුනේ අපි පලාබද්දල සහ කුරුවිට පාර බෙදෙන ගල්වංගෙඩිය කියන තැනට ආවම. ගල්වංගෙඩිය ප්ලේස් එකේදි තමයි අපිට පාර හොදටම ක්ලියර් වෙන්න එලිය වැටුනේ. ලැබෙයිද දන් නෑ.ඒත් මහා වරුසාවේ.. මහ රෑක සිරිපාදේ අවාරේ නගින්නත් පොඩි ආසාවක් මට ආවා ඒ රෑ බැසීම එක්කලා.පින්තූර ගන්න බැරිවුනත් හද එලිය එක්ක අමුතු ලල් එකක් තිබුනා රෑ බැහීමේදී.

සීතගගුල
පොඩි දොලපාරක් තිබිලා වගා සහ පිරිසක් නාමුද කියාල ඊලගට ආපු දිලීප සහ තුවාන්ගෙන් ඇහුවා. ඒතනදි බෑ යි කියලා ඉන් පස්සෙ ආපු සිතගගුලෙදි නාමු කියාල දිලීප කිව්වා. ඒගමන මාත් කැමති වුනා. (මම නේපාලේ ගියා, ඉන්දියාවේ කාශ්මීරේ ගියා) මම නේපාලේ දි වෝටර් රාෆ්ටින් කරන්න බැහැපු ග්ලැසියර් දියවෙල එන වතුර තරමටම ඇත්තටම සීතල වතුර තමයි ඒ පාන්දර 6.30ට විතර සීත ගගුල ගාවදි තිබුනේ. ඉතිං බහිද්දි ගින්නට පනිනවා වගේ ඇගම මොකද් වෙලා යනවා. ඒත් ටික වෙලාවක් දගලද්දි වැඩේ හරියනවා. කොහොම හරි බැහැලා පිහදාලා ටික්ක වෙලා ඉන්නකොට ඉබේම ගැහෙන තරමටත් හීතල.
මේ පලාබද්දල මාර්ගයේ පඩි තියෙනවා ඔක්කෝම 9500ක් විතර මේ කේ දුර කිලෝමීටර 7.2ක් විතර.හැටන් මාර්ගය වගේ දෙගුණයක් දිගයි. ඒත් සොබාසිරිය අතින් බොහො ම ලස්සන මාර්ගය්ක තමයි පලාබද්දල මාර්ගය.

සුද්දන්ට විකුනන් බැරිද ඇත්තටම
මේ පඩි 9500ක විතර මා්ගය සම්පූර්ණයෙන්ම වගේ හමුදාවේ ඉංජිනේරු රෙජිමේන්තුවෙන් හදාල තියෙනවා. බොහොම වටිනා වැඩක්. මම නේපාලයේ ඉද්දි කන්දක් නිකන් ඇගේ මහන්සියෙන් යන්න අපි රුපියල් දාහක් නේපාලේ ඒ අදාල වන සංරක්ශන එකට ගෙවන්න ඕනා. තවත් දාහක් කදු නැගීමේ ඒ රටේ සංගමයට ගෙවන්න ඕනි.කොහොම හරි රජයට යම් ආදායමක් කදු නගින විදේශිකයින් නිසා නේපාලයේදී එනවා. මෙතනදී මේ සමනල රක්ශිතය තුල පාරවල් හදලා, වතුර දීලා, නවාතැන් හදලා, විදුලිය දීලා, විදුලි බල්බ් දාලා කරන මහා සේවයයට යන විශාල මුදලින් කොටසක් හෝ හම්බකරගන්න තිබුනා ඇත්තටම සමනල අඩවියට පර්මිශන් ක්‍රමයක් ගෙනාව නම්. ටිකට් කිව්ව ගමන් අපි හැමෝම එපා එපා කියනවා.එ ්ත් හද්දෙයියනේ මේවා හදන්න වියදම් වෙන මහා මුදල එක්ක බැලුවාම යන අපි එක්කෙනෙක්ගෙන් රුපියල් 50ක් වත් අයකරනවා නම්. මේවා නඩත්තුවට ඒකලොකු බලයක් නෙ.

