Showing posts with label ගොවිතැන. Show all posts
Showing posts with label ගොවිතැන. Show all posts

Thursday, July 1, 2021

වස නැති කෑම දෙව්ලොවින් ගෙනත් දෙන කෘෘසි රසායන තහනම


කවුද ගොයියෝ කියන්නේ?

ගොයියා කියන්නෙ කවුද? මේකට තියෙන්නේ සරල උත්තරයක්. ගොවියෝ කියන්නේ කොච්චර ලොකු කරලා කතා කලත් ඇත්ත වශයෙන්ම මෝඩ සෙට් එකක්. දැනට ලංකාවේ ගොවිතැන් කරන අති බහුතරය ගොවිතැන ගැන තාක්ෂණය ගැන ලොකු හැදෑරිමික් නැහැ. එයාලෙ ගාවිතැනට එන්නේ කරන්න වෙන දෙයක් නැති නිසා.සහ ලේසියෙන් කරන්න පුලුවන් එකම රස්සාව ඕක නිසා. සාහිත්‍ය වලදි ටීවී එකේදි ගොවියා කොපමණ උඩ දැම්මත් ඇත්තටම ගොවියෝ වැඩිදෙනෙක් දක්ෂ පිරිසක් නෙමෙයි. එයාල ක්ශේත්‍රයට එන්න වගේම පවතින්නත් රජයේ තිබෙන ගොවි සහනාධාර සහ කෘෂි රසායනික හේතු වුනා. මෙයාල වැඩිදෙනෙක් ට මේ කෘෂි රසායන තහනම සහ රූපවාහිනි මාධ්‍යවලින් පෙන්වන කාබනික බයිලා ග්‍රීක් වගේ.


කවුද වස වලට පරීක්ෂා කලේ.

එලවලු පලතුරු සහ ධාන්‍ය වර්ගවල වස තියන බවත් ඒවා පරිබෝජනය කලාහම ලෙඩරෝග එන බවත් තමයි කිය්නනේ. ඒත් කොයිකාලේ මොන එලෝලු වල කොපමණ විස තිබුනාද කියලා පර්යේෂණ දත්ත නැහැ. රජරට වකුගඩු ලෙඩ ගත්තාම ගොවීන් විජලනයට ලක්වීම සහ ස්වභාවිකවම ඒ පොලවේ තිබෙන ඛනිජ ද්‍රව්‍ය වකුගඩු ලෙඩට ආසන්නම හේතුව ලෙස කොපමණ කිව්වත් පිරිසක් ඒවා නොදැක කෘෂි රසායන වලටම වැරැද්ද පටවනවා. ඉතින් දැන් එන දත්ත අනුව ලංකාව බෝග වලට චීනය ඉන්දියාව හෝ වෙනත් රටවල් තරම් කෘෂි රසායන ගහන්නේ නැහැ. ලංකාව ඒ අතින් පහලින් තමයි ඉන්නේ.

සහනාධාර ගොවිතැන

ගොවිතැන කියන එක වාණීජ මට්ටමට ගෙන එන්න නම් ගන්න ඕනි ජනප්‍රිය නොවන ක්‍රියාමාර්ග තිබුනා. ඊශ්‍රායලය වතුර වලට සල්ලි අය කරනවා. මොකද වාර්ි ජලය එහෙම නැතිනම් සකස් කරලා කුඹුරු වතුපිටිවලට එවන ජලය කියන්නේ මුදලක් එකත් ුෙවන දෙයක්. ඒ ජලය තවමත් නිකන් දෙනවා. ඒ වගේම මෑතක් වෙනකල් වී වගාකරන ගොවීන්ට නොමිලයේම පෝර දෙන්නත් රජය කටයුතු කලා. ඒ සහන නවත්වලා ගොවිතැන වාණිජ මට්ටමට ගන්න උත්සාහ අරගෙන කුඹුරු ඉඩම් වල වවන්න පුලුවන් වී විතරයි වගේ තියෙන පැරණි නීති වෙනස් කලා නම් ඇත්තටම තාවකාලිවක ශොක් එකක් වුනත් දිගුකාලීනව යම් හොදක් වෙන්න තිබුනා. ඒත් ඒ කිසිම දෙයක් නොවී තමයි එකපාර කෘෂි රසායන තහනම ආවේ.

ඉස්සරහට එන ඒවා හොදද

දැන් කාබනික පෝර විදිහට එන්නේ මොනවද? එන්න නියමිත මොනවාද? කාබනික පෝර කිව්වාම රසායනික පෝර වගේ නිසි සංයුතියක් නැහැ. එක එක අය හදන කාබනික පෝර එක එක සංයුතියෙන් තමයි තියෙන්නේ. ඉතින් කාබනික පෝර හදන්න ගන්න දේවල් අඩු වීමත් එක්ක නාගරික කැලි කසල වගේම පිටරට කැලි කසල පවා කාබනික පෝර වෙන්න ගන්නවා. මොකද ඉල්ලුමට තමයි නේ සැපයුම. ඉන් ප්සසේ දැන් දූෂනය වෙනව ාකියලා චෝදනා කරන පස අපි කිසිසේත් නොදන්නා බැර ලෝහ සහ අපද්‍රව්‍ය වලින් දූෂණය වෙන්නට ඉඩ තියෙනවා. කොළඹ තැන්කීපෙක ගොඩ ගහලා තියෙන විශ රසායනික අපේ කුඹුරට වත්තට කුඩුකරලා අඹරලා ගෙනත් දාන හෙට දවසක් ඒවි. ඒක සුන්දර එකක් වේවිද? ඒ වගේම පිට රටවලින් කාබනික පෝර එක්ක ඒ එන්න නියමිත ජීළුින් පාංශු ජීවින් අපේ පරිසරය එක්ක හුරු වේවිද? සමහර විට විනාශකාරි ලෙඩ රෝග ආදියත් රට ඉදන් එන කාබනික පෝර හරහා එන්නට හැකියාව තියෙනවා.

කාබනික තෙල්

දැනට කාබනික කෘෂී රසායන තෙල් කියලා වර්ගයක් එනවා. සාමාන්‍ය පිලිගැනීම අනුව කෘෂි රසායනික ද්‍රව්‍ය රටින් මෙහෙට එන්නට පෙර ඒ රටවලම පර්යේෂන කරනවා. ඒ අනුව තමයි අනුමත වෙලා එන්නේ. ඒත් දේශියව නිපදවන කාබනික ද්‍රව්‍ය කොහොම මොන විදිහට හදනවාද කියලා දන්නේ නැහැ. ඒ වගේම ඒවායේ අන්තර්ගත වෙන දේවල් පරීක්ෂා කරන පහසුකම් ලංකාවේ ඇත්තෙත් නැහැ. සල්ෆර්, කොහොඹ තෙල්, කුරුධු තෙල් ආදී ස්වාභෘවික සංඝටක වුනත් යම් යම් විදිහක විස වෙන්නට හැකියාවක් තියනෙවා. ඒවා ගැන නිසි අධ්‍යනයක් නැතිව හුදෙක් කාබනික ලේබලය යටතේ එන්නට නියමිත කෘෂි රසායන කියන්නෙත් ඉස්සරහට අවුලක්.

