Monday, October 25, 2021

නිලාවැලි ගමන 2

නිලාවැලි සිට කොළඹට 


කලින් පාර ලිව්වා නෙ නිලාවැලි ගිය හැටි. අද ඉතින ්ගිහින් එන හැටි තමයි ලියන්න ඉන්නේ. 


මොකද්ද ෆෝන් එක 

මේක හරි ආස ප්‍රශ්නයක්. කලින් අරගෙන හෙනට බෙරයක් ගහලා පාවිච්චි කරන්න ගත්ත සැම්සුන් එම් 21 කියන බජට් ෆෝන් එක කෙල වුනා. ඒක මහ වහක්. පිටිපස්සේ කැමරාව ඉදිරිපස වීදුරුව හේතුවක් දන්නේ නැතිවම බිදුනා ඉරි ගියා. ඉස්සරහා සෙල්ෆි කැම් එක ඉස්සරහ වීදුරුවත් ඉරක් ගියා. බිම වැටිලා වීදුරුව ක්‍රැක් වුනා. තව අවුරුද්දක් පාවිච්චි කලාට පස්සේ ෆෝන් එක ස්ටක් වෙන්න ගත්තා. රීස්ටාට් වෙනවා ලෝගෝ එනවා. වාතයි. ෆෝන් එකේ බිල්ට් කොලිටි එක අජපල්. ඉතින් අලුත් එක්ක ගත්තා මේක සෙකන්ඩ් හෑන්ඩ්. 


එල් ජී වී 50 එල් ජී වී සීරියස් එක කියන්නේ දැනට අභාවප්‍රාප්ත එල් ජී මොබයිල් කම්පැනියේ 2019 ආපු ෆෝන් එක. සුපිරි බඩුවක්. ඉතින් පලතුරු පෝන් තරම්ම නැතත් සෑහෙනෙ කාලිටි එකක් වීඩියෝ වලට මේ වී එකේ තියෙනවා. පොටෝ වලත් ගැම්ක් තියෙනවා. 


එදා පාන්දර 


මේ කියන්නේ ගිය ඉරිදා පාන්දර. රෑඇදට ඇවිත් නිදාගත්තා. ඇහැරුනේ උදේ පාන්දර. උදේම ඇහැරිලා ඉතින් ලොව බලලා සෙට් වෙද්දි 8-9 වෙලා. අපි උදේම නෑවා. නෑවා කිව්වේ පූල් එක ගාවට ගිහින් සරම ගලවලා යට ඇදන් හිටිය එක පිටින නෑවා. ඉතින් ඔය විදිහට පූල් එක ගාව ගලවපු උඩ ඇදුම් අරගන්න අපිට අමතක වුනා. ඒකට ආයෙත් හවස නිලාවැලි එන්න වුනා. 


අපි ඊගාවට ත්‍රිකුනාමලයට ඇවිත් කන්න තැනක් හෙව්වා. උදේට කන්න තැන ්කීපයක්ම බැලුවා. එයින් ත්‍රිකුණාමලය බස් නැවතුම්පොලට ටිකක් එහයින් තියෙන දෙමල පොට් එක අල්ලලා ගියා. ඒකේ දෙමල කෑම කිහිපයක්ම තිබුනා. ඒවා අපි එකින් එක අරගෙන ටෙස් කරමින් කෑවා. මීට කලින් එහෙම කෑවේ අපි යාපනයේ ගිය වෙලාවේ. එතකොට යාපනයට අපි ආගන්තුකනිසා මනු එකේ තිබුන ගොඩක් දේවල් කාලා අපි ටෙස් කලා. 


කෝනේශ්වරම් වලට 


කෝනේශ්වරම් කලින් ගිහින් තිබුනත් හරියටම ඒකේ දිග පලල ගැන තියෙන තැන ගැන හරියටම දැනගත්තේ එදා. කෝනේශ්වරම් යන්න ලොකු සෙනගක් නැහැ. ත්‍රිකුණාමලය දිහාවේ පෙම් ජෝඩු වලට වාසියි. යන්න එන්න ැන් ගොඩයි වගේම පාලු තැනුත් ගොඩයි. ඒත් කෝනේශ්වරම් වලටත් ජෝඩු ඇවිත් තිබුනා. 


කෝනේශ්වරම් වල දේවාලෙට වැඩි ලල් එකක් එතන ප්ලේස් එකේ තියෙනවා. අපි මේ පාර කෝනේශ්වරම් ගියා විතරක් නෙමෙයි කෝනේශ්වරම් යටිනුත් ගියා. ඒ කියන්න් බෝට්ටුවෙනුත්ගිහින් කොනේශ්වරම් බැලුවා. අපි ඉතින ්ගිහින් කෝනේශ්වරම් ද්වාල් ඇතුලේ රවුමක් දාලා එලියට ඇවිත් දොඩම් වීදුරුවක් හෙම බීලා ආයෙත් ටවුමට එන්නට ආවා. 


ටවුමට එන්න ඇවිත් බීච් එක ගාවට ගියාම එතැන බෝට්ටු සවාරි තියෙනවා. ඒ බෝට්ටුවේ යට වීදුරුවක් තියනෙවා යන අයට පතුල බලන්න පුලුවන් වෙන්න. ඉතින් අපි කෝනේශ්වරම් දේවාලේ පහලට ගිහින් ආවා. ඒ යන එන ගමනේ ඒ අවට තිබුන කොරල් ආදියත් අපිට දකින්නට පුලුවන් වුනා. 


කලින් දවසේ නිලාවැලි වලට වඩා ත්‍රිකුණාමලයේ මහජන මුහුදු වෙරල පිරිසිදුවට තිබුනා. නිලාවැලි වල මඩ ගතියක් තිබුනා. ඒත් මහජන බීච් එකේ එහෙම මඩ ගතිය නැහැ. වැව වගේ ගානට වතුර තියනවා. ඇත්තටමද පීනද්දි දාන ඇස් කන්නාඩි හෙවත් ස්විමින් ගොගල්ස් තිබුනා නම් අපිට මුහුද යට ඉන්න ලස්සන මාලුත් බලාගන්න තිබුනා. 


අපි බෝට්ටු සවාරිය ගිහින් රාවනා කඩුවෙන් කෙටපු තැන සහ කෝනේශ්වරම් දේවාලේ යට හරිය බලලා ආවා. මේ හරියේ මූද පැහැදිලි වුනත් කෝනේශ්වරම් දේවාලන් පෘතුගීසි කාරයා් කඩලා මූදට දාපු පිලිම පෙනුනේ නැහැ. ජනප්‍රවාද වල තියෙන විදිහට කෝනේශ්වර්ම් දේවාලය පෘතුගීසින් කඩලා මූදට දාලා තියෙනවා. එයින් ගොඩගත් පිලිම වලින් තමයි දැන් දේවාලය හදලා තියෙන්න්. ඉතින් ඒ මූද යට තියෙන දේවාල කොටස් බලන්නත් බැතිමතුන් පිරිසක් කිමිදෙනවා. ඒ වගේම දෙවියන් ගැන විශ්වාසය තියෙන ධීවරයින් හෙමත් මේ තැනට ඇවිත් වන්දනාමාන කරලා යනවා. 


ඒ ගමනෙදි කලින් කිව්ව විදිහට අපිට  යටට වීදුරුවක් ගහපු බෝට්ටුවක් ගන්න පුලුවන් වුන නිසා කිසි අවුලක් නැතුව මූද යට බලන්න පුලුවන ්වුනා. ඒක හරිම අසිරිමත් අත්දැකීමක්. ඒ බෝට්ටුව ත්‍රිකුණාමලය මහජන වෙරළ තීරයෙන් හොයාගන්නට පුලුවන් වගේම ඒක් මිල රුපියල් දෙදාස් පන්සීයක් විතරයි. පැය බාගයක් විතර තමයි ආතල් එක තියෙන්නේ. තව පතුල පේන්න් නැති වෙනත් බෝට්ටුවක් ඊට ටිකක් එහා තියෙනවා. ඒක නම් තවත් තැන් කිහිපයකට අපිව එක්කරගෙන යනවා. ඒකේ ගාස්තුව රුපියල් තුන්දාහක් විතර. 


මූදේ නෑවා අපි පැයක් දෙක්ක විතර. නාලා ඉවර වෙලා ත්‍රිකුණාමල බීච් එකේ තියෙන නාන තැනින් නාලා පිරිසිදු වෙලා ආයේ දවාට කන්නේ නැතුවම කරවල කඩ වලට ගිහින් කරවල ගත්තා. ඒ කරවල වතාවත් වලින් පස්ස් තව තැනක් බලන්න නැතුව අපි ගම් රටවල් බලා පිටත්වෙන්න තීරණය කලා. ඒ වෙද්දි ටිකක් හවස් වෙලා. අපි ආයේ අපේ නිලාවැලි නවාතැනට ගිහින් ඉන් පස්සේ තමයි කොළඹ බලා එන්න පිටත් වුනේ. නිලාවැලි නවාතැනට යද්දි අපි ගලවලා පූල් එක ගාව දාපු විදිහටම අපේ ඇදුම් ටික තිබුනා. අපි ඒවා එකතු කරගෙන බොග තිබුන අය බොග හෙමත් දාලා දිර්ඝ ගමනට සූදානම් වුනා.


එන ගමන් අපි ත්‍රිකුණාමලට කිට්ටු ආමි එකේ ජූස් බාර් එකකින් ජූස් බිවුවා. එතකොට හොදටම බඩ පුරවා දා තිබුන ගතිය ඒ කොමඩු ජූස් කෙන් නැතිවුනා. ඉන්පස්ස් ආයෙත් තව තැනක නවත්වල තැඹිලි බිව්වා. තැඹිලි විකුනන තැන හිටිය තරුණ යුවතිය කිව්ව විදිහට ඒ දවස්වල කට්ටිය වැඩිය නැහැ. මොකද කොවිඩ් නිසා කට්ටිය සංචාරවල එනවා අඩුයි.වෙලදාම් ආදිය අඩුයි. ඒ නිසා අපි කඩේ තිබුන ඉරිගු කාලා තේ වතුර බීලා තැඹිලිත් බීලා ආවා. 


දඹුල්ලෙදි යාලුවන්ග් හොද ෆිට් එකක් සෙට් වෙලා අපි රෑට බියර් ටිකක් බිව්වා. රියදුරු වරු බිව්වේ නැහැ. ඉන් පස්ස් අපි මාරු වුනා. 


ආ කියන්න අමතක වුනා. දඹුලු එන්න කලින් හබරණ කැලේදි අපිට අලි හම්බුනා. අලි පාර දෙපැත්තේ හිටියා දහයක් විතර. තව තැනක දෙන්නෙක් හිටියා. ඉතින් අලි ටික පහුකරගෙන එද්දි ටිකක් බය හිතුනා. වාහන ගොඩක් යන නිසා පාර අවහිර කරගන නම් හිටියේ නැහැ. ඒත් පාරෙම වගේ තමයි අලි හිටියේ. අපේ රියදුරු තැන එහෙම ටිකක් බය වෙලා සං ගාල විදලා ආවා ඒ හරියන්. 