අවාරෙට වුනත් අතරමැද එක තැනක් සැපයුම් සහ නවාතැන් ගන්න හැකි විදියට හදලා සුද්දන්ට වුනත් හොද ට්‍රේල් එකක් විදියට විකුනගන්න පහසුකම් සහ හැකියාව ඕනිතරම් මේ සිරිපාද පාරට තියෙනවා. කැලේ තමයි ඇත්ත. ඒත් රජමලේ පාරෙන් යද්දි කිසිම අණක් ගුනක් නැතිව  නුවමනා විදියටත් කැලේ කපලා පාර හදලා තිබුනා. කොහොමත් මේ පඩිපෙල් අවාරෙ කාලෙදිත් තියෙනවා. ඉතිං මගේ පුද්ගලික අදහස විකුනන් කෑමම නෙමෙයි.ඒත් සංචාරක ආකර්ශනය අතින් සුපිරි මේ වගේ ට්‍රේල් පඩි 9500ක් කියන්නේ අපිට දැනට තියෙන හොද සංචාරක ඔපචුනිටි එකක්. ඒක මැනේජ් කරගන්න දන්නේ නැති එක ඇත්තටම අවාසනාවක්.
පහල ගමන
ගමන අපි අවසාන වෙද්දි 10-11 විතර වෙලා. සෙට් එකම විටින් විට පලාබද්දල අවසානේ තයෙන තඩි දොලපාරෛන් නෑවා. එවෙලෙත් ටිකක් වැස්ස. ඒ නිසා ටිකක් බයෙන් නෑවා. අපි නාද්දි සෙට් වුන අයියෙක් කිව්වේ මල්ලි වහිනකොට ඈත පේන ගල් වලට උඩින් දිය ඇලි වගේ වතුර එනවා නම් තමයි බයවෙන්න ඕනි කියලා. ඒම ගල් උඩින් වතුර එන පලවෙනි වෙලාවේ ඉදලා පැය බාගෙකින් වගේ එනවාලු මහා වතුර කදක් රෙදි ගැලවිලා යන්න. ඒ ගමේ අය දන්නවා වතුර එන වෙලාව විදිය හෙම. ඉතිං ඒ මනුස්සයො එක්ක කතාබහ කරලා අනතුරක් නැති බව දැනගෙන තමයි අපි නෑවේ.
ඒ නාලා අහක්වෙලා අපි ඇවිත් බස් එකට නැග්ගා. පලාබද්දල සිරිපාගම බස් එක අවාරේය කියලා නැහැ තියෙනවා. පැය බාගෙන් බාගට වගේ බස් යනවා.
අවාරේ ගමන සහ පරිසරය
පරිසරය ගැන පොඩි චර්ම රෝගයක් තියෙන අයෙක් විදියට මම සිරිපා ගමන අවාරේ යන එකට ඒ තරම් කැමැත්තක් තිබුනේ නැහැ. ඒත් පඩිපේල් වල ගමන් කරන මේ ගමනේදි ඇත්තටම සතුන්ට සහ ගස් වලට වෙන හිංසාව බෙහෝම අඩුයි. ඒ වගේම සිද්ධස්ථාන පුදබිම වහලා නිසා එයට වෙන්න තියෙන හානියත් අඩුයි. ඒත් ඉතිං අපි කන්ඩායම කලා වගේ අපි ගෙනියන ටොපි කොලේ පවා බිම නොදා ගෙවල්වලම රැගෙන එන්න යන එය ක්‍රියා කරනවා නම් හොදයි. ඒ වගේම වතුර හැමතැනම සුවර් නැහැ. වතුර තිබුනත් බොන්න හොදද කියලා පස්නයක් තියෙනවා. යනවනම් වතුර රැගෙන යෑමත්හොදයි.
බැතිබර වීම සහ වෙරිබර වීම
කැලෑවේ යෑම කදු නැගීම වෙග් දේවලදි වෙරි පිට යෑම මට අනුමත කරන්නේ නැහැ. ඉතිං අපේ තුවාන් සහ ඒ මල්ලිලා සෙට් එකෙන් මට ලැබෙන එක් ලොකු වාසියක් තමයි වෙන සෙට් එක්ක එක්ක ගියාම බොන්න වියදම් වෙන ගානින් පුලුවන් මුන්ගේ ට්‍රිප් එකම කවර් කරගන්න. ඒ වගේම බොහොම අවබෝධයෙන් ඉන්න එකිනෙකාගේ මතයට ගරු කරන ජෝක්ස් දන්න සෙට් එකක් වීමත් ගමනට ප්ලස් එකක්. අමුඩෙට පුක වගේ හැමදාම එකට ගිය සෙට් එක ගැන බොරු ගුණකතන නම් ඕනා නැහැ.