දැනට කාබනික ගොවිතැනට කට්ටිය සෙට් වෙලා ඒකත් තාප්පවලෙ සිතුවම් ඇදීම වගේ වෙලා තියෙනවා. පිරිසක් කොහොමත් ඉතින් ඕවා කරනවා. ඒත් සමස්තයක් විදිහට අපිට ඉස්සරහට ආහාර මිල අසාමාන්‍ය ලෙස වැඩිවීමකට මුහුන දේනනට වෙනවා. අපේ තේ පොල් රබර් ආදි වගා වලට සිදුවන හානි නිසා අස්වනු වල අඩුවීම එක්ක ඒ කර්මාන්ත වලටත් අවධාමක් එනවා. හැමදේම සුබවාදීව දකින්න කියන අය ඉන්නේ ටීවි කැමරා ඉස්සරහා. එයාලට බොහෝවිට තවත් ආදායම් මගක් තියෙනවා. ඒත් ගොවිතැනෙන් පණ ගැටගහගත් ලොකු පිරිසක් මේ නිසා අසරණ වෙනවා. ඒ වගේම ඉදිරියේදි උද්ධමනය එක්ක ආහාර හිගයක් ආවොත් එහි ප්‍රථිපල 69 ලක්ෂයට වගේම අපි හැමෝටමත් යහමින් විදගන්න සිද්ද වෙනවා.

Friday, January 16, 2015

පොල් වේලීම coconut processing

මේ පාර පොල් මුරේ වෙලාවට සල්ලි කොරගන්න ලැබුන් නැහැ කියල තාත්ත කිව්වා. අපි පොල් දෙන විදි දෙකක් තියෙනෝ. එකක් තමයි ගෙඩි පොල් දෙන එක. ගෙඩි පොල් කිව්වෙ කඩවල් වල සිල්ලරට මිලදී ගන්න තියෙන විදියට ඇස්ස එක්කම (පොල් ලෙලි ටිකක් එක්ක) ම පොල් ගෙඩි දෙන එකට නෙවි. අපේ පැත්තෙ තනිකර ලෙලි සම්පූර්ණයෙන් ඉවත් කරපු පොල් කිරල ගන්නවා. කිරල අරගෙන එයාල මොකක් නමුත් නිෂ්පාදනයකට යොදාගන්නවා ඇති.

මේ පොල් සම්බන්ධ පරණ ක්‍රමය තමයි කොප්පරා සෑදීම කොප්පරා හදන එක හරි ලේස් වැඩක් නෙමෙයි. ඒකට පොල් ටිකත් එක්ක දෙතුන් වතාවක් අපිත් මැරෙන්න ඕන.


මේ තියෙන්නෙ පොල් ලෙලි ගහන අවස්ථාව. මේ පාර පොල් ගොඩ ටිකක් පරණ වෙලා වැඩියි. ගෙඩි ඔක්කොම කලු ගැහිල තිබුනා. මේ ලෙලි ගැහිල්ලට ඇත්තටම අපේ දිහා කියන්නෙ පොල් ඔයනවා කියලා.


මේ තියෙන්නෙ අපේ පොල් ගොඩ. පොල් කැඩුවට පස්සෙ පොල් ටික වීල් බැරෝවකින් හරි කරත්තෙකින් හරි ඇදලා ගොඩවල් වලට එකතු කරනවා. ඒ එකතු කරල ඉවර වෙලා පොල් ටික ටික දවසක් තියෙනවා නැටි තැම්බෙන්න එහෙම. ඉන් පස්සෙ පොල් ලෙලි ගහන කෙරුවාව තමය ිතියෙන්නෙ. මේක ටිකක් අමාරු වැඩක්. පොල් ලෙලි ගහන කොට උල් ආයුද්‍ය විදියට පොල් උල භාවිතා කරනවා. පොල් ඔයන එක අවධානම් වැඩක්. ඔය උලට අත අහුවොනාත් අතත් ඉරාගෙන යනවා. ඒ වගේම ටිකක් නුපුරුදු කෙනෙක්ටත් අමාරුයි පොල් ලෙලි ගැහිලිල් ඉක්මන්ට කරන්න.

මෙදා පහුගිය දවස්වල තිබුන වැස්ස නිසයි අපිට ඉඩයක් නැතිවුන නිසයි නිකං අපරාදෙ පොල් ගොඩ පැලවෙන්න ගත්තා. වැඩියත්ම වතුර ගතිය නැති නිස වෙන්න ඇති මේ පාර පොල්ගොඩන් සියට හැත්තැවක් විතර යාන්තම් හරි පැලවෙන්න අරං තිබුනා.


ඒ විදියට ලෙලි ඉවත් කරගත්ත කටුව සමග තියෙන පොල් ගෙඩි තමයි මේ. පේනැවැති මෙ ්ෙපාල් සමහර ඒවා පැලවෙලා තියෙනවා කියලා.




පොල් ගෙඩිය පැලවෙනකොට පොල් ගෙඩිය ඇතුලෙ හැදෙනවා රස මදයක්. මේකට අපි කියන්නෙ පැල මද කියලා. පැල මද පොඩි ඒව රසයි මහ ඒවට වැඩිය. පැල මද ගලවන්නත් තව වෙලාවක් යනවා පොල් ගෙඩි පැල වුනාම. පැල මද රස කෑමක්. ෆිජ් එකේ තියල පරණ වුනාම වැඩිය රහක් නැහැ හීතල විතරයි. එවෙලෙම පොල් ගෙඩි බිදින ගමන්ම කටේ දාගන්න පැල මද කෑලි නම් පංකාදුයි. පැල මද දකින්න නම ඉතිං පොල් ගොඩ මාස දෙක තුනක් විතර පරණ වෙන්න ඕන. ඒ වගේම වැහි කාලෙ ආවමත් පොල් පැලවෙනෝ වැඩියි.
ඉස්සර අපේ තාත්තට ලොකු පොල් වත්තක් තිබුනෙ. ඒකෙ පොල් ඇද්දෙ ලොකු අත්කරත්ත වලින්. දැන් අපේ වත්ත පොඩියි. ඒ නිසා මේ විල් බැරෝවක් තමයි පොල් ප්‍රවාහනයට යොදා ගන්නෙ. මේ පොල් ටික ලෙලි ගහන තැනම ඉදන් බිදිනවා. බිදලා ඉවල වෙලා වේලන්න අවුව තියෙන තැනකට මේ වන් වීල් එකෙන් අරගෙන යනවා.
අවුවට ගෙනියලා අවුවෙ මේන්න මේ විදියට සුදුපැත්ත අවුවට අහුවෙන්න ඉහලට හරවලා නවල අවුවට අහුවෙන්න තියෙනවා. ඒ තියල හවසට මේ ටික ආයිත් පොල් මැස්සට ගෙනියනවා. පොල් මැස්ස කියන්නෙ පොල් දුම් ගහන්න හදාපු තැනක්. ඒකෙ යටින් ගින්දර සහ දුම ලැබෙන්න පොල්ලෙලි දාල පත්තු කරනවා. මැස්ස උඩ අපි මේ කටු පොල් දානවා.