ඉතින් ඒක කදිම ත්‍රිකුණාමල සවාරියක් වුනා. ත්‍රිකුණාමලයේදි නාන තැන හිටපු වැසිකිලි සේවක මහතා කියපු විදිහට කාලයක් අර මූද මැද තියෙන කැටමරන් කියන සැප බෝට්ටු ජාතිය දවසකට රුපියල් හාර පන්දහටත් පැකේජ් තිබිලා තියෙනවා. ඒත් අපි කොළඹ ඇවිත් ඒ කැටමරන් වලට කතා කලාහම එක් අයෙක්ට රුපියල් පාලොස්දහක් විතර පැකේජ් එකක් යනවා ඒවයේ ඉන්න. 


තවත් ගමන්ක යන බලාපොරොත්තුවෙන් අපි ටික රෑ දොලහ එක වෙද්දි කොළමට සේන්දු වෙලා විසිරිලා ගියා. 

 


ජූස් බිව්ව තැන

ත්‍රිකුණාමල මාර්කට් එකේ මුවෙක්

ත්‍රිකුණාමල වෙරලේ නවතා ඇති කැටමරන්

බෝට්ටුවේ වීදුරුව හරහා

මුහුදෙන් ගොස් කෝනේශ්වරම් වලට

කෝනේශ්වරම් දේවාලයේ විශාල පිලිමය මූදට පේන හැටි

ධීවරයෙක්

ත්‍රීකුණාමල මහජන මූදු වෙරළ

ත්‍රිකුණාමල කොටුව ඉදිරිපිට

දොඩම් එනකල්

කෝනේශ්වරම් සිට

පහල ඇති බෝට්ටුවක්

කෝනේශ්වරම් දේවාලය

Wednesday, October 20, 2021

නිලාවැලි යෑමේ පාපය

ඇයි ඉතින් ගියේ 


ලොක්ඩවුන් එක අස්සේ යන්න හොද නැති බව දැනගෙන උන්නා. ඒත් ඉතින් ටික ටික කොවිඩ් බය අඩු වීම එක්ක ගෙදරට වෙලා ඉන්න එක ඇති වුනා. එ ්ගමන අපි චාරිකාවක් යමුත කියලා කතා වෙලා කට්ටිය සෙට් වුනා. මුලින්ම චැට් දෙක තුනක් ගිහින් මේ නිලාවැලි ගමන ඉතුරු වෙලා ස්ථිර වුනා. 


රටේ සීයට 71%ක් දැන් එන්නත් අරගෙන ඉවරයි. ඉතුරු පිරිස බොහෝ අය පොඩි ළමයි සහ එන්නත ගන්න බෑ කියන අය. ඒ අය අවධානමේ තමයි. යම් විදිහකින් ඊලග රැල්ලක් ආවොත් එයාල සෙතපෝච්චි වෙයිත් තමයි. ඒත් දිගින් දිගටම යමක්පාලනය කර ගෙන ඉන්න එකේ අවසානයක් තියෙනවා. ඇරත් වසංගතයකට 100%ක්ම එන්නත් කරනය කරන්න ඕනි නැහැ පාලනය වෙන්න. 70%ක් කියන්නෙත් සාපේක්ශව හොද මට්ටමක්. 


අපේ ලොක් ඩවුන් එක 


අපේ ලොක් ඩවුන් වලදි හැමදේම අත්හරින්න කියලා කිව්වා මිසක මිනිස්සුන්ගේ ගති සොබාව ගැන වැඩි සැලකිල්ලක් දැක්කුවේ නැහැ. ඒත් දියුනු රටවල ලාක් ඩවුන් එක අස්සේ වුනත් ලගපාත තැනකට ගිහින් ටිකක් ඇතට ඈතට වෙලා විනෝද වෙන්න පහසුව දීලා තිබුනා. ඔස්ත්‍රේලියාවේ වුනත් ලොක් ඩවුන් එක අස්සේ ලග කඩපලට යන්න උද්‍යානයට යන්න ඉඩ දීලා තිබුනා. අපේ ඉතින් හැම දේම තදබල ලෙසටම නේ වැඩ. ඒ නිසා මිනිස්සු ගොඩ දෙනෙක් හරි පීඩනේක තමයි හිටියේ. 


අයි ටී කාරයින්ගේ පීඩනය 


අයි ටී කරන අය තමයි චාරිකාවට මාත් එක්ක එකතු වුනේ. එයාල කියන විදිහට එයාල දවසේම තිරය ඉදිරිපස තමයි ඉන්නේ. ඉස්සර වගේ යනු එනු කාර්යාල ගමන් බිමන් සෙට් වීම මොනවත් නැහැ. උදේ ඉදන් හවස දක්වා තිර බලාගෙන ගෙදර ඉදන් වැඩ. ඒක පට්ට බෝරින් වැඩක්. එහෙම වුනාම තරහ එනවා. මානසික කේස් එනවා. ගෙදර ඉදන් වැඩ කරන අයි ටී කරයෝ කියන්නේ රටට ආදායම ගේන වැදගත් පිරිසක්. එයාලට විසේසයෙන් නම් සලකන්න ඕනි නැහැ. මොකද ලංකාවේ විසේසෙන් සලකන්න ගිහින් හොදටම කෙලවගෙන නේ ඉන්නේ. ඒත් එයාල මුහුනදෙන ත්තවය ගැන යම් මානුෂිය පැත්තකින් හිතන වගකීම ලොක් කරන අරින පිරිසට තියෙනවා. 


ආරම්භය 

මම ඉතින් තොරණ හන්දියෙන් නේ සම්බන්ධ වෙන්නේ. මම යන කාර් එක ගම්න් ආරම්භ කලේ ගම්පහ තැනකින්. ඉතින් මම කඩවතට ගිහින් ටික වෙලාවක් හිටියා. කඩවත ටවුමේ වෙනදා වගේ කඩ නැහැ. වෙනදා නම් චාර්කාවකට කඩවතින් එකතු වෙද්දි මම කඩේටකට ගිහන් තේ වතුර එකක් බොනවා. ඒත් එදා කඩවල් ඇරලා තිබුනේ නැහැ. අපි පාන්දර 5ට විතර ගන පටන් ගත්තට මොකද ඒ වෙද්දිත් නුවර පාරේ වාහන තිබුනා. 


තේ වතුර 


අපි මුලින්ම තේ වතුර බිව්වා පොල්ගහවෙල පැනලා ගොඩවෙල තේ කඩෙන්. ඒ ගොඩවෙල පොල ගාව තේ කඩේ ලක්ෂණ ගෑනුලමයටත් ඇහැදාගන අපි තේ බිව්වා. අපේ දෙවැනි කාර් රිය අපිට සම්බන්ධ වෙන්නේ කෑගල්ල දිහාවේ ඉදන්. ඒකපොල් ගහවෙලට තමයි එනවා කියලා තිබුනේ. ඉතින් අපි ගොඩවෙල ඉද්දි උන් ආවා. ආවට මොකද උන්ටත් තේ වතුර බොන්න ඕනි වුනා. එ ්ගමන ආයේ කුරුණෑගල දිහායින් තේ වතුර බොන්න ආයෙත් වාහන නැවැත්තුවා. 


හත අට වෙද්දි දඹුල්ල හරියට ආවා. වෙලාවේ ටිකක් වැඩියක් වගේ තේරුන නිසා පිදුරංගල සීගිරි පැත්තේ රවුමක් දාන්න හිතුවා. හිතලා කොස්කැලේ හරියෙදි කෝල් කරලා විස්තර අහගත්තා. 


පිදංුරංගල 


අපි උදේ හත අට විතර වෙද්දි පිදුරංගල බලන්න සෙට් වුනා. දැන් ටිකට් ගන්න ඕනි නැහැ. පිදුරංගල පන්සලේ දේවාලේ නම් පට්ට සෙනගක් හිටියා. මේ කොවිඩ් වෙලාවෙත් දේවාල වල තියෙන බිසි එක නම් බලන්න ලස්සනයි. අපි ගමන හෙමෙන් හෙමෙන් උඩට නැග්ගා. මාත් කන්දක් නගින්න ගත්තේ සෑහෙන කලකට පස්සේ. ඒ නිසා ටිකක් අමාරුයි. ඒත් ඉතින් පැයබාගයක් පැයක් විතර යද්දි අපි පිදුරංගල උඩට නැග්ගා. 


නැගලා වටපිට බලද්දි අපේ රටේ ඒ අවට කියලා හිතන්න පුලුවන් කොල්ලෝ කෙල්ලො ටිකක් හිටියා. ඒ ටිකකින් සුදුපාට ගවුමක් ඇදගත් සුදු තරුණියක් ආවා. අපේ කෙල්ලෝ චූටියට බුරිය වැහෙන්න බෙල්බොටම් ගහලා හිරට ඇදලා හිටියා. සුද්දි හුලගට ගහගෙන යන මනරම් සුදුපාට ඇදුමක් ඇදගෙන හිටියා. සුද්දිගේ ඇග ලස්සනයි. අපේ කට්ටියට වඩා එතනදී නම් සුද්දි කිසි ගේමක් නැතුව කැපිලා පෙනුනා. 


පිදුරංගල ගියාට අපි නම ්පුක පෙන්වන්න ගියේ නැහැ. මොකද අපිට කලින් පුක පෙන්නපු කට්ටියක් හිරේ ගිහින් තිබුනා. පිදුරංගල උඩ පරණ චෛත්‍ය නටඹුන් වගයක් තියෙනවා. එතන්ට සීගිරිය සහ අවටත් ලස්සනට පේනවා. ඒක නගින්න අමාරු මිශන් එකක් නෙමෙයි. උඩ හරියේ නම් වැටෙන්න පුලුවන් තැන් තියෙන නිසා ටිකක් අත්වැල් වැටක් එහෙම ගහනවා නම් වටිනවා. මොකද ඕවා හිට් වෙද්දි සෑම කොල්ලයි බල්ලයිම තමුන්ගේ ෆිට්නස් ලෙවල් එක ගැන කිසිම තක්සේරුවක් නතුව මුදුනට නගින්න ගන්නවා. ඉන් පස්සේ එකෙක් මැරුනොත් ඕවා තව අවුරුදු ගානකට වහලා දානවා. ඒනිසා වැටිලා මැරිලා වහලා දාන්න කලින් ආරක්ෂිත වැට ආදිය හදනවා නම් වටිනවා. 


සිගිරිය බායි ඈ 


සීගිරියත් බලන්න ඕනි කියලා අපි කතාවෙවි පිදුරංගල බැස්සා. බැස්සට මොකද සීගිරියට යන්න තියෙන පාරවල් වහලා. පාරේ වාහනය දාලා පයින් ගොඩක් දුර යන්න ්නි. ඒ සීගරියේ හිටිය පාලක කන්ඩායම කිසිම සපෝටිව් ගතියක් නැහැ. මේ කොවිඩ් හැදිලා ලෑල්ලට හිදිලා ඉන්න වෙලාවක මිනිස්සුත් අඩු එකේ ඇයි පාක් වහගෙන දගලන්නේ කියලා දන්නේ උඩ ඉන්න දෙයියොයි එතන හිටිය පුරාවිද්‍යා ආදී පාලක නඩෙයි තමයි. සමහර විට ඔ්‍ය වගේ තැන්වල සංචාරකයින්ට පහසුව සලසනවාට වඩා වෙනේන් වෙන වෙන මෝඩ වැඩ. ඉතින් ඒ ගනන් ඉස්සීමත් එක්ක අවට වැහි වලාකුලු ලොඩ් වෙන්න ගත්ත නිසා අපිට සීගිරිය ගැන අදහස පැත්තකට දාන්න වුනා.