ඔයාලත් යනවා නම් මේක සිද්ධස්ථානයක්. අපි අතර මොන මත තිබුනත් මිනිස්සු සිය දාස් ගානක් වදින පුදන තැනක්. ඉතිං එහම වන්දනාවක් යද්දි අරක්කු සිගරට් නොබි යන්න පුලුවන් නම් ලොකු දෙයක්. අනික වෙහෙසකර ගමනකදි ඔය අරක්කු සිගරට් වලින් ලැබෙන ක්ශණික කික් එකට වඩා එයින් වෙන අහිතකර ප්‍රථිපල වැඩියි. ඇරත් බිබී යන සියදාසක් ගමන් අපිට තියෙනවා. අඩු තරමේ සිරිපාදෙවත් නොබී යන්න හැකි නම් ඒකත් හොදයි නේ.

වැස්ස එක්ක ගමන අනතුරුදායකයි. ලිස්සනවා රිඹ යන්න. ඒ වගේම වතුර ගලාගෙන යනවා කකුල් අස්සෙන්. මේ වගේ දුෂ්කර ගමනකදි අනතුරක් කියන්නේ තමුන්ට වගේම කන්ඩායමටම  පාපයක්. ඉතිං අනතුරු වලට අත වනන මත් දේවල් වලින් ඈත්වෙලා යන එක හොදයි කියන්න ඒකත්එ ක හේතුවක් වුනා.
සිරිපා ඕෆ් සීසන්
කෑම ඔක්කෝම අරන් යන්න ඕනි. මග කිසිම තැනක් නැහැ කෑම ගන්න. වතුර තිබුනත් බොග වලවල් හෝදන් එන වතුරද කියලා සුවර් නැති නිසා ලීටර් එකහමාරක වත් වතුර බෝතලයක් අරං යන්න ඕනි සුවර් වතුර සෝස් හම්බෙනකල් හරි බොන්න. වැස්සට වගේම කූඩැල්ලන්ටත් ලෑස්ති වෙලා යන එක නුවණට හුරුයි. ඉතිං සිරිපා අවාරේ යෑම ගැන කතාව මෙතනින් ඉවරයි. පෝඩ්ඩක් විතර දිග වැඩියි.එ්ත් ගිහිපු ගමන් සහ ඉන්දියාවේ සීරියස් එක ලියන්න ිතයෙන නිසා මේක දිගටම ලිව්වා.

ගමනේ වීඩියෝ එකකුත් මම අමාරුවෙන් හැදුවා. ලොකු දෙයක් නෙමෙයි. ඒත් විඩියෝ කියන්නේ මට ටිකක් අලුත් දෙයක්. ඉතිං ඒකත් බලලාම වැදපුදාගෙනයන්න කියලා මම ඔයාලගෙන් ඉල්ලනවා.


Friday, October 26, 2018

ඉරක්කන්ඩි බලා ගිය ගින්දර ගමන


ඉරක්කන්ඩි ගමන 

ඉරක්කන්ඩි කිව්වට මම දැනගෙන උන්නේ නැහැ ඒක කොයි ලෝකේ තියෙනවාද කියලා. ඒත් ඕනයියගෙන් අහගත් විදියට ඒක තියෙන්නේ උතුරේ කියලා විතරක් ටිකක් නාමිකව දැනගෙන උන්නා. ඔයාල දන්නවද ලංකාවේ දිගම පාලම? ආං හරි.කින්නියා පාලම තමයි ලංකාවේ දිගම පාලම. එතකොට ලංකාවේ දෙවනියට දිගම පාලම? ඒක තමයි මීටර 302 ක් දිග ඉරක්කන්ඩි පාලම. ආන්න ඒ පාලම යටින් යන ඔය මූදට වැටෙන්නේ ඉරක්කන්ඩි වෙරළ තීරයෙන්. සිංහලෙන් කිව්වොත් නිලාවැලි වල සිට උඩහ පැත්තට වෙන්න තියෙන ලස්සන ප්ලේස් එකක්. නිලාවැලි වල පරෙයි දූපත බලන්න ඉරක්කන්ඩි වල ඉදන් උනත් එන්න පුලුවන් කම තියෙනවා.