ඒ විදියට එක දවසක් මැස්සට දාල ගත්තම පොල් වල කටුව ගැලවෙන්න ගන්නවා . ඒත් ඔක්කොන්ගෙම කටු ගැලවෙන් නැහැ. ඒ ගැලවෙන ටික පොඩි ආයුධයක් දාල ගලවගෙන ආයිත් අවුවෙ දානවා. දවස් දෙකක් විතර අවුවටයි මැස්සටයි යන පොල් ටික ඉන් පස්සෙ ඉතිං කඩේට යනවා. මේ සවස්වල පොල් ටිකක් ගනන්. ඒ නිසා කෙරුවාව පාඩු නැහැ මහන්සි වුනාට.

මම කටින් කියනවාට වඩා හොදින් වැඩේ පෙන්වන්න වීඩියෝ කලා පහල තියෙන්නෙ ඒ වීඩියෝ එක. යූ ටියුබ් වීඩියො එක වැඩියම බර නැතුව ඇති. බැලුවනම ්විස්තරේ සෝක් එකට ඔලුවට දාගන්න හැකියාව තියෙනවා.

Saturday, September 13, 2014

‪#‎SLAmuMirisChallenge‬ ගැන එන පැන

අපි දන්නවා ගොඩ වෙදකම් විදියට අපි එක එක දේවල් කරනවා ලොකු රෝගවලට..ඩෙංගු හැදුනාම ගස්ලබු කොල, පැපොල හැදුනාම කොහොඹ කොල, වගේ දේවල් පාවිච්චි කරනවා.. ඇත්තටම මේ වකුගඩු රෝග අමු මිරිස් වලිං හොඳ කරන්න පුලුවන් වෙයිද? අමු මිරිස් කෑවම වකුගඩු හොද වෙනවද?
වරදවා වටහා ගන් එපා. අමු මිරිස් වලිං වකුගඩු ලෙඩ හොද වෙන් නැහැ. මේක රජරට වකුගඩු රෝගෙට මුදල් එකතු කිරීම පිණිස ක්‍රියාත්මක කරන තවත් සාර්ථක වැඩපිලිවෙලක් විතරයි. මේකෙදි යමෙක් අමුමිරිස් කාලා තව අයට චැලෙන්ජ් කරනවා. ඒ වගේම අමු මිරස් ඇහැට නොදැක්කත් හරිම ලේසියෙන් SL AID මුදල් ගිණුමට බැර කරලා සත්කාරයට දායක වෙන්න හැකියාව තියෙනවා. 


මේ ඉහල තියෙන්නෙ ගිණුම් විස්තර..

අමු මිරිස් චැලෙන්ජ් එකෙන් වකුගඩු රෝගීන්ට මොකක්ද ඇත්තටම කරන්න යන්නෙ? 


පොලොන්නරුව මහ රෝහලට අවශ්‍ය Reverse Osmosis (RO) ඒකකයක් පරිත්‍යාග කිරීම.ඒ යන්ත්‍රයක මිල රුපියල් ලක්ෂ 30කට අධිකයි. 

දැන් වකුගඩු රෝගීන්ට ඕකෙන් වෙන සෙතේ මොකද්ද?
වකුගඩු වල ආබාධයක් තිබෙන අවස්ථාවෙදි රෝගීන්ගේ ලේ නිසියාකාරව පිරිසිදු වීම සිද්ද වන්නේ නැහැ. ඒ වගේ අවස්ථාවක ඒ කාර්යය බාහිරින් කරන්න යම් යම් යන්ත්‍රෝපකරණ භාවිත වෙනවා. වකුගඩු රෝගය වැළඳුන රෝගින් ඉස්පිරිතාලෙට ඇවිත් සතියට දෙතුන් පාරක් මේ ප්‍රතිකාරය ලබාගන්නවා. ඒ හරහා රෝගීන්ට තවත් කාලයක් මේ ලෝකෙ ජීවත් වීම් වාසනාව ලැබෙනවා.  අමු මිරිස් චැලෙන්ජ් එකෙන්, SL AID අරන් දෙන්න යන මැෂිමෙන් ඒ වගේ සැලකිය යුතු රෝගීන් ප්‍රමාණයකට සතියක් තුල ලේ පිරිසිදු කරගැනීමේ අවස්ථාව ලැබෙනවා. 

පිංකමක් විදියට ගත්තොත් මේක විශාල පිංකමක්. පාර තොටේදි හමුවෙන හිගන්නෙකුට රුපියල් සියක් දීල හිගන්නාගේ ජීවිතය සාර්ථක වෙනවාට වඩා මහත්ඵල මහානිසංස ලැබෙන එකක්.  මොකද අමු මිරිස් චැලෙන්ජ් හරහා අරන් දෙන්නට යන මැසිමෙන් ජීවිතවලට සහනයක් ලබාගන්නෙ එක අයකු දෙන්නෙකු නෙමෙයි..දහස් ගානක් ගොවිජනතාවගේ අසරණ ජීවිත වලට ජීවත් වීමේ අවස්ථාව ලැබෙනවා. 
රෝගියෙකු යන්ත්‍ර ආධාරයෙන් ලේ පිරිසිදු කරගන්නා අවස්ථාවක් 
දැන් ඕකක් ඕනි කියල පිදුවට වැඩක්යැ..සමහර විට ස්පිරිතාලෙට ඕනත් නැතුව ඇති ඕවා.තියෙන ටික ඇතුවැති.පිස්සු වැඩ? අද කාලෙ ඉතිං ජනප්‍රිය වෙන්න කැමති උන් මොනවද නොකරන්නෙ නේද? 

අමු මිරිස් චැලෙන්ජ් එක කියන්නෙ නිකම්ම නිකං සල්ලි එකතු කරන වැඩසටහනක් නෙමෙයි. මේකට මූලික වුනු රසික නානායක්කාර සහ SL AID පිරිස පොලොන්නරු රෝහලට ගිහින් රෝගීන් වෛද්‍ය කාර්ය මන්ඩල සහ මූලික රෝහලේ ප්‍රධාන තැන් කිහිපයක්ම හමු වෙනවා. ඔවුන් වකුගඩු රෝගීන්ට මේ අවස්ථාවේ විශාල වශයෙන් වැදගත් විය හැකි පරිත්‍යාග මොනවාද කියලා දොස්තර මහත්වරුන්ගෙන්ම අසා දැනෙගෙන ඉන් පසුව තමයි අමු මිරිස් චැලෙන්ජ් එකෙන් එකතු වෙන මුදල් ඒ සඳහා වියදම් කරන්න සැලසුම කරලා තියෙන්නෙ.