කන්තලේ හරහා 


ඉතින් සීගිරියේ ඉදලා කන්තලේ යන මගදි අපි කෑවා. කන්න කලින් තැඹිලි ගෙඩියක් බොන්න නවත්වන්න කියල කිව්වත් කෑවටත් පස්සේ තමයි තැඹිලි තියෙන තැනක නැවැත්තුවේ. එතැන තැඹිලි නම් සුපිරි ඈ. තැඹිලි වල්ල කැපුව ගමන්මයි. වතුර ඇත්තටම රසට තිබුනා. ඉන් පස්සේ අපි කන්තලේ හරියට යද්දි වැස්ස ලෝඩ් වෙනවා. වැස්ස වහින්න ඔන්න මෙන්න තියලා අපි කන්තලේ ඩෑම් එකේ ටික දුරක් ගිහින් පොටෝ ගැහුවා. ඉන් පස්සේ පොද වැස්සෙත් කන්තලේ වැව් බැම්ම උඩ ඉදන් පොටෝ ගැහුවා. කන්තලේ වැව් බැම්ම පටට තැනක්. ඒ වගේ තැනක් අපිට බලන්නට ආතල් ගන්නට හැදුවාට අග්බෝ 2 ඔයාට පිං ඈ. 


කින්නියා බලා 


කන්තලේ පැනලා කින්නියා වලට මැප් කලාම ගූගලා ඇතුලේ පාරක් පෙන්නුවා. මහවැලි ගග මූදට වැටෙන්න කලින් තියෙන ඩෙල්ටාවේ කොටසක් කියලා සැක කරන්න පුලුවන් මහා තෘණ බිම් වගුරු බිම් පහත් බිම් මැදින් අපි කින්නියා වලට ලගා වුනා. ඒ පහුකල ග්මමාන බොහොමයක් මුස්ලිම් ඒවා. ඉතින් කින්නියා වල තමයි ලංකාවේ දිගම පාලම තියෙන්නේ කියලා ඒක බලන්න හිටියත් ඒ හරියෙදි වැස්සා. ඇරත් පාලමේ මක්කා බලන්නද එච්චර දෙයක් නැැහ නෙව. 


වහපු මාබල් බීච් 


මාබල් බීඡ් එකේ මාබල් අලුතින් අල්ලනවාද මන්දා එතන කඩාගෙන හමුදාවෙන් හදනවා.මහ පාරේ මාබල්සි බීච් එකට හැෙරෙන තැන කිසිම දැන්වීමක් තිබුනේ නැහැ. එතන්ට ගිහින් ඇතුල්වීමේ දොර බැලුවාම එතන දැන්වීඹක් ගහලා වහලා කියලා තියෙනවා. ඉතින් අපි අමාරුවෙන් කිලෝමීටර 3ක් විතර ගිහින් හැරිලා ආවා. මට පෙනුන විදිහට මාබල් බීච් එකටත් ටිකට් කවුන්ටරයක් සවි කරලා එතනිනුත් ගානක් කපන්න තමයි ඒ ආරක්ෂක අංශ හදන්නේ. 


ත්‍රිකුණාමලයට 


කොළම එක්ක බැලුවාම ත්‍රිකුණාමලය පාලු තැනක්. ලොකු කලබලයක් නැහැ. වාහන අඩුයි. අපි චීන වරාය පැත්තෙන් හිමින් හිමින් ත්‍රිකුණාමලයට ආවා. ඇවිත් ටිකක් එහෙ මෙහෙ බලලා කරලා නිලාැවැලි බලා පිටත්වුනා මොකද රෑ වෙන්න කලියෙන් අපිට නවාතැනක් හොයාගන්න ඕනි නිසා. අපිට ගමන නිලාවැලි දක්වා එන්න පුලුවන් වෙයිද පොලිසියෙන් නවත්වයිද කියන බය තිබුනා. ඒ වගේම අපි බුක් කරන තැන ඇත්තටම නිලාවැලිද ඒක හොදද කියන සැකයත් තිබුනා. ඒ නිසා අපි එහෙට ගිහිල්ලම බුක් කරනවා කියලා ඇද ඇද හිටියා. 


ඒ නිලාවැලි ඕෂන් කොන්ඩෝ කියලා පෙන්වුප තැනට අපි ගියා. එතන 6 දෙනකුට ගංජා ගහන්න මත් ද්‍රව්‍ය ගන්න ඉතාම සුදුසු තාලේ කොන්ඩෝ තියෙනවා. ඒත් ඒ තැන නිලාවැලි නෙමෙයි. නිලාවැලි ඉදන් කිලෝමීඨර දෙකකට වඩා ත්‍රිකුණාමලය පැත්තට වෙන්න තමයි ඒ නිලාවැලි ඕෂන් කොන්ඩෝ තියෙන්නේ. ඒ පාර අපේ අනෙක් කාර් රියේ මිතුරකට මතක තිබුනා ඊඨ කලින් ආ වතාවක ඔවුන් නැවතුන තැන. අපිට පූල් එකක් තියෙන එක අනිවාර්ය වුනා. ඕශන් කොන්ෙඩෝ එකට වඩා නිලාවැලි බීච් එක අහ සන්ස්ටාර් එක ගනන් අඩුයි. ඒකත් අපි එතන්ටට යන්නන හේතුවක් වුනා.


ඉතින් අපි ඒ සන්ස්ටාර් බීච් රිසෝට් කියන නිලැවිලි වෙරලට මීටර 500ක් විතර දුර තැනක නැවතුනා. නැවතිලා ඇගපත හෝදන්නෙත් නැතුවම අපි නිලැවැලි වෙරලට ගියා. නිලාවැලි මූලික වෙරල මඩ ගතියක් තිබුනා. අපි බහිනකොට මඩ කැලතෙනවා. එච්චරම සැරට නැතිවුනත් ඊලග දවසේ ත්‍රිකුණාමල මහජන මුහුදු වෙරල තරම් ලල් එක්ක තිබුනේ නැහැ නිලාවැලි වල. වාහන නවත්වන්න ගිය ගාන නිසා අපි නැවතත් නිලාවැලි බීච් එකට ආවේ නැහැ. ඇරත් අපි නිලාවැලි කෙරල් දූපත බලන්න ගියෙත්නෑ ඒක ස්කිප් වුනා. 


රෑ 


රෑ ඉතින ්සිරිත් පරිදි මිතුරන් මිලදී ගෙන තිබුන අදිමිල එතනෝල් බෝතලය පානය කලා. ඒ එක්කම ද්‍රවිඩ මිතුරන් පිරිසකුත් අපි එක්කම අපේ නවාතැනේ වෙනත් කොටසක හිටියා. ඔවුන් අපිට ඔවුන් පුලුස්සාගත් රසවත් බාබකිවු මස් දුන්නා. අපිත් අපි ගාව තිබුන බයිට් ආදිය දුන්නා. දෙමල වචනයක් අපිට බැහැ. සිංහල ඔවුන්ට බැහැ. එත් එතනෝල් වලට පුලුවන් අපි එකතු කරන්න. ඒ කරලා රෑ විදුලිය විසන්දි වීමක් තිබුන නිසා අපි හදිසියේම නින්දට ගියා. 


හිතුනොත් ඊලග දවසත් ලියාල දාන්නම්.. 



උදෑසන තේ බොමින් 

පිදුරංගල උඩ 

පිදුරංගල 

තැඹිලි බොමින් 

තැඹිලි බොන්නන නැවතූ තැන 

කන්තලේ වැව් බැම්ම මත සිට 

කන්තලේ වැව උඩ 



මාබල් බීච් යාබදව 

චීන වරාය යාබද 

කලින් බැලූ ඕශන් කොන්ඩෝස් 

අපි නැවතුන සන්ස්ටාර් 

හෝටලේ අරලිය මල් 

මාබල් බීච් වලා ආසන්නයේ 

Tuesday, October 19, 2021

රට යෑම අවුලක්ද?


රට ගැන තියෙන ආකල්පය පුම්බපු එකක්. මට හමුවෙලා තියෙන ඉන්දියන් කාරයෝ නේපලි වගේ අපේ රීජන් එකේ නොවන අය රට ගැන තියෙන මෙව්වා එක හරි අඩුයි. බහුතරයක් දෙනාට ඒ දියුනු රටවල පොලිටික්ස් ගැන තියෙන ටච් එකත් හරි අඩුයි. ඒකට අපි සෙට් වුනත් කතා කරන්නේ දේශපාලනය ගැන. හැම තිස්සේම අපේ රටේ දේශපාලනය රට රටටාදරය හිට් මාතෘකාවක්. ඉතින් ඒ රට දාල යන එක ගැන තියෙන්නෙත් එහෙම නෝක්කාඩු තත්වයක්. 


ඇයි මෙහෙන් ඉගෙනගෙන යන්නේ.. 


විදුලි සංදේශ සහ ඉලෙක්ට්‍රොනික ඉංජිනේරුවන් විශ්ව විද්‍යාල නොමිලේ අද්‍යාපනය යටතේ අවුරුද්දකට තුන් හාරසියක් වත් සරසවි වලින එලියට එනවා. ඒ වගේම තව එච් එන් ඩී එන් ඩී ටී ආදි ඒවගෙනුත් එයාල එලියට එනවා. ඒ එන හැමෝම ගත්තොත් හොද ඉහල මට්ටමේ අයට ලැබෙන ජොබ් එක විදුලි සංදේශ ජාල නිර්මාණ්‍ය කිරීම. සහ ඒ දේවල් සැලසුම් කිරීම. ඒත් ලංකාව දැන් ඒ ජාතියේ රැකියා වලින් පිරිලා. තවදුරටත් මෙහෙ සැලසුම් කරන්න කියලා යමක් නැහැ. ඒ තරම් සංකීර්ණ මොල මෙහෙ පාවිච්චියට ගන්නේ පොඩි පොඩි මැනේජ්මන්ට් වැඩට. 


අද ටෙලිකොම් ආයතනයක ලංකාවේ රැකියාවට යන ඉංජිනේරු මහතෙක්ට ඉංජිනේරු රැකියාවක් ලැබෙන්නේ කලාතුරකින්. මැනේජර් වැඩක් වගේ එකක් තමයි ලැබෙන්නේ. ඉතින් අපේ රටේ මිනිස්සු බදු ගෙවලා ගෙවලා ඉගැන්නුවත් ඒ අදාල කෙනාට තමුන් ගත්ත සුදුසුකමට අදාල රැකියාව ඒ තත්වය මෙහෙ නැත්නම් මොකද කරන්නේ? යන්න වෙනවා. යම් අයෙක් හොදටම ඉගෙන ගෙන මෙහේ ඉතාම අඩු තත්වයක රස්සාක් කරන්න ඕනි ඇයි? 