ටුවර මාදිලිය
මේක ඇවිල්ලා ටේලර් මේඩ් මාදිලියේ සංචාරයක්. ඒ කිව්වේ අදාල පාර්ශවය සියල්ල සැලසුම් කරලා තියෙනවා. (ඔව් ඔව්.නිකං නෙමෙයි සල්ලි ගෙවන්න වෙනවා) ඉතිං මෙහෙම සකසලා තියෙද්දි අපිට තියෙන්නේ අපිව පිකප් කරගන්න පොයින්ට් එකට අදාල වෙලාවට ගිහින් ඉන්න විතරයි. ඉන් පස්සේ අපිව බස් රියෙකින් රැගන ගිහින් අදාල විනෝද වැඩවල නිරතවෙන්න සුන්දර තැනකට ඇරලවනවා. එයින් මනත තියෙන ඇක්ටිවිටිස් වලට වගේම වෙනත් ස්ථාන නරඹන්න යන්නත් සංවිධායකයින් ලොකු සහයෝගයක් දෙනවා. අද කාලේ තියෙන කාර්යබහුලත්වයත් එක්ක යාලුවෝ සෙට් කරගෙන ඉන් පස්සේ ගමනක් සැලසුම් කරගෙන ට්‍රිප් එකක් යන්න හැමෝටම වගේ අමාරුයි. අලුත් යාලුවෝ හමුවෙන නවාතැන්, ගමනාගමන කටයුතු සහ ඇක්ටිවිටිස් පස්නයක් කරගන්න දෙයක් නැති මේ වගේ සංචාරයක් හැමදාම සැලසුම් කරද්දි ම කැන්සල් වෙලා යන නොයන ට්‍රිප් වලට වඩා වටිනවා. අපි සල්ලි ගෙව්වා. ඉන් පස්සේ අපිව එක්කරගෙන ගිහින් අපිට ආතල් ගන්න උපරිම පහසුම් ටික දුන්නා.

අපිව එක්කරන් ගියේ සෙට් මැනේජ්මන්ට ්එකේ ටුවර් කන්ඩායම. සෙට් මැනේජ්මන්ට් කියනනේ අභීතගේ වැඩක්. අබීත කිව්ව ගමන් සමහරු බියෙන් ඇලලී යනවා. සමහර අය පොලු කියලා බනින්න ළෑස්ති වෙනවා. ඒත් අබීත සහ ටුවර් කියන්නෙ නම් අබීත සහ ............ වගේ අවුල් සහගත දෙයක් නෙමෙයි. ඒ නිසා මමත් ඒ ටිම් එකට සෙට් වුනා.
මම පුද්ගලිකව බැක්පැකින් වලට ආසයි. ඒත් මේ වගේ සංචාර වලදි අලුත් යාලුවෝ අලුත් මාදිලියේ දේවල් අපිට හමුවෙනවා. උදාහරණ විදියට මේ පිරිස එක්ක එකතුවෙලා අලුත්ම පිරිසක් අදුරගෙන විවිධ ස්පෝට්ස් ඇක්ටිවිටි, නාන කියන වැඩ, කොරල් බැලීම් වන්දනා කටයුතු කරන එකෙත් ලොකු ලල් එකක් තියෙනවා. අපිට ප්ලේස් විතරක්නෙමෙයි නඩෙත් අලුත්.
ආරම්භය
අපි සෙට් වුනේ කොටුව ස්ටේශමේ ලේක්හවුස් පැත්තේ සම්පත් බැංකුව ගාවින්. එතනට කට්ටිය ඇවිල්ලා හිටියා. ලක්ශණ ගෑනු ලමයෙකුත් හිටියා. එයා තමයි රන්මදු. ඉතිං රන්මදුගේ සීට් එකේ ඉඩ තිබුනා තව කෙනෙක්ට. ඒ සීට් එකේ විතරක් ඉඩ තිබිලා අනික් තැන් ඕකකෝම පිරිලා තිබ්බනම් මරු නේද? ඒත් එහෙම වුනේ නැහැ නේ. අනෙක් සිට් වල ත් කට්ටිය කවුරුවත්  නැහැ. අපි 12-13ක් විතර ජර්නි මාදිලියේ බස් එකක බොහොම සැහැල්ලුවේන ගියේ. ඒ වගේම අපිට බයක් තිබුනා ඊලගට නගින අපේ නලින් මිත්‍රයා රන්මදුගේ සීට් එකේ වාඩිවේවිද දන් නෑ කියලා. අපි ඒකට දීර්ඝකාලීන වැඩපිලිවෙලකුත් සකස් කරගෙනම තමයි ගියේ. වැරදිලාවත් නලියා වාඩි වුනානම් එතැන ලොකු ගින්නක් නැහැ. ඒත් ඉතිං අපි වාඩි නොවී නලියා ගියාම අපිට එන ලිංගික  ඉරිසියාව? ඒක මනින්න බැහැ නේ.