පහල ඡායාරූපයේ ඉන්න SL AID හා සම්බන්ධදොස්තර පුෂ්පික අබේසේකර මහතා පොලොන්නරුව ප්‍රදේශයේ රෝහලේ කලක් වෛද්‍ය නිළධාරීතුමා විදියට වසර කිහිපයක් රාජකාරි කරපු කෙනෙක්.
පොලොන්නරුව රෝහලේ බළධාරින් සමග අමුමිරිස් කන්ඩායම(SL AID) 
ඒකත් නරක නැහැ නේ..රනාටයි සෙට් එකටයි නිකංම පොලනේනරු ටිප් යන්න..එක එක තැන්වලට නොමිලෙම කැරකෙන්න ගානක් හොයාගන්න මරු වැඩේ තමයි මේක..

මේ මුදල් එකතු කිරීම විනිවිද බවකින් කෙරෙන්න ඕනි නිසා තමයි ඒ අය SL AID ආයතනික ගිණුමක් හරහා මුදල් එකතුකරන්නට තීරණය කරලා තියෙන්නෙ. මේ එකවුන්ට් එකේ තිබෙන මුදල සතියකට දෙනුන් දිනක් අන්තර්ජාලය හරහා ප්‍රචාරය කරනවා. දැනට එම සම්පත් බැංකු එස් එල් ඒඩ් SL AID එකවුන්ට එකෙන් කිසිම මුදලක් කිසිවෙකු අරගෙන නැහැ. ඒ එකතුවෙන සියලු මුදල් අදාල යන්ත්‍ර සඳහා පමණක් යොදවන එක තමයි පිරිසගේ මූලික බලාපොරොත්තුව.  ඒ නිසා මෙ අපිට පේන වීඩියෝ කිරීම්, මාධ්‍ය සාකච්චා, වෙබ් අඩවි සෑදීම්, පිංතූර ගැනීම්, පොලොන්නරු සවාරි ආදී බොහෙමයක් පරිපාලනමය  දේවල්  ඒ ඒ පුද්ගලයින්ගේ පුද්ගලිකවම කාලය, ශ්‍රමය ධනය වියදම් කරලා සිද්ද කරන දේවල්. 
ලස්සන මිස්ලා කිහිප දෙනෙක්ට කරුනාවෙන් කරුණු පැහැදිලි කරන SL AID සභාපති
අපි පහුගිය දවසෙ දැක්කා ආන්ඩුවෙන් සෞඛ්‍යට වෙන්කරපු සල්ලි ආයිත් බාන්ඩාගාරයට ගිහින්. එහම වෙලාවක ඇයි ඒවා ගැන නොදැක්කා වගේ ඉදලා නින්දෙන් ඇහැරිල වගේමේ වගේ දේවල් කරන්න යන්නෙ? නරකද ඒවා ගැනත් හොයල බැලුවොත්. ?

ලෝකයේ එක් එක් රජයයන් විසින් මිනිස්සුන්ගේ සෞඛ්‍ය පහසුකම් වෙනුවෙන් වියදම් කරන මුදල් පිළිබඳ ලැයිස්තුව ඔබට විකිපීඩියොවෙන් ගන්න පුලුවනි. ඒ අනුව ලංකාව තියෙන්නෙ රජය සෞඛ්‍යට වියදම් කරන ඩොලර් සංඛාව අනුවත් සමස්ථ ජාතික ආදායමෙන් සෞඛ්‍යය වෙනුවෙන් වියදම් කරන මුදල් ප්‍රතිශතය අනුවත් 135 ආසන්න ස්ථානයක. එතනදි රජය අයවැයෙන් වෙන් කරන මුදලත් වියදම් කරන්නෙ නැහැ කියන්නෙ අපේ රට සෞඛ්‍ය වෙනුවෙන් වියදම් කරන සැබෑ මුදල් ප්‍රමාණය අනික් රටවල් එක්ක සන්සන්දනය කරද්දි සාපේක්ශව අඩුයි. 

අපේ රට කියන විශාල ඒකකය ගත්තොත් වෙන්නෙ බදු හරහා අපෙන් මුදල් ගන්නවා. ඉන් පස්සෙ විශාල ක්‍රමවේද ගනනාවක් න්‍යාය පත්‍රයන් ගනනාවක් හරහා අපේ රටේ මිනිසුන්සට ඒ රජය විසින් සේවාවන් සපයනවා. අපි සරලවම හිතමු අපිකන හාල් සීනි පිටි පරිප්පු වලට ගහන බදු වලින් රජය සිතනවා කොටසක් වෙන් කරන්න ඕනි ඉස්පිරිතාල මැසින් වලට. එතනදි බදු හරහා අපෙන් රජය රුපියල් සීයක් ගත්තොතින් රජයේ පරිපාලන වියදම් විදියට සාමාන්‍යෙයන් කොටසක් වියදම් වෙනවා. ඒ වගේම සිද්දවෙනවා කියල කියන කොමිස්, වංචා දූෂණ ආදිය හරහා අර රජය ඇත්තටම බදු වලින්  අපෙන් ලබාගන්න රුපියල් සීයෙන් රුපියල් හැට හැත්තෑවක් තමයි අර ඉස්පිරිතාලෙ මැසිමට වියදම් වෙන්නෙ. ඒ අනුව බැලුවාම නම් අමු මිරිස් චැලෙන්ජ් හරහා සාමාන්‍ය අයෙක් ලබාදෙන රුපියල් සීයෙන් සියයට අනූ නවයක වගේ ප්‍රතිපලදායකව අදාල වැඩේට විතරක්ම වියදම් වෙනවා. ඒක විශාල සාර්ථකත්වයක්. 
දොස්තර,චීටා ,රසික සහ අනුරාධ ඇතුලු  SL AID, ලේ පිරිසිදු කිරීම් කරන  වාට්ටුවේදී 
රජරට වකුගඩු රෝගයට මූලික වෙලා තිබෙන්නෙ ආසනික් සහ අපිරිසිදු ජලය කියලා අපි හොඳින්ම දන්නවා. ඒවා මැඩපවත්වන්න වැඩ කරන්නෙ නැතුව මැසින් වලට හැමදාම සල්ලි වියදම් කරල පැලැස්තර අලවල වැඩක් තියෙද? 