ලබාගත හැකි සමාජ ජීවිතය 


කොපමණ පොහොසතෙක්ට වුනත් ලංකාවේ ලග පන්සලේ පීකරේ නවත්වන්න බැහැ. ඔය ඉතාම සුලු කාරණාවක්. මම ජීවත්වෙච්ච මහරගම නුගේගොඩ කැළණිය වගේ හැම පැත්තේම මිනිස්සුන්ට උදේට නැගිටලා දුවන්න හිතෙන ලස්සන පාරක් නැහැ. ඒ හැමෝම පාරට බැස්සාහම ට්‍රැෆික් එකකට මුහුන දෙන්න ඕනි. ලයිසන් ගන් ගියාම පගාව දෙන්න ඕනි, රජයේ තැනකට ගියාම රස්තියාදු වෙන්න ඕනි. වැඩක් කරගන්න ගියාම කනෙක්ශන් හොයන්න ඕනි. ඔය දේවල් අපිට වෙනස් කරන්න පුලුවන්ද? පුලුවන්. ඒත් ඒකට ලොකු කැපවීමක් කරන්න ඕනි. ඊට වඩා ලේසියි රට මාරු කරන එක. යම් මට්ටමකින් ඉහලට යන උදවියට ඒ සුදුසුකම් ආදියට තව රටක හොදට ජීළුත් වෙන්න පුලුවන් නම් ඒ උදවිය යන එකේ වැරැද්දක් අපිට පෙන්වන්න පුලුවන්ද? 


කොටින්ම දැන් රටේ ජනාධිපති සහ මුදල් ඇමති වුනත් ලංකාවේ එයාලට ගෙවපු යම් තරමක උසස් ජීවිතයට වඩා ලොස් ඇන්ජලීස් ජීවිතය ප්‍රිය කල උදවිය. එයාල දැනටත් නිවාඩුවක් පාඩුවක් ලැබුනාම ගිහින් තමුන්ගේ එහේ ගෙවල් දොරවල් පවුල් බලලා එනවා. ඔය රාජපක්ෂවරු කියන්නේ කවදාවත් ඈත ගමක දුක් විදින පීඩිත පන්තියෙ ේහිටපු අය නෙමෙයි. එයාල මෙහෙත් යම් තැනක හිටියා. ඒත් එයාලටත් මෙහෙ ජීවිතයට වඩා එහෙ ජීවිතය හොදයි කියලා හිතෙනවා නම් අපි ගැන කවර කතාද ඉතින් 


ගියා ඉතින් මොන සැපද? 


ඕනිම දෙයක වාසි අවාසි තියෙනවා. අපිට උරුම වෙලා තියෙන දකුනු ආසියානු ජාන සෙට් එකට අදාල විනෝද වැඩ, ඒ සමාජ දුර්වල කම් ප්‍රබල කම් ආදිය හැම එකම රටවල් මාරු කරාම ඒ විදිහට ලැබෙන් නැහැ. උදාහරණ විදිහට ලංකවේ ඉද්දි යම් නිලයක කෙනෙක්ට බොහෝ විට ගරු සරු ලැබෙනවා. ඒත් ඔසී රට නවසීලන්තය යුරෝපා රටවල එහෙම කෙනක්ට තව කෙනෙක් ගරු කරන් නැහැ. ඉතින් උපන්දා ඉදලා යම්ගරු සරු විදපු කෙනෙක්ට එහෙ ගියාම ටිකක් අපහසුතාවකට මුහුන දෙන්න වෙනවා. 


එහේ ගිය අයත් අපි එක්කම එකතුවෙලා එහේ ආන්ඩුව නැතුව මෙහෙ ආන්ඩුව විවේචනය කරනවා. මෙහෙ සංචාරක ස්ථා බැලුවම අනේ කියලා කමෙන්ට් කරනවා. ඉදලා හිටලා එහේ ජීවිතය ගැන රට පොය්යක් නයෙක් ඇරියට මෙහෙ නාට්ටි බලනවා. මෙහෙ සුපර්ස්ටා වලට එස් එම් එස් ගහනවා. ඒක එහෙම තමයි. කෙනෙක්ට රට ගියොත් ඒ අහිමිවෙන දේවල් වලට වඩා දෙයක් මෙහෙදි ලැබෙනවා නම් ඒ කෙනාට නොයා ඉන්න පුලුවන්. ඕනි නම් ගිහින් අනේ එහෙ වැඩක් නැහ කියාල එන්නත් පුලුවන්. 


පාස්පෝට් පෝලිමෙන් මොකද්ද පේන්නේ. 


එතන මූලික වශයෙන් පාස්පෝට් පෝලිමෙන් පේනවා එතන පෝලිමක් තියෙන විත්තිය. මාසයක් දෙකක් සති කිහිපයක් තිස්සේ පෝලිමක් තියෙනවා කියන්නෙම එතනින් අපේ රට ගැනත් යම් ආතල් එකක් පෙන්වනවා. වෙන රටක නම් පාස්පෝට් පෝලිම දැක්කහම ඒ වෙනුවෙන් විසදුමක් එනවා. ඒත් මෙහෙ වෙන්නේ පාස්පෝට් පෝලිමට ගිහින් මීඩියා කාරයෝ මොකද අනේ රට යන්නේ කියලා අහනවා. ඒ ඇර පාස්පෝට් පෝලිම නැතිකරන්න විදිහක් ගැන ලොකු කතාවක් නැහැ. 


පාස්පෝට් ඔෆිස් එක කරන්නේ අදාල ලියකියවිලි ටිකක් අරගෙන ඒ ලියකියවිලි හරියට තියෙනවා නම් අදාල මිල අරගෙන පාස්පෝට් එක නිකුත් කරන එක. ඕක අතිශය සංකීර්ණ දෙයක් නෙමෙයි. අවශ්‍ය නම් ඕකේ වේගය වැඩි කරන්න දවසකට දෙන පාස්පෝට් ප්‍රමාණ්‍ය වැඩි කරන්න පෝලිම අඩු කරන්න ක්‍රම ඇති. ඒත් ඒ දේවල් ගැන එහෙමට අවධායක් නැහැ. ඉතින් ඔය වගේ රටක පෝලිමක ඉන්න මිනිහකේට හිතෙයිද තවත් මේ රටේ ඉන්න. නැහැ නෙව. 


ඔය පාස්පොට් ගත්තට යයිද? 


ඇත්තටම පාස්පෝට් ගන් හැමෝටම සුදුසුකම් නැහැ. සමහර අයට ඉංගිරිසි බැහැ. තවත් අය හිතාගෙන ඉන්න රැකියාව ලගටවත් සුදුසුකම් නැහැ. ඒත් ඉතින් හැමෝමට හැමදේම එකපාර තේරුම් යන්නේ නැහැ. සමහර අයට ටිකක් කලින් තේරෙනවා. තව අයට ඒජනසියකට සල්ලි ගෙවලා අහු වෙලා මාට්ටු වුනාහම තමයි යමක් කමක් තේරෙන්නේ. එතකොට පෙරහැර ගැහින් සල්ලිත් ඉවර වෙලා ඉවරයි. ඒක ලෝකස්ස්බාවය ඉතින්. 


රට හදන්නේ නෑද එතකොට 


ඇයි අපි රට හදන්න ඕනි. දැන් ලෝකේ රට හැදීම වගේ බරපතල දේවල් ගැන හිතන මිනිස්සු එන්න එන්න අඩු වෙනවා. රට හදනවාට වඩා ඉංගිරිසි හදාගන්න එක, මොනාහරි ඉගෙනගන්න එක, බොරුව දලා වීස එකක් ගහගන්න එක ලේසියි. අපි පුද්ගල ජීවිතය දිහා බැලුවත් අපි හොදට සූම් කලොත් රටට ආදරෙයි, අපි රට හදනවා, දැන් මේ හදන ගමන් ඉන්නේ. කියනඅ යගේ ජීවිත අස්සේ තුලත් තියෙන්නේ එයාලගේ පුද්ගලික සුඛ විහරණය. පාර්ලිමේන්තු මන්තිරිවරුන්ට දැන් වගේ ගහන්න කරන්න ගසාකන්න බැරිවුනොත් ඇත්තටම ඒ පුටු 225 පුරවගන්න එකත් ලේසි වෙන එකක් නැහැ. 


මිනිස්සු රට යන එකෙන් පෙන්වන එකම දේ මිනිස්සු රට යනවා කියන එක විතරයි. ඒකෙන් වෙන මොකවත් පේන් නැහැ. රටට හොද දක්ෂයෝ ඕනි නම් ඒ අය නවත්වා ගන් එක හෑලි වලින් කරන්න බැහැ. ඒම දක්ෂයෝ අවශ්‍යතාවයක් තියෙනවා නම් ඒ සමාගම් හෝ රාජ්‍ය අංශය ඒක කරගනීවි. 


Saturday, October 2, 2021

ආපසු හැරීමේ වේදනාව


කරන රස්සාවේ තියෙන ලොකු ප්ලස් පොයින්ට් එකක් තමයි ලංකාවේ ඔ්නි තූත්තුකුඩියක වැඩ කරන්න ලැබීම. අපේ ඔෆිස් තියෙන තැන් රට වටේම. එ් වුනාට මම වැඩ කලේ මෙතෙක් කාලෙකට කොළඹ.


කොළඹ හොදද?

ඔව්. කොළඹ සාපේක්ෂව හොදයි. කොළඹ මම ගිහින් තියෙන ප්‍රධාන නගර වෙන චෙන්නයි, දිල්ලි, බැංකොක් වගේ නගර වලට වඩා බොහොම පොඩියි. එඒත් කොළඹ කියන්නේ කඩමන්ඩියක් වුනත් හොද හැපනින් ජීවිතයක් ගෙවන්න පුලුවන් තැනක් විශේෂයෙන් මගේ බජට් එකේ මිනිස්සුන්ට. කොළඹ බෝඩින් වෙලා ඉද්දි කාමරේට එබෙන්න කවුුරුවත් නැහැ. හොදටම ෆිට් වුනෙොත් ඇර කාරුවත් අහන්නේ නැහැ බැදලද නැද්ද එඒ මොකෝ කියලා. එඒ වගේම අපිට ඔ්නි තාලේ යාලුවෝ හරි හම්බ කරගන්නත් කොළඹ මරු. එන්ටර්ටේනින් ගත්තොත් ගමට වඩා ගොඩක් දේවල්. බාර් මසාජ් එක එක හමුවීම් පොත් එලිදැක්වීම් පොරටෝක් දෙන තැන් ගොඩයි. එඒ වගේම ෆිල්ම් එකක් බලන්න නාට්ටියක් බලන්නත් තැන් එමට.


ඇයි යන්නේ

යන්නෙ ඉතින් කාසි තමා කේස් එක. ගන්න වැටුපෙන් හතරෙන් එකක් විතර වියදම් වෙනවා කොළඹදි ජීවත් වෙන්න. කොළඹ ජීවිතය කටුකයි වියදම් වැඩියි. ගෙදර ඉද්දි බත් එකක් වෙනුවෙන් අපිට රුපියල් හැට හැත්තෑවක් වියදම් වෙන්නේ. එඒත් කොළඹ ආවහම බත් එකක් වෙනුවෙන් රුපුයල් එකසිය පනහක් විතර වියදම් වෙනවා. එඒ වගේම නවාතැන් ගාස්තුතත් වැඩියි. ප්‍රවාහන ගාස්තුත් දැන් වැඩියි සහ ඉස්සරහට තවත් වැඩිවෙන්න තියෙනවා. එඒ එක්ක එදිනෙදො ලයිෆ් එකටම එච්චර ගානක් ඇයි දෙන්නේ කියලා ලෝබ සිතුවිලි පහල වුනාහම මාරුවක් ඉල්ලන එක හොදයි කියලා හිතුනා. ඇරත් ලොක්ඩවුන් එක්ක ගෙදර ඉන්න අයියලා ගේ පොඩි උන් එක්ක තියෙන ඇයි හොදයිය වැඩි වුනා. උන් එක්කත් කාලයක් ගත කරන්න ආසාවක් ආවා.