රන්මදු කියන්නේ හැඩකාර ඒත් කටකාර නැති බොහොම නිහඩ චරිතයක් වගේ මට පෙනුනේ. හැඩකාර කිව්වම ඉතිං ඒක සාපේක්ශයි. කෙනෙක්ට හිතෙන්න පුලුවන් යකෝ මේ මොන හැඩකාරද? වැඩන් නැහැ කියලා.එ ්ක ඇත්ත ඉතිං මට ලස්සන එක මම ලසස්නයි කියන්න ඕනි නේ. ඒ නිසා ඔන්න රන්මදු ලස්සනයි කිව්වා ආයේ කෙපර බාන්නේ නැතුවම.
මග තේ වතුර බිව්ව කඩේ
තේ වතුර බොන්න තැනක් හොයාගෙන යද්දි අපිට මීට් වුනා පොඩි කඩයක්. එකේ අලකොල එක්ක රොටි තියෙනවා කියල තිබුනේ. මම හිතුවේ අලකොල දාලා එලවලු රොටී වගේ යමක් වෙන්න ඇති කියලා. ඒත් ඒ තිබුනේ අලකොල මොනවද කරලා තම්බලා සම්බෝල හදලා. ඒ සම්බෝල එක්ක රොටි. ලොකු කික් එකක් නැහැ. ඒත් ඒ වෙලාවෙි හැටියට උණු රොටි දෙක තුනක් කෑවා. මේ හරිය මම හිතන්නේ දඹුල්ලට කිට්ටුව.
තේ ෙෙබොන ෙෙෙෙෙඩේ තිබ්බබ පරණ බඩු 
දැන් වෙලාව රෑ 12 පහුවෙලා. 12 පහුවෙලා රෑ 2-3-4 වෙද්දි අපි ඉන්නේ අලි ඉන්න කැලෑවේ. අලි දෙන්නෙක්ම අපිට හම්බුනා.එකාලියෙක් නම් සම්පූර්ණයෙන් ෆුල් ෆ්‍රේම් එකම පේන විදියට පාරේ හිටියා. අනිකා සයිඩ් එනේ දැක්කා. අලිදෙන්නෙක් ගමන ලගා වෙන්නත් කලින් දැක්ක එක වාසනාවක්.
අපි පටන් ගත්තේ රෑ 8ට යන්න. ලංකාවනේ. ඒ නිසා පටන් ගද්දි ඇත්තටම 9 විතර වෙලා. කොළඹ කොටුවෙන් 9ට පටාන් අරන් ඉන් පස්සේ කෙලින්ම අපි දඹුල්ල දිහා හරහා ත්‍රින්කොමලී ගියා. ත්‍රින්කොමලී නිලාවැලි ඉරක්කන්ඩි. මම හිතනනේ එහෙමයි අපේ ගමන. මේක තනිකර රෑ ගිය ගමනක්. එතකොට උදේ වෙද්දි අපි අදාල ඩෙස්නේශන් එකේ. ලේලන්ඩ් බස් එකක වගේ නම් මහ රෑ ගිහින් උදේ වෙද්දි පාන් කියාගන්න බැහැ ගැස්සිලා. ඒත් මේ සැපපහසු ඒ සී බස් එකේ හීතල ඇරුනම වෙන කිසිම වදයක් බාදාවක් නැහැ. හරක් ටික දැම්මා වගේ සෙට් එක නිදාගෙන ගියා.