රජරට වකුගඩු රෝගයට ඉංග්‍රීසියෙන් කියන්නෙ Chronic kidney desease sri lanka කියල. අපි හොදින්ම දන්නවා අපි බෙහෙතක් හේතක් ගන්න ගියාම දොස්තර මහත්තුරු බෙහෙත් ලියන්නෙ ඉංගිරිසියෙන්. බටහිර විද්‍යාෙව් බොහෝ දේවල් ඉංගිරිසි බාසාවෙන් තමයි සිද්ද වෙන්නෙ. මේ කියන Chronic kidney desease sri lanka කියලා ගූගල් සර්ච් කලාම එන තොරතුරු අනුව වකුගඩු රෝගයට තාම නිසි පිළිතුරක් සොයාගෙන නැහැ. ඒකට හේතුව විද්‍යානුකූලව තවමත් සොයාගෙන නැහැ. ආසනික්, කැඩ්මියම්,කෘමිනාශක ආදී බොහෝ හේතු කිව්වත් ඒ එකක්වත් සනාථ වෙලා නැහැ. උදාහරණ විදියට ආසනික් හේතුවුනා කීවාට ජලයේ ආසනික් වැඩුපුරම තිබෙන උතුරු මැද පළාතේ ප්‍රෙද්ශ සහ වකුගඩු රෝගය පැතිරුනු ප්‍රෙද්ශ සමපාත වෙන් නැහැ. ඒ වගේම මේ ආකාරයටම ගොවිතැනේ යෙදෙන මේ ආකාරයේ පසේ සංයුතියතියෙන,  සමරූපී ජීවන රටා පසුබිමක් තිබෙන, එහෙත් වකුගඩු රෝගය එතරම් පැතිරෙන්නෙ නැති පලාත් තිබෙනවා. ඒ නිසා දැනට වකුගඩු රෝගයට හේතුවන්නේ ජානමය හේතුවක්ද? මිනිස්සුන්ගේ ජීවන රටාව පිළිබඳ ගැටළුවක්ද? කෘෂිරසායන අධිභාවිතයනිසා සිදුවුන දෙයක්ද? භූගත ජලයේ යම් කිසි වෙනස් වීමක් නිසා සිදුවුන දෙයක්ද? කියලා හරියටම සොයාගෙන නැහැ. බොහෝවිට ප්‍රධාන හේතුන් එකකට වඩා මේ සඳහා බලපාන්නත් පුලුවනි. 

විශාල යායන් වශයෙන් වාණිජ වශයෙන් ගොවිතැන් කරන අවස්ථාවක, ඒක විනෝදෙට කරන සෙල්ලමක් නෙවෙයි. අපිට කන්න වම්බටු ගහක් පෝච්චියක හදාගන්නවට වඩා ලොකු වැඩක්. එතනදි ඇතිවන කෘමි හානි වලක්වන්න කෘමිනාශක,බෝගයේ පෝෂ පදාර්ථ වෙනුවෙන් පොහොර කෘතිමව එකතු කරන්න වෙනවා. යායෙම මිනිස්සු කෘෂිරසායන පාවිච්චි කරද්දි එක ගොවියෙක් පොහොර අඩුවෙන් දාන කෘමිනාශක නොයොදන අත්හදාබැලීම් කරන්න ගිහින් සවුත්තු වුනොත් නාස්ති වෙන්නෙ ඒ ගොවි මහත්වරුන්ගේ ජීවිතය. ඔවුන් ගේ පවුලේ අය කන්නෙ බොන්නෙ ජීවිතය ගෙනියන්නෙ ඒ බෝගයේ ඵලදාවෙන්. ඵලදාව අඩු අසාර්ථක ගොවිතැන කියන්නෙ ඔහුට විශාල ගැටළුවක්. එතනදි ඔය ෆැසන් එකට කෘමිනාශක එපා කියන කවුරුත් අර ගොවියාගේ පවුලට වන්දි දෙන්න එන එකක් නැහැ. 

රජරට වකුගඩු රෝගයට හරියටම හේතුවන්නෙ කුමක්ද කියලා ලොව පතල (ආසනික් සහල් නිසා ලොව පතල වූ අය නොවේ) විද්‍යාඥ ගොල්ලන්ට පවා හොයාගන්න බැරිකොට අපේ හිතේ තියෙන අදහස් අනුව මේවා කන්න එපාය, අරවා පාවිච්චි කරන්න එපාය, ඒ විදියට වැඩ කරන්න එපාය කියලා වැදි බණ කියනවාට වඩා ඇත්තටම ගැටළුවට පත්වෙලා ඉන්න ජනතාවට සහනයක් සලසන වැඩක් කරන එක ඉදිරිගාමීයි. මීට වඩා එහාට යනවා නම් මේ පළාත්වල ජනයා ලිං ඇලවල් වැව් වලින් අරන්  බොන වතුර, බොන වතුරවලට තියෙන ලෝක මට්ටමට වඩා දූෂිතයි කියලා වාර්ථා ගනනාවක් තිබුනා. ආන්න ඒ වගේ ගැටළු ගැන කතිකාවක් ඇතිවෙලා වතුර ප්‍රතිකාරයට ලක් කරලා බොන්න ගන්න විදි හඳුන්වාදෙන්න පුළුවන් නම් හොඳයි. මම දන්න විදියට යම් යම් සංවිධාන හරහා ඒ විදියෙ ජලය පෙරන උපාංග මේ වනවිට ඒ ප්‍රෙද්ශවලට හඳුන්වාදීගෙන යනවා. 

හා හා බණ ඇති එපාවෙනෝ ඕවනං. .හරි දැං ඕක කොරන හැටි කියපං..? 

* මුලින්ම සම්පත් බැංකුවට ගිහින් තමුන් කැමති රුපියල් සීයට වැඩි මුදලක් හැකි පමණ SL AID හි තැම්පත් කොරනවා. විදේස රටවල අය ඉන්නවා නම් ඒ අයටත් මේ ගිණුමට මුදල් බැරකරන්න හැකියාව තියෙනවා. 

* කුස්සියට හරි ෆිජ් එකට හරි එහෙම නැත්තං කඩේකට හරි ගොඩවෙලා හොඳ ළපටි අමු මිරිස් කරල් තුනක් තොරාගන්නවා. 

* ඉන් පස්සෙ ගෙදර ඇවිත් වෙබ් කැමරාව හරි අටෝගත්ත වෙන පෝන් කැමරාවක් හරි වීඩියෝ හැකියාව තිබෙන කැමරා කෑල්ලක් සොයාගෙන සැට් කොරගන්නවා.

* දැන් අමුමිරිස් කාල තව යාලුවො හතර දෙනෙක් හෝ කිහිප දෙනෙක්ට එයාලටත් කන්න කියලා අභියෝග කරනවා. අභියෝග කරලා යූටියුබ් හරි ෆේස්බුක් හරි වීඩියෝ එක දාල අර යාලුවන්ව ෆේස්බුක් එකෙන්, ගූගල් එකෙන්, ටුයිට්ර් එකෙන් සෙට්කරගෙන ටැග් කරනවා..ටැග් කොරලා උන්ව මේගැන දැනුවත් කරනවනම් හොදයි.

* මේ ගැන කතාවෙන හැම තැනදිම #‎SLAmuMirisChallenge‬ කියලාත් දාන්න. එතකොට සුටු ගාල සර්ච වෙනව.

දාන හැම වීඩියෝවක් ගැනම මේ ෆේස්බුක් පේජ් එකේ සඳහන් කරන එකත් හොඳ පුරුද්දක්. හැබැයි මේ වැඩේ මූලික අරමුණ ජාතියට අමුමිරිස් කෑම හුරු කිරීම නම් නෙමෙයි. ඒනිසා හැම වෙලාවෙම මේකෙදි මුදල් එකතුවීම ගැන සහ අසරණ වකුගඩු රෝගින් ගැන කතාබහ කරන්න උත්සාහ ගන්න එකත් වැදගත් වෙනවා. 

Monday, May 5, 2014

ගොවියාගේ කටද වැඩියෙන් ලොකු

පතෝල වගාවට ආධාර දෙන්නේ නැහැ. කවුරුත් පතෝල වගාව ගැන බලන්නෙත් නැහැ. පතෝල විතරක් නෙමෙයි වී හැර වෙනත් එලෝලු බෝග තියෙද කියලා ආන්ඩුවට වගක් නැහැ.