ඇයි ඉතින් ගම ලස්සන නැද්ද?

අනේ නැහැ. ගමට එන්න කියන.  පොත් කාරයෝ කියන ගමේ සුන්දරත්වය නම් මට අහුෙවලා නැහැ. ගම කියන්නේ සංස්කෘතික ගූ වලක්. එඒෙක් ඉන්නේ අනුන් ජීවත්වෙන දිහා බලාගෙන තමුන් දුක්වෙන මහ කුප්ප සෙට් එකක්. එන්ටර්ටේන්මන්ට් කියලා නාමයක් මුන් දන්නේ නැහැ. දන්න එකම දෙේ අනුන්ගේ ලබ්බේ දිග පලල සෙවීම විතරයි. මිනිස්සු නාට්ටියක් ෆිල්මක් බලන්න යන්නේ නැහැ. ටීවි එකට දවසම නෙරවරගන දේසපාලනය ආගම අතීතය වගේ පරණ හනමිටි ගොඩක් එක්ක ඔහේ දවස ගෙවනවා. එකෙක් කොටුවක් පැන්නම එඒක මුලු ගමම දන්නවා. හරියට උන්ට ලිංගික දේවල් නැහැ වගේ. මාර ඇරියස් ොගඩක්. වියදම අඩුවිම සහ පොඩි උන් සහ පවුලේ අය එක්ක තියෙන බැදීම් ඇරුනම ගම කියන යුනිට් එකට මට නම් කිසිම ලල් එකක් නැහැ. මේ වගේ වැහි දවසක ගමේ ඉද්දි දැනෙන සීතලයි කොළඹ බෝඩින් කාමරේ ඉද්දි දැනෙන සීතලෙයි අමුතු බක්කක් නැහැ. ගමේ ඉද්දි ටිකක් හුලං හොදයි. මම හිතන්නේ හෙොද ජාතිෙය් ඒ සී එකක් සවිකරගන්න වත්කමක් තිබුන නම් ගමේ හමන ජලවාශ්ප පිරුන කාශ්ඨක හුලගට වඩා කෙළඹ එඒ සී එක සැපයි.


මාරු ලැබෙයිද ?

නැහැ මෙච්චර කල් මම කොළඹ දැන් අවුරුදු පාලහකට වැඩියි. දිගටම හිටියා. එයින් වැඩිම කලක් ගෙදර හිටියේ මේ ලොක්ඩවුන් කාලේ. ඉතින් මෙතෙක් මහා බලයක් යෙදව්වේ නැහැ ගමට යන්න. එඒත් දැන් මාරුවක් ඉල්ලන්න කාලේ හරි කියලා හිෙතනවා.


මාරු වුනාම වැඩ අමාරු වෙයිද?

ඔව් අමාරු වෙයි මුල් දවස්වල. අපි වගේ සමාග්ම වල සේවකයෝ අර ඇගලුම් කර්මාන්ත ශාලා වල වගේ තරමට බිසී වෙන්න නම් තව කල්ප කාලයක් යයි. බොහොෝ විට නිදහසක් තියෙනව ගොඩක් අයට. එඒ නිසා අමාරු වුනත් ටික කාලෙකින් අල්ලගන්න පුලුවන් වෙයි. ඇරත් මට වැඩි බැරිම වුනොත් එඒත් කොහෙට හරි හේත්තු කරනවා විනා එලෝල දායි කියලා බයවෙන්න දෙයක් නැහැ. සකල කලා වල්ලභ වගේ හැම දෙයක්ම ඉගනගන්න ලොකු පුකේ අමාරුවකුත් මට නැති නිසා මේ ෆීල්ඩ් වැඩ ගැන ලොකු ටච් එකකුත් නැහැ. එඒත අල්ලගන්න පුලුවන් වෙයි කියලා තමයි හිතෙන්නේ.


ඉගනීම මග ඇරෙයිද?


ඉගනීම ගැන කියද්දි දැන් මට සෑහෙන වයස. මේ වයසෙදි අපේ වයසේ අනික් උන් තුන්වෙනි ලමයා ගැන හිතනවා. ඇති. මට ඉගනගැනීම ගැන තියෙන්නේ මාර කම්මැලිකමක්. දැනට ගම්පහ පැත්තේ ආන්ඩුවේ තැනක කෝස් එකකට රෙජිස්ටර් වෙලා තියෙනවා. එඒක අපේ ඊලග ප්‍රමෝශන් එකට වැදගත් වෙනවා. එඒත් මාරු වුනොත් එඒක මිස් වෙනවා.


මාරු වෙලා මොනාද කරන්න ඉන්නේ..


මාරු වෙලා සිමෙන්ති ගල් වැලි වලට යට වෙලා ගෙයක් හදන්න හිතක් නැහැ. වටිනකම වගේ දෙගුනයක් විතර දීලා යකඩ යන්තරයක් ගන්න අදහසකුත් නැහැ. ගෑනියෙක් නම් හිටියොත් හොදයි. එ්ත් උන්ගේ් පස්සේ් යන්න දැන් නාකි ැවඩියි. එඒෙහම කියලා ගෑනු එපා ජීවිතේ තනිකඩව ඉදීම ආතල් කියලා ලියන්නෙත් නැහැ. මොකද හදිසි අනතුරකින් හරි ගෑනියෙක් හමු වුනොත් බදින්න තමයි හිතාගෙන ඉන්නේ.


ඇයි ඉතින් උඹ මේව ලියන්නේ


මේ බ්ලොග් එක ලියන්න ගත්තේ දිනපොත කියන නමින්. එඒක් අරමුණ වුනේ මට හිතෙන දේවල් කියන එක. මේ කාලේ නෙමෙිය හැම කාලෙම සාර්ථක මිනිස්සු කියලා ජාතියක් ඉන්නවා. උන්ගේ කතා පොත් වල තියෙනවා. ටීළුි වල යනවා. ඉන්ටනෙට් එකේ තියෙනවා. එඒෙහම සාර්තාක උන් හිටියා කියලා හොෝ කෝටිපති හිටියා කියලා අනෙක් මිනිස්සු අසාර්ථක නැහැ. අනික් මිනිස්සු හිගන්නොත් නෙමෙයි. සාමාන්‍ය ජීවිත අසාමාන්‍ය විදිහට පීඩනයකින් ගෙවන මිනිස්සු වගේම සාමාන්‍ය ජීවිත සාමාන්‍ය විදිහට ගෙවන අයත් ඉන්නවා. ඉතින් එඒක පේනනුම් කරන්න තමයි හෑළ්ල ලියලා දැම්මේ.

Friday, October 1, 2021

අධිපරිබෝජනය දැන් තිත්තත ඇයි?


අපි කැලේ ඉන්න කාලේ කෑවේ බිව්වේ අපට ලැබෙන දෙයක්. ඒ ලැබෙන දේ අවසාන කාලේ අපිම වවපු ධාන්‍ය වුනා. ඊට කලින් යුගයක අපිම ඇතිකල සතුන්ගෙන් ලබාගත් මස් සහ කිරි වුනා. ඊටත් කලින් කාලෙක අපි දඩයම් කරගත් සතුන ්වුනා. ඒත් අපි නූතන යුගයට එද්දි අපට පෝශනයට නුවමනා එත් රසයට හෝ කුමක් හෝ ආතල් එකකට කොිටින්ම මොකටද කියල අපිටත් හිතාගන්න බැරි තරම් දේවල් තොගයක් ගිලිනවා. ඒක තමයි ඉතින් හැටි. ඕක ඉතින් ඇදුම් පැලදුම් නිවාස යාන වාහන ආදී හැම ක්ශේත්‍රයකම. කොටින්ම අධ්‍යාපනයේ පවා මුල් කාලයේ පැවති ජීවිතය ආරක්ෂාකරගැනීමේ මූලික ශිල්ප ක්‍රම ඉගනීමේ සිටි ලෝකයේ කෙලවර සොයාගැනීම ආදී නොයෙක් මනස්ගාත අපි අද කාලේ ඉගෙනගන්නවා. ඇත්තටම අපිට සමහර දේවල් මේ මෙලොව ජීවිතයට මෙලෝ වැඩක් නැහැ ඒත් අපි ඉගෙනගන්නවා. ඒ අතිරික්තය ඇවිල්ලා මේ සමාජය විසින් නිර්මාණ්‍ය කරපු දෙයක්.


අතිරික්තය පට්ට ගැසීම

මේ අමතරව ලැබෙන සහ ලබාගන්නා දෙේවල් අපිට මෑතක සිට පොඩ්ඩක් ඩාම් ඪූම් වෙලා තියෙනවා. උදාහරණ විදිහට අපිට තුන්වේලකට මෙච්චර බත් ගිලින්න ඕනි නැහැ. මේක ධාන්‍ය හෝ එලවලු වලින් පුරව ගත්ත නම් ලේසියි. ඒක ඇත්තක්. ඒත් ඕනි රටක වැඩිපුර ගිලින ජාතිය කියන්නේ ෆික්ස් දෙයක් නෙමෙයි. යුරෝපීය ජනතාව දැන් හිතලා මතලා කිරලා මැනලා කොල කනවා. ඒත් තාමත් අමරිකානුවෝ සහ උතුරු අර්ධුගෝලයේ බුවාලා ඇති පදම් මස් ගිලිනවා. මොකද මස් කියන්නේ එයාලට එයාලගේ තත්වයෙ ්හැටියට සුලබ කෑමක්. ඉන්දියාවේ උතුරේ ඉන්න මිනිස්සු ආටා පිටි වලින් හදන කෑම වැඩිපුර කනවා. මොකද උන්ට ලාබෙට ලැබෙන සුලබම දේ ආටා පිටි. අප්‍රිකාවේ සමහර රටවල මූලික කෑම තමයි මඤ්ඤාක්කා මඥ්ඤාක්කා වල ඇති හොදක් නිසා නෙමෙයි ඒ. මඤ්ඤකේකා සහ අල වර්ග තමයි ඒ රටවල වැවෙන්නේ. ඔ්‍ය විදිහට තිරිගු ඉරිගු කිරි බිත්තර වගේ විවිධ ආහාර වැඩිපුර ගන්න රටවල්ෙ ලා්කේ ඕනි තරම්.

ඒවා පෝශදායිද?