අපේ රියදුරු මහත්තයාට 2-3 වෙද්දි නිදිමත ලෝඩ් වුනා. මම එයාගේ පිටිපස්සේන් ඉද්දි තේරුනා පොරට එකපාර නිදිමත එනවා. එකපාර ස්ලෝ වෙන ලයින් එකක් තිබුනා. කොහොම නමුත් අපේ නලින් අයියා පස්සෙන් ඉද්දි පොඩ්ඩක් වගේ පාරෙන් එලියට යන්නත් හැදුවා. ඒ ගමන ලගම තැනින් තේ බොන්න සෙට් වුනා.එ ් වදිදියට කිහිප වතාවත් තේ බිබී හෙමින් හෙමින් අපි උදේ ඔන්න ඉර පායද්දිම ඉරක්කන්ඩි වෙත ලගා වුනා. ඉරක්කන්ඩි වල අබීතගේ ගෙස්ට් හවුස්  පොට් එකක් තියේ. ඒක මැක්සා ලොකේසන් එක. මේ පැත්තේන් ගියොත් මූද, අනෙක් පැත්තෙන් ගියොත් කලපුව. අපි වෙලාවකට මූදේ නානවා. අනික් වෙලාවට කලපවේ ගිහින් බෝට්ටු පදිනවා. ඒක මරු එක්ස්පීරියන්ස් එකක්.
ධීවර රස්සාව
අපි ගිය දවසේ පාන්දරම දැල් වල ඉදපු මාලු ගලවන ධීවරයෝ වගෙයක් සෙට් වුනා. එයාල දැල්වල අමාරුවෙන් පැටලිලා ඉන්න මාලු අමාරුවේන ගැලෙව්වා. අපේ ෆිල්මින් කෘෘ එක ඒක පොටෝ ගත්තා. ඒ වගේම පාන්දර ඉර නගින දර්ශනයත් ලස්සනයි. ඉර නැග්ගේ කොහෙන්ද කියලාලොකුවට අදහසක් නැතත් ඒ වෙද්දි අහසේ තිබුන කැටයම් ටික ගති. කලපුව ගාවට ගියාම වටේ බූමිය අංශක 270ක් විතර පදාසයක් පේනවා. ඉරක්කන්ඩි පාලම, නිලාවැලි වෙරළ, පරෙයි දූපත වගේම ඉරක්කන්ඩි මෝය කටත්මේ කලපුව ගාවට සිරාවට පේනවා. අපි ඒ දර්සනයෙන් මල්මත් වෙලා ටික වෙලාවක් එතැන හිටියා.
කයාක් පැදීම
කයාක් පැදීම කියන්නේ කයාක් පැදීමට. කලපු වතුරේ කයාක් පැදීම වෝටර් රාෆ්ටින් වල කයාක් පැදීමට වඩා වෙනස්. කලපුවේ එහා කොණ මෙහා කොණ හබල් ගාගෙන ගිහින් ෆන් එකක් ගන්න අපි සෙට් එකම එකතු  වුනා. කලපුව කියලා නැහැ යට ලස්සන ලස්සන මාලු ඉන්නවා. මූනට ගෑස් මාස්ක් එකක් වගේ එකක් දාගෙන කිමිදිලා අපිට මාලුත් බලන්න අවස්ථාව ලැබුනා. කලපු වතුරේහොදට නාගන්නත් අපිට චෑන්ස් එක ලැබුනා. කයාක් එක පදින්න ගියාට හබල් ගහන්න වැඩිය දන්නේ නැති අපිට ඉතිං ඒක පුරුදුවෙන්න කාලයක් ගියා. ඒ පුරුදුවෙලා ගියත් ගිහින් වෙලාවක වැලි ගොඩක් උඩ වදිනවා. ඕ ආකාරයට අපි කයාක් ආතල් එක ගත්තා.
මූදේ නෑම
මේ ඉරක්කන්ඩි මෝය කට හරියේ මූද හරිම නිසංසලයි. ඒ වගේම වැල්ල ඇවිල්ල පිටි වගේ පිටි වැල්ලක් තියෙන්නේ. පිටි ගතිය තිබුනාට මඩ නැහැ. ගොඩාක් දුර ගියත් වෙරළ සිට ගැඹුරුත් නැහැ. අනුරාජපුරේ වැවකින් නානවා වගේ සැහැල්ලුවෙන් අපි මූදේ නෑවා. අපරාදේ කියන්න බැහැ සෝක් කරිජ්ජ ටික. නාන අතර අප ටීම් එකේ ඩබලක් හරි ලස්සන මූර්ති වැඩක් කලා බීච් එකේ. ඒකනම් ගතියට ම තිබුනා. කිදුරියක් ලෙසටම හදලා තිබුනා. ඒ හදපු කිදුරියට පන ආවනම් සහේට ගන්න හිතෙන තරම් ලස්සනට ඒකිව හදලා තිබුනා.