අපේ අයියා දෙවැනි පාරත් වැසි නැතුව පතෝල,වැටකොළු පිපිඤ්ඤා වගාව පාඩු කරගත්තා. ඈත ඉදන් වතුර ගහන්න ඩීසල් වලට සල්ලි යනවා. මැෂින් වලට සල්ලි යනවා. අපේ තාත්තගේ අදහස වෙන්නෙ ඒ විදියට ගොයි තැන් කරන එක ඇඟට ව්‍යායාම වලට නම් හොදයි. වතුර බට කර තියං මැස්ස වටේ ඇවිදින්න බට එලන්න ලැබෙන එක ලොකු ව්‍යායාමයක් ඇඟට. ඊට අමතරව ආර්ථිකමය වශයෙන් වාසියක් නැහැ. ඩීසල් වලටයි මැසින් වල ගෙවෙන කෑලි දාන්නයි ගියාම වතුර ගහල පහතරට එලවලු වගාව කරනවා කියන්නෙ ලාබ වැඩක් නෙමෙයි. දැන් අපේ වගා කරපු අයියා වගාව ගැන ඒ තරං උනන්දුවක් නැහැ. මිනිහට මොකක්ද ඉදිකිරීම් වැඩබිමක් ලැබිලා. දවස් කුලියට එතන වැඩ. සල්ලි ලැබෙනවා කියල බොහෝදුරට සුවර්. ඒක නිසා බීජ,තෙල් පෝර එක්ක ඔට්ටු අල්ලලා පරදිනවාට වඩා අර දවස් කුලියට වැඩට යන එක ලාබයි.

අපේ අයියා ගොයිතැන අතෑරලා කුලියට වැඩ කරන්න යන එක මට අවුලක් නැහැ. අපේ තාත්තටත් ඒක සැනසීමක්. නැත්තං අයිය පාඩු ලබන ගාන්ට තාත්තතටත් පාඩු සිද්ද වෙනවා නෙව.  ලාබ ලැබෙන්නෙ නැත්තං නිකං එක්සයිස් එකට ගොයිතැන් කරල ජීවිතේ ගෙනියන්න හැකියාවක් අයියට නැහැ. ඉතිං එයා අර ඉදිකිරිම් වැඩට යන්න ඇත්තෙ ඒ නිසා. එතනදි අපේ පැත්තෙ වවන පතෝල වැටකොලු වගාව අපේ අයිය නැති නිසා නැතිවෙල යන්නෙත් නැහැ. ඒ වගේම අපේ එලෝලු වගාව දියුනු කරන්න ආන්ඩුව අපිට සල්ලි දෙන්න ඕනිය අපේ බෝග රක්ෂණය කරලා වන්දි දෙන්න ඕනය කියලත් අපිට හිතෙන්නෙත් නැහැ. මොකද මේ සෙල්ලම අපේ තාත්ත ගොයිතැන් කරන කාලෙදිත් වුනා. එතකොට තාත්ත නම් කාගෙවත් කුලි මලි වලට ගියේ නැහැ. එයා කාලෙට තැටිය මාරු කරනවා. එක්කො ඒ කාලෙට ගෙවල් හදන්න පටන් ගන්නවා. නැත්තං ගැඩොල් කපනවා. නැත්තං අඩුතරමෙ අලුතින් වගාවට ඉඩමක් සුද්ද කරන වැඩක් හරි කරනවා. සාමාන්‍යෙයන් අස්වැන්නත් එක්ක ගත්ත ආදායම ඔක්කොම විනාස කරගෙන මුදලාලිට දත නියවන තුන්වෙනි පංතියේ ගොවියෙක් නොවුන අපේ තාත්තා ලඟ හැමදාම අස්වැන්න ඉවර වුනාම ඊළග කන්නය වගා කිරිමට සැලකිය යුතු මුදලක් අතේ ඉතිරි වෙලා තිබුනා.

ඒ දවස්වලත් මේ දවස්වලත් එලවලු ගොයියා සහ ගොඩ ගොයියාට වඩා වී වවන ගොයියා විසාලයි කියල සමාජය සැලකුවා. වී වවන එකාට පස්ට සැලකිලි. කොටින්ම වී වවන ගොයියා බත් දෙන පියවරු අනම් මනම් වැල් බයිලා වලිනුත් හදුන්වනවා. නාට්ටි සංදර්ශන වලටත් ගන්නෙ මීහරක් සහ ගොවියො. එලවලු වවන ඉරිඟු වවන ගොඩ ගොයියා ගැන වැඩි සැලකිල්ලක් නැහැ. පෝර සහනාධාරෙ වුනත් දෙන්නෙ මඩ ගොයියට විතරයි. මොකද ගොඩ ගොයියට රජ වෙන්න කලිං හෝදගන්න මඩ නැහැ. තියෙන්නෙ උදැල්ලට කැපිලා ඉපිලෙන දූවිල්ල විතරයි. ණය කපාහැරීම් ආදියදි වුනත් මඩ ගොයියාට එක ලැබෙනවා. බිත්තර වී ලබාදීම, වී මිලදී ගැනීම, තාක්ෂණික උපදෙස් දීම වගා පාලුවලට වන්දි දීම වගේ ගොඩක් දේවල් වී ගොයියාට ලැබෙනවා. මේ අතින් බටු ගොයියා, කරිවිල ගොයියා, පතෝල ගොයියා ඉරිඟු ගොයියා ආදින් ගැන ආන්ඩුවට අමතකම වෙලා ගියා.

ඇමරිකාවෙ වගා කරන ගොයියන් පිරිස සමස්ථ ජනගහනයෙන් සියයට 4යි. නමුත් ඇමරිකාව තමුන් වවන බෝග ජාති අතිරික්තයක් තබාගෙන වෙන රටවලටත් අපනයනය කරනවා. ලංකාවෙ ගොවිතැන් කරන පිරිස සමස්ථ ජනගහනයෙන් සියයට විස්සක් විතර. ඒත් අපේ රටේ තාමත් සහල් පිටරටින් ගෙන්වන්න වෙනවා. ඒ වගා කරන සියයට විස්සක විතර පිරිසෙන් විශාල ප්‍රමාණයක් වගා කරන්නෙ එදාවේල ටුවර්ස්. ඒ කිව්වෙ අර එඩේර යුගයෙන් පස්සෙ ආපු මුල් ගොවියුගේ ස්ටෙප් එකට. යැපුම් කෘෂිකර්මාන්තය. අස්වැන්න ලබාගන්නවා කනවා බොනවා නානවා සල්ලි ඉවරයි.. 

රයිගම හන්දිය කියල බ්ලොග් එකක හීනටිකරණය කියලා ලිපි පෙලක් යනවා. ඒකෙනුත් ඉතාම වැදගත් දත්ත විස්තර සහිත කදිම විස්තරයක් යනවා ලංකාවේ කෘෂිකාර්මික මත ගැන..