මෙහෙ විතරක් නෙමෙයි ගොඩක් රටවල ආහාර වේල සහ සාමාන්‍ය මිනිස්සු ගිලදමන විදිහ පෝශදායි එකක් නෙමෙයි. හොදට සකසපු මස් ගිලලා හැන්දෑවට ගිහින් අඩියකුත් ගහලා එන දියුනු රටවල ජීවන රටාව බහුතරයක් පෝශදායි කියන්න බැහැ. ඒ වගේ අනෙක් රටවලත් තියෙන ආර්ථික තත්වය අනුව වඩාත් පුරුදු වෙච්චි ආහර ගිල දමනවා විනා ඕවා ඉන්ඩීටේල් හොයලා බලලා ගිලිනවාද? ඔව් එහෙම අයත් ඇති. ඒත් මගේ පුද්ගලික අදහස තවමත් එහෙම නැති පිරිස තමයි වැඩි ඇත්තේ.

මේ ඇයි මේවා..

මේ කතා කරන්න එන්නේ දැන් ආනයන හෙවත් රටින් එන්න බැරි නිසා දැන් එකඑක දේවල් හිගපාඩු වෙනවා. ඒ අතර කෑම බීම පැත්තෙන් ගත්තොත් අහිමි වෙනකොට දුක වැඩිවෙන හාල්, තිරිගු පිටි, කහ විතරක් නෙමෙයි කිරිපිටි වගේ දේවලුත් දැන් ටික ටික හිග වෙනවා. ඒ හිග වෙද්දි අර මම කලින් කියපු විදිහට ඇයි මේවා කන්නම ඕනිද? ඒවා කෑව වැඩි නැද්ද ආදී බයි හෑලි ලියනෙවනවා. උදාහරණ විදිහට අපේ රටේ එහෙමට හරක් කිරි වලින් ස්කෝ කරන්නේ නැහැ. අපේ ගොයියෝ හරකගෙන් දියුනු රටවල් වගේ ලීටර් පාලහ විස්ස කිරි අදින්න දක්ස නැහැ. ඉතින් අපේ හරක් ඔය වියලි කලාපේ ඉන්න උන් පෙනුමෙනුත් සවුත්තුයි. ඒක අපිට ටිකක් හොද බිස්නස් එකක් නෙමෙ වගේ තමයිපේන්න්. ඒ නිසා කිරි කිරිපිටි විදිහට රටින් ආවා.

දැන් කිරි පිටි නැති වෙද්දි කිරි පිටි වල තියෙන අගුන අපිට වැඩියෙන් අහන්න ලැබෙනවා. තුන්වේල බත් කෑමත් ඒ වගේ. ඇයි තුන්වේල බත්ම කන්නේ කියලා ඉදලා හිටලා ඇහුන දොස්තර කතා දැන් අපිට නිතර ඇහෙනවා.

ඇත්තටම මේවා තව ගැඹුරට යද්දි බෙහෙත් හේත් නැති වෙද්දිත් අපේ මුත්තා ආත්තා අර අහවල් සෑය හැදුවේ බෙහෙත් බීලා නෙමෙයි. ඒවා ස්වභාවයෙන් ගහෙන් කොලෙන් ලැබුනා කියලා බේත් නැතිවීමත් සාධෘරන කරනය වෙයි. තවත් ඉතින් අපේ රටේ බේත් මාෆියාව නිසා ලෙඩෙක් බොන බේත් ප්‍රමාණ්‍ය වැඩි වීම වගේ ඒවත් වැඩිපුර හයිලයිට් වෙයි. හැැබයි ඉතින් මේවා අර අහිමිවීමේ දුක පාලනයට කියන බයි අදෝනා මිස සැබෑව නෙමෙයි කියන එක කට්ටියට තේරෙයිද? නැත්නම් අඇන්දෙයිද? අපි ටිකක් බලමු නේද?

Thursday, August 26, 2021

පෙර දා රට ගිය තොටුපල දොඩන්දූව

දැන් රට යන්න අපි කටුනායකට යනවා . ඊට කලින් කට්ටිය රට ගියේ කොළඹ නැවු තොටෙන්. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහගේ එක කතාවක තියෙනවා එහෙම කොළම තොටට වෙලා මගී නැවකින් මගින් එනකල් බලාගෙන හිටපු කතාවක්. ඉතින් මේ රට යෑම එහෙම නැතිනම් වෙනත් රටකට පිවිසීම කරන්න ඉස්සර අපේ මිනිස්සු විශාල ඔරු පාවිච්චි කරලා තියෙනවා. අපි ඒ ගැන බලමු. 



දොඩන්දූව අද 

දොඩන්දූව ගම ඉස්සර සංදේශ කාව්‍ය වලත් වෙන වෙන නම ්වලින් හැදින්වෙනවා. අද නම් දොඩන්දූව වරාය ධීවර වරායක්. එදා ඒක ධීවර වරායකට එහා වෙලද වරායක් මගී වරායක් විදිහටත් ඉස්සර කාලේ වැඩ කරලා තියෙනවා. අද වෙද්දි හික්කඩුවට කිට්ටු සංචාරකයින් ආකර්ශනය කරන දොඩන්දූව යටත්විජිත සමයේදි හොද තොටුපලක් විදිහට පාවිච්චි වෙල තියෙනවා. 


එදා තොටුපල 

දොඩන්දූව තෙටුපල කිව්වට දැන් නූතන වරාය වල තියෙනවා වගේ මීටර් ගානක් ගැඹුරට හාරපු ජැටියක් නැහැ. ඒ කාලේ ඈත මූදේ ලොකු ඔරු නවත්තලා පොඩි ඔරුවකින් වෙරළට එනවා. මේ හරියේ තියෙන මුහුදු බොක්ක වගේ තැන වෙරල තත්වය ඒකට වාසිදායක වෙන්නට ඇති. ඉතින් මේ එදා තොටුපල හරහා කට්ටිය ලොකු ඔරු වල නැගලා ලංකාවේම වෙනත් තැන්වලට ගියා මඩකලපුව කල්මුනේ පැත්තට ගිහින් ඔරු වලින් වෙලදාම් කලා. යාපනේ කල්පිටිය පැත්තෙත් ගිහින් වෙලදාම් කලා. එතනින් එහාට ගිහින් ඉන්දියාවේ කේරල සහ තමිල්නාඩු වල වරායන් වලට කල්කටා වලට සහ මියන්මාරයට තායිලන්තයට පවා මේ විශාල ඔරු වලින් එදා යාත්‍රා කල බවට සදහන් වෙනවා. 


වෙලදාමට භාවිතා වූ දොඩන්දූව 

අද වගේ නෙමෙයි ඒ කාලේ ගම් වලට චීනෙන් චීන ජාතික රෙදි පොට්ටනි කාරයෝම එනවා. එයාල මේ දොඩන්දූව වගේ පොඩි තොටුපල වලින් නැව් වලින් ලාබෙට බඩු ගෙනල්ලා ඒවාත් ඔසවාගෙන ගම්මාන කරා යනවා. ගෙයින් ගෙට ගිහන් හෝ පොඩි කඩමන්ඩි වල වෙලදාම් කරන මේ කට්ටිය වෙලදාම් කරලා ආයේ තමුන්ගේ රටවලට යනවා. ඉතින් මේ වගේ දොඩන්දූව පැත්තේ තිබුන බඩු ජාති වෙන තැන්වලටත් වෙන තැන්වල බඩු ජාති දොඩන්දූවටත් ගෙන එන්න මේ තොටුපල මැදිහත් වෙලා තියෙනවා. 


පැරණි බදු ආදිය 


ලන්දේසි යුගයේදී මේ දොඩන්දූව තොටුපලේ බදු අයකරන්න රේගු නිලදාරියෙක් ඉදලා තියෙනවා. එයා තමයි රටින් එන බඩු වලට රේගු බදු එකතු කරන්නේ. ගාල්ල වරාය විශාල වරායක් ලෙස තිබුනත් දේශිය අය අඩු මිලට පහසුවෙන් යාත්‍රා කරන්නට මේ තොටුපල පාවිච්චි කරන්නට ඇති. ඒ වගේම මෙතැන ගැන කියවෙන පැරණි අදහස් වල මේ තෙටුපල තොටුපලක් විදිහට වගේම වෙලදාමටත් වැදගත් වු තැනක් විදිහ දැක්වෙනවා. 


ජාඩි කරවල වලදාම 


ඒ කාලේ මාලු අල්ලලා දැන් වගේ ශිත කරන්න බැහැ නේ. මේ ඒ කාලය කියන්නේ ලංකාවේ මුහුදුබඩ පලාත් යටත්විජිත පාලනය තිබුන කාලේ. 1505-1948 කිව්වොත් හරි නේද? ඉතින් මේ කාලයේ ලංකාවේ උදවිය දොඩන්දූව තොටුපලෙන් නැගලා ඉන්දියාවට යනවා. ඉන්දියාවෙන් අල්ලගන්න මාලු මහා පීප්ප වල ලුනු ගොරක දාලා අතුරනවා. අතුරලා ඒවා ලොකු ඔරුවල පටවලා දොඩන්දූවට ගේනවා. මේ මහ පීප්පයක කිලෝ තුන්හාරසියක් විතර මාලු අතුරන්න පුලුවන් කම තිබිලා තියෙනවා. ඉතින් මේ පීප්ප වලට මාලු පුරවන්න ඉන්දියාවේ වෙරළ බඩට යන එක ඒ කාලේ බොහොම සාමාන්‍ය දෙයක් වෙලා. ඒ ගෙනල්ලා දෙඩන්දූවෙන් ලංකාවට ඇවිත් ඉන් පස්සේ ජාඩි මාලු පීප්ප ඇතුලේම ගම්මාන කරා යනවා. ඉතින් ඒ විදිහට තමයි ඒ කාලේ ජාඩි බිස්නස් එක වෙලා තියෙන්නේ. 


ශාසන කටයුතු ආදිය


පහතරට මිනිස්සුට කාලයක් තිසේස හැදුන ආර්ථිකයක් තිබුනා. පෘතුගීස් ලන්දේසි කාලේ ඉදලා සල්ලි අතගාල හුරු වුන ඒ දකුනේ පැතිවල මිනිස්සුන්ට හුදෙක් කකා බිබී ජීවත්වෙනවාට වඩා යම් දෙයක් තිබුනා ජීවිතේ. ඉතින් පහතරට පැතිවල බෞද්ධ ශාසනය පිබිදීමත් එක්ක හාමුදුරුවෝ විදෙස් රටවලට යන්න පුරුදු වුනා. ඒ අය විදෙස් ගතවෙලා විදෙස් කන්ඩායම් සමග ශාසනික කටයුතු පවත්වා ගත්තා. ඉතින් ඒ විදිහට ඔය වෙලද නැව් වලට ගොඩ වුනු ස්වාමින් වහන්සේලා ඉන්දියාවේ තොටුපල වලට සහ මියන්මාරයේ තෙටුපලට වලට ගොඩ බැස්සා. ඒ වගේම තායිලන්තයටත්ෙ ම් හාමුදුරුවරු ගිහ්න 1800 ගනන් වල සම්බන්ධකම් තියාගත්තා. දකුණේ දොඩන්දූව සහ මාතර පැතිවල විහාරස්ථාන වල තියෙන චිත්‍ර සහ විහාර කර්මාන්ත වල දකුණු ඉන්දීය ආභාෂය දකින්නට ලැබනවා. මේ ආකරයට චිත්‍ර ආදිය දකුණු ඉන්දීය මාදිලි වෙන්න දකුණු ඉන්දියාව එක්ක ඒ වෙද්දි තිබුන සම්බන්ධතා හේතු වෙන්නට ඇති. 