හවස බෝට්ටු ගමන
මේ නිලාවැලි පැත්තේ මූද නිල්ම නිල් පාටයි. ඒ වගේම ගල් පර කොරල් පර ආදියත් තියෙනවා. අපිට බෝට්ටු ගමනේදී බෝට්ටුව මූදට ගන්න ටිකක් වැරවෑයම් කරන්නට වුනා. කලපුවේ ඉදන් මූදට වැඩි වතුර පාරක් තිබුන් නැති නිසා යට වදින්න ගත්තා.එ ්ත් අමාරුවෙන් හරි ගත්තා. බෝට්ටුවේ යද්දි බෝට්ටුවේ අයියා නම් ඔහේ කිසි ගානක් නැතුව නවනවා ස්පීඩ් කරනවා..පද්දනවා.ඒත් ඒ වැඩ දාද්දි අපේ බොකු බඩවල් කිලිපොලා යනවා. ලයිෆ් ජැකට් තිබ්බ නිසාලොකු බයක් නැහැ. ඒත් හද්දියියනේ මූදට වැටිලා මොකෙක් වත් ගිල්ලොත් කියලා බයක් තිබුනා බෝට්ටු පදිද්දි.
මේ මෝය කට ගාව පෙද පාසි වගේම පොලිතින් වගේ දේවලුත් ගොඩ ගැහිලා තිබුනා. කොළඹ මට්ටක්කුලියේ කාක දූපතේ වගේ ලොකු වට තිබුන් නැතිවුනා ලාවට වගේ එක එක දේවල් ගොඩ ගැහිල තිබුනා. සමහර තැනක තුනී පොලිතින් වලින් වෙරළ තීරය වැහිලා. අපි වෙනත් දෙයක් කියාල හිතලා අල්ලලා බලද්දි පොලිතීන්. කන බොන දේවල් කාල ඉවර වෙලා කන ඒවා වැසිකිලි වලට ගිහින් ඉවර වුනත් ඒවායේ කවර බොහෝ කාලයක් පොලවේ හෝ වතුරේ හෝ මූදු වෙරළ වල තියෙනවා. ඇත්තටම ඇසුරුම් වශයෙන් පොලිතින් ප්ලාස්ටික් ගැනීම ගැන නැවත හිතාබලන්න කාලේ ඇවිත්ය කියලා මට හිතෙන්නේ.
රෑ බාබකිව් ගමන
බාබකිව් එක දාන්න උන්නේ නම් වෙරළේ. එත් එකපාර වැස්ස ලයින් වෙන ආකාරයක් පෙන්නුම් කලා. ඒ නිසා අපි කෑම කන තැනම සයිඩි එකේ බාබකිව් එක දාන්න ඕනි කියලා කතා වුනා. බාබකිව් එක දාන්න බඩු ටික වෙරළට ගෙනිච්චත් ඒ ටික ආයේ පටවන් ඇවිත් අපි නැවතුන නවාතැනේම කෑම කන්න හදලා තිබුන පොට් එකට ඒක ඉන්ස්ටෝල් කලා.
මුහුදු කෑම වර්ග වෙන කකුලුවෝ, මාලු, ඉස්සෝ, දැල්ලෝ වගේම චිකනුත් බෘබකිව් එකේ පිච්චුනා. සුපුරුදු පානය වෙන ගල් බෝතලත් ඒ එක්ක හිස් වුනා. අපේ නලින් අයියගේ සහායක ඩැනී වෙච්චි හේමන්ත වික්‍රමසිංහ යාලුවා හරිම දක්සයා බෙර ගහන්න. බෙර කිව්වේ ගැට බෙර යක් බෙර නෙමෙ. අර එකැස් බෙර කියලා හදුන්වන ඩොල්කි සහ බොංගෝ ගහන්න මිනිහා දක්සයා. ඒ වගේම මම යම්තාක් දුරට සිංදු කියන්න දක්සයා. සිග්නල් තිබුන නිසා ලිරික්ස් අපිට හොයාගන්න අමාරු උනේ නැහැ ෆෝන් වලින්. ඇත්තටම මට හරියට කන්න උනෙත් නැහැ ඒ තරං සිංදු කිව්වා.
රෑ කෑමත් තිබුනා. ඒත් හරියටම නිච්චියක් නැහැ කෑවද නැද්ද කියාල. රෑ 12ට එකට විතර අපිට ගානට පදම. ගෑල්ලමයි දෙන්නා නම් ගියා නිදාගන්න. අනික් ජෝඩුවේ උන්න ගෑල්ලමයා නම් ආවා අපි එක්ක. කොහොමින් කොහොම හරි මේ අව් අස්සේ අපිට හිතුනා රෑ කයාක් පදින්න.