දැන් අපි බැලුවොත් ලංකාවෙ ඔය පෝර නිකං වගේ දීල වතුරත් දීල හදන වී වලට මොකද වෙන්නෙ කියලා. මේ දවස්වල නම් ගොයියට හොදයිලු.. වී මිල රුපියල් 40-45 ක් විතර වෙලා කියලා දිවයින පත්තරය දිණමින පත්තරය වගේ ඒවායේ තිබෙනවා. මට නිකමට හිතුනා ඉන්දියාවෙ හාල් මිල බලන්න. මේ තියෙනවා ආලිබබා කියන අඩවියෛ් විස්තරේ.. සහල් මෙට්‍රික් ටොන් එකක් ඇමරිකානු ඩොලර් 300-360 අතර මිලකට ගන්න පුලුවනි. අපි ටොන් එක 330යි කියල හිතමු එතකොට 330*130/1000= 42.50 ඒ කියන්නෙ ඉන්දියාවෙ හාල් කිලෝ එකක් ඉන්දියාවෙ වරායෙන් අපිට ශ්‍රී ලංකන් රුපියල්  42.50/=ට ගත හැකි.

මෙතැනදි සරලවම බැලුවාම ලංකාවෙ වී කිලෝවක මිලයි ඉන්දියාවෙ හාල් කිලෝවක් අපනයන කරන මිලයි සමානයි. ලංකාවෙ හාල් කිලෝවක සාමාන්‍ය මිල මේ වනකොට රුපියල් 65/= ක් වගේ වෙනවා. මම කතා කරන්නෙ මිලදී ගැනීම ගැන නෙමෙයි. අපිට සහල් අතිරික්තියක් ඇවිත් අපිට සහල් අපනයනය කරන්න අවස්ථාවක් ආවොත් ලංකාන්ඩුව කාටද හාල් දෙන්නෙ? ඉන්දියාවෙන් හාල් ගන්න පුලුවන් ගාන්ට අපේ රටේ වී මිලදී ගන්නවා. එහෙම නම් අඩුතරමෙ හාල් කිලෝවක් ලංකාවෙන් අපනයනය කරන්න වෙන්නෙ රුපියල් 50ට විතර. ඕක කරන්න පුලුවන්ද? එතකොට ලංකාවෙ වැරදිලා හරි සහල් අතිරික්තයක් ආවොත් පාඩු සිද්ද කරගෙන අපිම කනවා හෝ කුකුලන්ට කන්න දෙනවා හැර වෙන විකල්පයක් නැහැ. 

වී මිල වැඩිවුනාම අපේ රටේ මිනිස්සුන්ට පොඩි චූන් එකක් යනවා. ඒ තමයි ආනේ ගොවියන්ට සරු හෙටක් ලැබෙනවා කියලා. ඒත් එක්කම මතක් කරගන්න ඕනි අපෙ දිවයින පුවත්පතේ ඒ නිවුස් එකේම පහල තිබුන කෑල්ලක්..“ජංගම දුරකථන කාඩ්පතකට දිනකට රුපියල් 100 ක්‌ ගෙවන්නට පුරුදු වී සිටින අපේ අයට පවුලකට වේලක්‌ කන්නට හාල් කිලෝවකට රුපියල් 100 ක්‌ ගෙවීමට නම් අරුමයක්‌ නොවේ.“ 
 ඉතිං ආයිබොන්ඩ ඉන්දියන් හාල් රුපියල් හැට හැත්තෑවට කන්න පුලුවන් කම තියෙද්දි අපේ රටේ ගොවියා වෙනුවෙන් සහ ආඩම්බ්‍රකාර කෘෂිකර්මාන්තයේ වගකිව යුත්තන් වෙනුවෙන් අපිට ඉස්සරට හාල් කිලෝව රුපියල් සීයට කන්නත් වේවි. 


සාදු සාදු සාදු.. !!ඉතිං පිංවතුනි මේ සංසාර ගමනෙදි වෙනස් වෙන්නෙ නැති දෙයක් නැහැ. හාල් මිල වැඩිවුනා කියලා ඒ ලබපු මහා ජයග්‍රහනයත් අපේ මව්බිමත් පාවා දෙන්න අපිට පුලුවන් කමක් නැහැ. වේලක් හැර වේලක් වළඳලා හරි අපි මේ අයව ආරක්ෂා කරමු. 

සමරිය :- ආන්ඩුව වී වවන ගොවීන්ට පෝර සහනාධාරය දෙයි. වාරිමාර්ග ආදිය නොමිලේ නඩත්තු කරදෙයි. අවසානයේ වී මිලදී ගැනීමද කරයි. එසේ වුවද දැනට වෙළඳපොලේ වී කිලෝවක් රුපියල් 40කි. මෙසේ රුපියල් 40-45ට ගන්නා වී කිලෝවක් හාල් බවට පත් වන විට වෙළඳපොලේ සහල් මිල රුපියල් සියය දක්වා ඉහල යා හැක. සැබැවින්ම ආණ්ඩුව දෙන සහනද වී මිලට එකතු වුනහොත් වී කිලෝවක නියම මිල රුපියල් 50ක් විතර වේ. ඉන්දියාවේ හාල් ලංකාවට වඩා ලාබය. ආසන්න වශයෙන් ලංකාවේ වී කිලෝවක මිල සහ ඉන්දියාවේ හාල් කිලෝවක මිල සමානය. ඒ අනුව අපේ රටේ සහල් වල නිශ්පාදන වියදම ලෝක මට්ටමට වඩා බොහෝ වැඩිය. අපිට නැවතත් පැරකුං යුගයේ මෙන් හාල් අපනයනය කල හැකි බවක් පේන්නේ නැත. එබැවින් පැරකුං රජතුමා දෝතින් ගෙන කෑමට බලා සිටින, ගස්ලබු කෑල්ල ඉවත් කොට ඔහුට සාටකයක් ඇන්දවීම සුදුසු වේ. 

Friday, April 25, 2014

තාගෝර් සහ ග්‍රාමීය ප්‍රතිනිර්මාණය Rural Reconstruction of Tagore

මෙය බ්ලොග් රචකයාගේ ලියමනක් නොවේ.