දකුණේ සංස්කෘතික තත්වයන් සහ මේ තෙටුපල 


කේරලයේ නැටුම් සහ අපේ පහතරට නැටුම් අතර යම් සමානතා තියෙනවා. හරියටම කියන්න බැහැ පහතරට නැටුම් ඉන්දියාවේ කේරලෙන් ආවා කියලා. ඒත් බැලූ බැල්මට යම් සමානකම් තියෙනවා. මේ ආකාරයට විදෙස් සබදතා එක්ක දියුනු වුනු තත්වය දකුණේ වෙනමම සංස්කෘතික ප්‍රබෝධයක් ඇතිකරන්නට සමත් වුනා. 


නාවික තාක්ෂණය 


නාවික තාක්ෂණය කියලා හැදින්නුවාට මේ තැන ලොකු දෙයක් නැහැ. ඒත් විදෙස් ගත වෙලා ඒ කටයුතු කරන්න තරම් හොද ශක්තිමත් හැකියාව තියෙන විශාල ඔරු හදන්න දොඩන්දූව පැත්තේ මිනිස්සු සමත් වුනා. ඒ විශාල ඔරු වල කොල්ලෑවක් තිබුනා. අවශ්‍ය නම් හබල්ගාන්න පුලුවන්. ඒත් මූලික වශයෙන්ම රුවල් වලින් තමයි යාත්‍රා කලේ. මේ විශාල ඔරු වසරේ එක කාලෙකදි ගොඩට අරගෙන හොදට ලනු බැමි ආදිය ශක්තිමත් කරලා නැවත නඩත්තු කටයුතු කරනවා. ඉතින් මේ විශාල ඔරු හදාගෙන ගැඹුරු මුහුදේ යාත්‍රා කල නැව් හැම එකම සාර්ථක වෙන්නේ නැතුව ඇති. ඒත් ඒ කාලේ ඒ අවධානම ගත්ත අපේ පැරැන්නෝ යම්තාක් දුරකට හරි දේශීය තාක්ෂණය පාවිච්චි කරලා දේශ දේශාන්තර තරණය කලා. 


අවසාන ඔරුව 


ඔන්න කාන්ඩයක් එවකට තිබුන අවසාන විශාල ඔරුව පාවිච්චි කරලා හම්බන්තොටින් ලුනු ගේන්න ගියා. හම්බන්තොටින් ලුනු පටවගෙන දොඩන්දූවට එන්න ඔරුව දියත් වුනා කියලා ආරංචි වුනා. ඒත් ඔරුව සති ගානක් බලා හිටියත් ආවේ නැහැ. ඒ විශාල යාත්‍රාවේ ගිය පිරිසගේ ඥාතින් සමහරු පාන්සකුලයත් දුන්නා. මාස දෙක තුනක් ගියාට පස්සේ කරත්ත වලින් ඒ අවසාන යාත්‍රාවේ පිරිස ගෙදර ආවා. ඔවුන්ගේ ඔරුව අනතුරට ලක් වෙලා. මාලදිවයින් යාත්‍රාවකින් ඔවුන් බේරාගෙන ඔවුන් මාලදිවයින් ගිහින්. ඉතින් ඒ කරලා ඊලගට කොළඹට එන නැවක් එනකල් ඉදලා එයාල එද්දි මාස ගානක් ගත වෙලා. 


අවසානය 

ඒක සිද්ද වෙන්නේ 1930 දි.ඒ වෙද්දි මෝටර් බෝට්ටු නැව් ආදිය ජනප්‍රිය වෙලා තිබුන නිසා දොඩන්දූව තොටුපලෙන් ගත්ත වැඩ හෙමිහිට අඩු වෙන්නඅ ැති. ඉස්සර ඔරු 30-40ක් තිබුන බිසී තොටුපලක් වුන දොඩන්දූව අවසානේ ඔරු දෙකතුනක් ගැවසෙන තැනක් වුනා. ඉතින් ඒ තැන ඉන් පස්සේ තොටුපලක් විදිහට අභාවයට ගියා. ඒත් දොඩන්දුවේ විහාරස්ථාන සහපැරණි දේවල් හොයන අයට මේ සලකුණු තාමත් එහෙන් මෙහෙන් හොයාගන්න පුලුවන්. 




Friday, July 23, 2021

No Current ඔන් වෙඩින්

 


ගෑනුට අපහසුතාවය 


සියලු දේ විවිධ ප්‍රසංගයක් පරිදි මනාව සංවිධානය කර තිබුනත් තිබෙන අධික රස්නය නිසා හෝල් එකේ ඒ කිසිවක් කරන්නට නොහැකිය. එලිය ගානට ඇතත් රාත්‍රිය වුවත් ඇතුලත සිටින පිරිස නිසා රස්නය වැඩි වී ඇත. ශාලාවේ කිහිප තැනක පාටි කිහිපයකි. එයින් එකක කොණක මුලදි බැන්ද ආදරයක මිහිර දැන් යැයි මනමාලියගේ අම්මාගේ පිරිස මහ සද්දෙන් ගීතයකි. අනෙක් කෙළවරක මනමාලියගේ පොශ් මිතුරියන්ගේ කුඩා එකතුවකි. ඒ අතර එකියක් විදුලිය සම්පූර්ණයෙන් විසන්ධි වි ලයිට ්නැති වූ කල  කළුවර වඩා හොදයයි හොරෙන්ම ශොට් එකක් වැඩිපුර දාගත් නිසා දැන් වැනෙන්නීය. තව එකියක් හිමීට කබ්බා දමා දැන් පලාතම ගද ගස්වා ඈ නොවන පරිද්දෙන් සිටින්නීය. 


හෝල් එකට විදුලිය නැත. සී සී ටීවි බලන අයට විදුලිය බෙදන පද්ධතියක් උඩට කවුදෝ කෝට් කාරයෙක් පැමිණ පාර්සලයක් දානු පෙනී තිබුනි. මියුසික් බෑනඩ ්එකටද වායුසමන පද්ධතියටද විදුලිය නැති අතර ලයිට පමණක් දැල්වෙන්නේ කුඩා ජෙනියක බලයෙනි. කිසියම් හෝ කඩාකප්පල් කාරයෙකු විසින් විදුලි බෙදුම පෙට්ටියට වතුර වත්කර ඇතැයි කියති. එහෙත් පෙට්ටිය බලන්නට ගිය තාක්ෂනික බුවට නම් සැර චූ ගදක් ආවේය. ඒ අනුව එය මුත්‍රා පාර්සලයක් විය හැකිය. එහෙත් මෙතරම් වැසිකිලි තියෙද්දි කවුරුන් කුමක් නිසා මෙ ්ෙපට්ටියට මුත්‍රා පාර්සලයකින් ගැසුවේදැයි කවුරුත් නොදනී. 


පිරිමි අපහසුතාවය 


වයසක පිරිමි ඉල්ලන ජෝති මිල්ටන් ආදී සිංදු මේ කොළඹ මහේශාක්‍ය වෙඩිමකදි ලබාගත නොහේ. ඇරත් ඉංගිරිසි කතාකරන කොළඹ නෑයින්ට ලැජ්ජා කිරීමට සිංහල සිංදුවක් දාපියෝ යැයි කෑ ගහන්නට ගමේ නෑයින්ට බැරිය. එහි කොළ වැදගත් පවුලක පිරිසක් යැයි මනමාලි සහ මනමාල පාර්ශවේ දෙපාර්ශවයම දැනුවත් කර තිබුනි. එහෙත් පිරිසක් සියඹලාන්ඩුවේ සිට කෝට් දාගෙන පැමිණ තිබුනි. තවත් පිරිසක් ආසන්නතම ගම හම්බන්තොට යැයි කිව්වත් ඔවුන් හම්බන්තොට සිට බස් දෙකක යන තරම් දුර ගොංකටුආර සිට පැමිණ තිබුනි. නුවර යැයි කී ඇත්තෝද නුවර ඇවිත් ඇත්තේ කිහිප වතාවක් පමණි. ඒ නයින් බලන කල කොළඹ යැයි කිව හැක්කේ හෝල් එක තියන තැන පමණි. වටේම සිටි ඇත්තෝ ටිකකින් එකතු වූහ. 


කෝට් එක දාගැනීමත් එයට ටයි දාගැනීමත් මෙවැනි මගුලක අනිවාර්යය. එහෙත් හදිසියේ පූරුවේ වාසනාවකට මෙන් ලයිට් ගිය නිසා ගමෙන් පැමිණි සේතං මාමාට නම් ලැබුනේ සහනයකි. සේතං මාමාද පවුලගේද දරුවන්ගේ කීමට කඩපලේ ටේලර් සාප්පුවෙන් කෝට් බෑයක් ගත්තේය. ටයි දාන්න පෙරැත්ත කලාද බෙල්ල හිරවී මැරෙන්න යනවා වැනි හැගිමක් එන හෙයින් සේතං ටයි එක ප්‍රතික්ශේප කලේය. දැන් සේතං මාමා සිටින්නේ කෝට් එකත් ගලවාගෙනය. අත් දිග කමීසයේ කහට පැල්ලමක් ලාවට පෙනුනත් එය රෑ පාටිය නිසා වැඩි ගානක් නැත.  සේතං මාමාට කුනු බාල්දියක් හසුවී තිබේ. හම්බන්තොට නෑයින් ලෙස කුනු බාල්දියකට ගසමින් සින්දු කීම අසෝබන යැයි දැන්නුවත් නුවර සිට පැමිණි නෑයින්ද මාමා..ඕක තට්ටුවට හොද තමා මාමට හොදට ගහන්න පුලවන් නේ යැයි කියූ නිසා දැන් සේතං මාමා එයට තඩිබායි.. කවාලා විලද ජාති.. ඇතිකරා..ත් රං කූඩුවේ ගිරවා.. 


සංදර්ශන අපහාසුතාවය 


සංදර්ශන කිහිපයක්ම ඇතුලත්ව තිබුනි. සර්පයිස් නැටුම්ද කිහිපයකි. එහෙත් ඒවාට සංගීතය අඩුය. යමෙක් ස්පිකර් එකක් ෆෝන් එකෙන් සම්බන්ධ කරගන්න හැදුවද එයද හිට්ටේය. වරක් විදුලිය විනාඩි පහකට පැමිණි අතර එයද එකවර ඇණහිටියේය. සිංදු කියන වාදනය කරන කාන්ඩේ එක කෙළවරක පොස් කෙල්ලන් කොල්ලන්ට ක්ලැසික් ආකාරයෙක් පොඩි විනෝදයෙක් දෙයි. එහෙත් තුන්සිය පනහක් විතර සිටින සමස්ථ ශාලාව කවර කරන්නට ඔවුන් ට නොහෙැකිය. තැන තැන ඇසෙන මියුසික් කුට්ටි නිසා වෙඩිම එකම ජංජාලයකි. බෝතල් මදි වූ හෙයින් ලග බාරයෙන් තව බෝතල් කිහිපයක් ගෙන ඒමට ද සිදු විය. ඒ අසසෙ ්ෙකාවිඩ් නීති නිසා ලං වෙන්නටද බාධාය. කල්ලි වශයෙන් වෙන් වීමටද එයද හේතුවකි. 