රෑ කයාක්
කයාක් එක හරෝල කරලා අරගෙන පසනුයි මායි නම් හොදට පැදලා වැඩි දුර යන්න නැතුව ආයෙම ආවා. ඒත් අපේ නලින් අයියා සහ යාලුවා සහ මම කයාක් එකේ අනික් පැත්තට හැරිලා වාඩිවෙලා හබල් ගහන්න ගිහින් බඩු පෙරළුනා. ලොකු ආබාදයක් නැහැ. කට්ටිය ජැකට් දාල හිටියේ ඇරත් ඒ කලපුවේ නොගුබුරු හරිය. කොහොමින් හරි ඔන්න නලින් අයියා කියනවා වමට වමට කියලා. ඔන්න ඒ පාර මමත් වමට ගහනවා..බෝට්ටුව කැරකෙනවා ඒ විරුද්ද පැත්තට..ආයේ දකුනට කිව්වම මෙලව සිහියක් නැතුව දකුනට ගහනවා ඒ පාර කැරකෙනවා අනික් පැත්තට . අබීත සහ අනෙක් යාලුවා නම් ගිහින් ඉරක්කන්ඩි පාලමත් පහුකරලා ඇවිත් තිබුනා. අපිට එච්චර යන්න බයහිතුනා. අනික අපේ හබල් ගැහීම් අවුල්. ඉතිං ටිකක් වෙලා ඉදලා ආයේම ආවා. ආයේ ඇවිත් ලෑන්ඩ් කරන්න උනේ නෑ ආයේ පෙරලුනා. මම ඇදන් හිටියේ සරම. සරමත් තෙමුනා ඒ වෙලාවේ නම්.
අපි කොහොම හරි ඊලග දවසේ පාන්දරම නැගිටින්න ඕනි නිසා පිස්සු එතනින් නවත්වලා නිදාගන්න ගියා. අපිත් එක්ක මගේ වයසේම වගේ තවත් සහොදරියක් ගියා. ඇය නම් පොඩ්ඩක් ගිලෙන්නත් වගේ ගියා නාන්න යද්දි. කලපුවේ ගලක් තියෙනවා ගල එහා පැත්තේ පොඩ්ඩ්ක ගැඹුරයි. ඒ හරියට යන්න එපාය කියලා තිබුනේ. කොහොම හරි ඉතිං ගියා ආසාව නිසා එතැන පෙඩ්ඩක් ගිලෙන්න ගියා. ඒ වගේම අපි කලපුවෙන් එතෙර වෙන්න කයාක් එක නැතුව පයින් එන්න ආවා. ඒකත් ලල් ගමන. සමහර තැනක ඉන ගාවට වතුර. ඒකෙදිත් අපේ ඒ සහෝදරී පොඩ්ඩක් ගිලෙන්න ගිහින් පසනා ගොඩ දාගත්තා.
ඇත්තටම ඒක මතක හිටින දවසක්. මට ගෝ ප්‍රෝ එකක් නැති එක ගැන සිරා සාංකාවක් ඇතිවුනා. මූද යට දැක්ක සමහර දේවල් රූගත කරන්න හැකියාවක් තිබුනේ නැහැ. ගෝ ප්‍රෝ එකක් ගැන හින දැක දැක උන්නත් ඒකක් ගන්න තාම බැරිවුනා. ගමන ඇවිත් බලද්දි මම බල බල ඉදිය ගෝ ප්‍රෝ හීරෝ 2018 කියන බජට් ගෝ ප්‍රෝ එක බඩු ඉවර වෙලා. බජට් කිව්වට ඒකත් රුපියල් 31,000ක් විතර වෙනවා.
මම ඉතිං අමාරුවෙන් පෝන් එකෙන් ගතපු පොටෝ සහ මගේ පරණ යි කැමරාවෙන් ගතපු වීඩියෝ ඇති මේ පොස්්ට් එකේ තැනින් තැන. ඒවත් බලලා සැනසීම උදාකරගන්න ඔයාලට හැකිවේවි. ඊලග දවසේ අපි ගියේ ඒ වටේ තියන තැන් ආදිය බලන්න. අපි ඒ විස්තර 2 වන පෝස්ටුවෙන් බලමු නේද?