නැති පුක නලවා ලෙලවා තණ් ගස්සා සැස්සි ඩෑන්ස් එකක් දැමීමට සිටි චානි සිටිනනේ හරිම කේන්තියෙනි. බලන්න මෙයා මේ හීට ්එකේ පුලුවන්ද අපිට ඩෑන්ස් කරන්න. අයෝ අයෝ..මේකනම් සෝ සෑඩ්.. මම පැක්ටිස් කලේ නැහැ මට පුලුවන්. එත් අනෙක් අය පැක්ටිස් කරලා නේ ඉනනේ. අපි වෙනද කෝමද අප්පා ෆන් ගන්නේ. මේමද? නෑනේ. 


පිංතුර අපහසුතාවය 


පිංතුරයක් ගන්නට පෙරුම පුරමින් සිටි මුත් පිංතුර කාරයන්ගේ වැඩේටද ලයිට යෑම හරස් විය. නැටීම් දැගලීම් සර්පයිස් ආදී සියල්ල කවර් කිරීමට පැමිණි පිංතුර කරුවන්ට හැටේ දශකයේ මගුලක මෙන් පවුල් ජායාරූප ගැනීමට සිදුවිය. ඉවෙන්ට ගාන සහ අපහසුකම් අඩු වූ නිසා ලයිට් කාරයෝ නම් සතුට්න් සිටියෝය. පිංතුර අධ්‍යක්ෂක කට්ටිය ලං වෙන්න. ආ හිනා වෙන්න ආදි ලෙසින් කුට්ටි කුට්ටි එකතු කර පිංතුර ගත්තාය. එහෙත් පිංතුර සෑම එකකම පාහේ එකෙක් දෙකෙක් හෝ දාඩිය පෙරාගෙන අපහසුවෙන් සිටියෝය. මනමාලිද විටින් විට ටිෂු වලින් මුහුන පිසදාන මුත් ඒ සෑම වතාවකම ටිෂූ වල ඇලෙන මේකප් එක ඇයට වදයකි. මනමාලටත් කෝට් එක ගලවා දැන් අර මිතුරන් සමග හෝ අංකල් සෙට එක සමග සෙට් වන්නට සිතෙන මුත් අදම ගෑනි එක්ක වලි ඇල්ලිය නොහැකි බැවින් ඔහු ඈ හා සිටී. 

මේ අපි දැන් ටේබල් යන්න බැහැ නේද? මාමල ගේ සිංදු නම ්මරු වගේ නේද? අපේ උන් කියන්න හදන ඉංගිරිසි සිංදු බබා උන්වත් දන් නැහැ..ඉංගිරිසියෙන් කියන්න ඕනි හින්ද නේ ඔය. උන්ටත් තිබුනේ මාමල එක්ක සිංදුවට සෙට් වෙන්න. අපි ඒ ගම් වල යමු ඈ. අපේ ගම කියලා යනනෙ නුවර නේ..කදු විතරයි.මට ආසයි ඔයාලයි පාතරට ගම් පලාත් බලන්න. මනමාලයා ලත් ඇසිල්ලෙකින් මනමාලිය සමග කතාවක් පටන් ගන්නට හැදුවේය. 

ඔවු ඔවු.ඒ පැත්ත ලස්සනයි තමයි . නුවර ඉතින් කදුමනේ.. ඒත් හෝල් එකේ කට්ටියත් බලාගෙන ලැජ්ජයි නේද? සිංහලෙන් සිංදු කියන එක. අනික සින්දුයැ හානවා නේ. කොච්චර හොදට ප්ලෑන් කරගෙන හිටපු ඉවෙන්ට් එකද අනේ මේ. ඔයාට කලින කියන්න තිබුන නේ මේ වගේ ජෙනියක් නැති හෝටලයකට මාට්ටු වුනේ  අපරාදේ. මනමාලි එතැනදීත් ඇගේ මැසිවිලි පොට්ටනිය දමා ගසන්නට හදන්නීය. 

ආ හා මේ බබා. දැන් ඕක නවත්තමු. නැත්තං මගේ මරු නගිනවා. ඔයාට නේද අපි පොඩි එකක ගමු කිව්වම මේ මහ විසාල ග්‍රැන්ඩ් ඔඩසි එකේම ගන්න ඕනි වුනේ. මම ඒ වෙලාවෙත් කිව්ව ලොකුකම විතරයි ඇති දෙයක් නැහැ මේකේ  කියලා. මනමාලයාට තරමක් තරහ ගොස් මෙන් කතා කලේය. 

ආ හා ඇති ඇති.මෝඩ් එක අවුට් යනවා. අපි දැන් ටිකක් හිනාවෙලා ඉමු මනමාලිය නැවත මනමාලයා සනසවන්නීය. 


කෑම අපහසුතාවය 


කෑමට නම් ඒ හැටි අපහසුතාවයක් නැත. කට්ටිය සිරිත් පරිදි බෙදාගෙන ඇවිත් තැන තැන තබාගෙන කෑවෝය. වේඩිමේ දාඩිය දැමීම සහ උනුසුම නිසා ඇතැමුන්ට හැදි ගෑරුප්පු අමතක විය. දඩි බිඩි ගා කා දමන ඇතැම් අය වොශ් රූම් එකට ගොස් ඉදුල් අත හෝදාගෙන ආවේය. ඇවිත් නැවත සෙට් විය. කෙසේ වෙතත් ගෑනු අයට නම් මේ කෝලම ඇතිවී තිබුනි. පිරිමි උදවියට නම් කෝට් එක ගැලවූ පසු සනිපයක් ලැබේ. එහෙත් ගෑනුට හැට්ටය ගැලෙව්වත් වටිනා බොඩිය සහ තවත් යට අටමගල් කිහිපයක් තිබෙන නිසා සිටියේ අපහසුතාවෙනි. මගුල් ගෙදර පැමිණි මල් මෙන් සැරසුන පොඩ්ඩෝ දැන් ෂර්ට ගලවාගෙනය. මේස් ගලවාගෙනය. ඇතැම් උන් ගෙදරදිත් ඊට වඩා හැඩට ඉදී. 


අක්කේ කෑම ටික එච්චර හොද නැහැ නෙ. මට නම් බත් එක විතරයි හොද? අර කොහොමෙයි අර මස් හදා තිබුනේ. එහෙම සීනි රහට කන්න ඇහැක මස්. රංජනී නැන්දා තවත් නැන්දෙකුට කියන්නීය. 

උඹල මේ කොළඹ හොටල වලට ආවම නෙ. මම නම කීපකට ඇවිත් තියනවා රංජියො. කිව්වට මොකද බන් කෑමනම් මෙහෙම තමයි ඉතින්. අර සම්බල් ඩිංගක් වැඩියෙන් දාගනින් මිරිස් ගතියට. හාරපන්දහක් වුනාට පිගාන කෑමට එච්චර දෙයක් නැහැ. උඹ අර සුප්පෙක දාගත්තේ නැහැයි බන්. ඒක නම් රස්නෙ නැහැ බාගෙද කරන්ටක නැති නිස වෙන්න ඇති. මීට හොදයි බන් හංදියේ කඩෙන් උගේ අජිනමොටෝ රයිස එකට ඉස්සොා් ටිකක් හෙම දාල ගහන්න කියල කෑව නම්. මිරිස් රහට ගානට තියෙ ඒවැ. මටත් කෑම නම් එපා මේ ලොකු හොටල වල. ඈ පිලිතුරු දුන්නීය. 


හෝටලේ කට්ටිය 


මොකෙක් හරි පකයෙක් ඕකට චූ දැම්මේ නැත්තං කිසි අවුලක් නැහැ නෙ ්බන්.. කොහොමද බන් මේ අස්සේ ලොකු ජෙනි හොයනේන්. තුන්සිය පනහකට ඒ සී දෙන්න ලොකු බාන්ඩයක් ඕනි නෙ. අනේ මන්දා . කෑම කන්න දීලා තව අර රූම් වල තියෙන ස්ටෑනඩ් ෆෑන්ස් ටිකවත් ගෙනත් තියාපල්ල. පොඩි ලොක්කෙක් කාර්මිකයින්ට කෑ ගසන්නේය. මේක බෝඩ එකේ ලොකු ඩැමේජ් එකක් වගෙ අප්පා. මට නම් තේරුමක් නැහැ. බෝඩ් එක දාන්න වෙයිද මන්ද. අපිට කියලා දීලත් නැහැ බං මේවා. වෑරින් එකක් කලාට අපි බෝඩ් ගැන දන් නැහැ බන්. කාර්මිකයෙක් තවත් කාර්මිකයෙක්ට දුග් ගැනවිල්ල කියයි. 


සමරෙ මාමා 


සමරෙ මාමා වෙඩිමට ආවේ ගෙංකටුආර පාර්ශවයෙනි. වෙඩින් එකේ අයට තේරෙන භාෂායෙන් ඔහු හම්බන්තොට නෑයෙකි. වෙඩිමට එන අතරමග හුජ්ජ බරක් එහුට ඇති විය. හයි වේ එකේ ආ විශාල බස් රිය මගද ීහුජ්ජ කරන්නට නවත්වන විදිහක් නැත. බිරියද හොදින් නිදිය. කෑමට ගත් මාලු බනිස් දෙක කාලා හමාර වී බෑගයද තිබේ. ඉන් පසු හෙමිහිට සිප් එක පන්නා ලංකට් එකෙන් බිජ්ජ පාදාගත් සමරෙ මාමා සීල් කරන ලද බෑගයට හොදින් චූ පාරක් දැමමේය. ඉන් පසු මනාව නැවත ඔතා වයිෆ්ගේ හෑන් බෑග් එකට මුත්‍රා පාර්සලය දැම්මේය. 


මේ මම චූ ටිකක් දාලා පාර්සලයක් ඇති ඔයාගේ හෑන් බෑග් එකේ. අපි ඒක වෙඩිමට ගියාම හිමිහිට අයින් කරමු. සමරේ මාමා කීවේය. වයිෆ්.." මොනාද ඕයි කරේ. ඔය බෑග් එක ඉල්ලං ආවෙත් සිරිමති ටීචර් ගෙන්" ඒකෙත් හුරිජ්ජ ගානව කො කොහොම හරි. ඔන්න තමුසෙම අරං දාගන්නවා. බීලා නටන්න කලින්.. 


ඉන් පසු සමරෙ මාමා වෙඩින් ශාලාවට පැමිණියේය. පැමිණ ටිකකින් චූ පාර්සලය රැගෙන එලියට ගොස් කාටවත් පෙනේවියැයිය බියෙන් වටපිට බැලුවේය. කැබිනෙට්ටුවක් වැනි යමක් තිබුන අතර එය රත් වී තිබුනි. ඔහු සැනින් එය ඇර පාර්සලය දමා සුලු වේලාවකින් විදුලිය විසන්දි විය. සමරෙ මාමා පවුලටවත් ඒ ගැන නැවත නොකි අතර මේ බඩකඩුත්තු ගෝසාව නැතිවුන එකම මැදැයි. දැනි ඉතින් සිංදුවක් අල්ලලා බීලා රුපියල් පන්දහ දීලා ආයේ යන එක නෙව. මොන කුනුහබ්බද මේ. කියා සිතමින් සිටියේය.