රබීන්ද්‍රනාත් තාගෝර් කවියා,ග්‍රාමීය දකුණු බෙංගාලයේ ,ශාන්ති නිකේතන පාසැල සහ විශ්ව භාරතී විශ්ව විද්‍යාලයය අවට ගම්මාන ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමේ කටයුතු වල යෙදුන බව වැඩි දෙනකුට සිතන්නට බැරිය. ඔවුන් එය දන්නේද නැත. ඔහු ශාන්ති නිකේතන් පාසැල 1901 ද විශ්ව-භාරතී ය 1921 ද පිහිට වූයේය. විශ්ව භාරතියට සමගාමීව 1922 දී සිරි නිකේතන් නම් ග්‍රාමීය ප්‍රතිනිර්මාණ ආයතනයක්ද පිහිටුවන ලදී. ග්‍රාමීය ප්‍රතිනිර්මාණ සේවය නොසලකා හරිනු ලැබූ ගම, පුනරුත්ථාපනය කිරීම සඳහා ගත් පුරෝගාමී ආයතනයක් විය. තාගෝර්ට මේ ආශාව පහල වූයේ 1890 දශකයේ ඔහු වතු කළමනාකාරයකු වශයෙන් නැගෙනහිර බෙංගාලයේ ඔහුගේ පවුලේ කෘෂිකාර්මික වතු වල පදිංචියට ගිය සමයේය. ග්‍රාමීය ලෝකයට ඔහු පළමුවරට නිරාවරණය වූයේ මේ අවස්ථාවේදී ය. එවකට තිස් වියේ පසු වූ ඔහු කවියෙකු වශයෙන් ප්‍රසිද්ධියට පත්ව සිටියද එතෙක් ජීවත් වූයේ කල්කටාවේ පමණය. වතු කළමණාකාරු වශයෙන් ඔහු නැවතුනේ, නදියා දිස්ත්‍රික්කයේ,පද්මා නදිය අසබඩ සිලයිඩා වලය. ශමින්දාර් වරයෙකු වශයෙන් ඔහු ඉඩු කල වැඩ කොටස දිස්ත්‍රික් ගැසට් වල වාර්තා වී ඇත. කවියා මානව වාදී ක්‍රියාකාරිකයෙකු හැටියට හැඩගැසීමට ආරම්භ වූයේ ග්‍රාමීය අත්දැකීම්ය. 

පිටිසර ගතකල මුළු කාලය තුළ ඉතාම සීමිත සුළු විස්තරය පවා සොයා ගැනීමට උත්සාහ කළෙමි. මගේ වැඩ රාජකාරි අනුව සිලයිඩා සිට පටිසාර් දක්වාද,ඇළ දොළ මහා ගංගා සහ මඩවගුරු (බීල්ස්) ඔස්සේ බොහෝ දුර ගමන් කිරීමට සිදුවිය. ග්‍රාමීය ජීවිතයේ සියළුම පැතිකඩ වල් මා දුටුවේ මේ අන්දමින්ය. ගැමියන්ගේ දින චරියාව සහ ඔවුන්ගේ ජීවිත වල විවිධාකාර සංදර්ශන ද අවබෝධ කරගැන්මේ කුහුලින් මා සිත පිරී ගියේය. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ගැමියන්ගේ දුක සහ දුගීභාවය මා වෙත පැහැදිලි විය. එයට කුමක් හෝ පිළියමක් යෙදියි යුතුව ඇතැයි මා නොසන්සුන් විය. ඉඩම් හිමියෙකු වශයෙන් මුදල් හරිහම්බ කිරිමට ලොල්ව මගේ ලාභ අලාභ ගැන පමණක් වෙහෙසීම මොන ලැජ්ජා නැති දෙයක් දැයි මට සිතිණ. (තාගෝර්,“ද හිස්ටරි ඇන්ඩ් අයිඩියල්ස් ඔෆ් සිරි නිකේතන්“ ද මොඩර්න් රිවිව්,කල්කටා, නොවැම්බර් 1941-:.433)
 
සිරි නිකේතන් පසැලේ එකල දසුනක්
උපයෝගීතා වාදියෙකු වශයෙන් මේ දැවැන්ත අවශ්‍යතාවය හමුවේ ඔහුගේ ස්වල්ප ආදායමින් කළ හැකි විශාල දෙයක් නොමැති බව ඔහුට පෙනී ගියේය. එහෙත් මේ කාර්යයේ යම් ආරම්භයක් විය යුතුයැයි ඔහු අධිෂ්ඨාන කරගත්තේය. ඔහු අරමුණු දෙකක් ප්‍රකාශ කලේය. පළමුවැන්න ගැමියා ආත්ම විශ්වාසයට හුරු කිරීමය, අනෙක “අතීත“ කාලයේ මෙන් පුරාණ වීර කාව්‍ය වලට සහ සංගීතයට සවන් දෙන “පුරාණ ජීවිතයක්“ ගම් තුල නැවත බිහිකිරීම ය. “ගම් එකක හෝ දෙකක“ පමණක් මෙය යථාර්ථවාදීව ඉටුකල හැකිනම් තමා සතුටුවන බව තාගෝර් මෙස් ලීවේය.

“අපට එක ගමක් හෝ අසරණ භාවයේ සහ දුගී භාවයේ යදම් වලින් නිදහස් කල හැකිනම්,සමස්ථ ඉන්දියාවටම පොදු පරමාදර්ශයක් ඇති වන්නේය. ගම් කිහිපයක් මෙසේ යළි ගොඩනගමු. එවිට මම ඒවාට මගේ ඉන්දියාව යැයි කියන්නෙමි. සැබෑ ඉන්දියාව සොයාගත හැකි මාර්ගය එයයි.“

ඉංග්‍රීසි අධ්‍යාපනය ලත් ඉන්දියානු ප්‍රභූ පන්තිය අතර වෘත්තිමය පන්තියක් මතුවීම නිසා ප්‍රථම වරට ඉන්දියානු ගම් වල ප්‍රජා ජීවිතය  බිඳ වැටෙන්නට විය. නගරය, ගම් වල සිටි ඉන්දියානුවන් ආකර්ශනය කිරීමට පටන් ගත්තේය. මේ වෘත්තිය පන්තිය මිනිසුන් රැකබලාගැනීම රජයට පවරා සමාජයට තමන් කල යුතු  සම්ප්‍රදායික යුතුකම් පැහැර හැරියේය. මෙහි ප්‍රථිපලය වූයේ නගරය සහ ගම අතර පරතරය වැඩිවීමය. තාගෝර් මෙම පරතරය යා කිරීමට උත්සාහ කලේ විද්‍යාව සහ සම්ප්‍රදාය සංලනය කරන සිරි නිකේතන් අත්හදා බැලීමෙනි. ගැමි ජීවිතයෙන් පමණක් සමන්විත  වන ශිෂ්ඨාචාරයක් සැරැකිය නොහැකි බව ඔහු දැන සිටියේය. 
 
මෙහි දකුනේ සිට හතරවැන්නා එවකට ශාන්ති නිකේතන්හි අධ්‍යාපනය ලැබූ යොවුන් ඉන්දිරා ගාන්ධි මැතිනියයි
“පිටිසරයා“ යනු පටු මනසක් ඇත්තාට කියන පර්යාය පදයකැයි ඔහු ලීවේය. නූතන කාලයෙහි නගරය නව දැනුමේ ගබඩාවක් බවට පත්ව ඇත. එසේ හෙයින් මෙම නව දැනුම ලබා ගැනීම සඳහා ගම නගරය සමඟ සහයෝගය දැක්වීම අත්‍යාවශ්‍යය.
එවැනි විශේෂඥ දැනුමක් ඇති ක්ෂේත්‍රයක් නම් කෘෂිකර්මයයි. වෙනත් කෘෂිකාර්මික රටවල් ගැන හැදෑරු ඔහුට වැටහුනේ විද්‍යාව භාවිත කිරීම නිසා එම රටවල ඉඩම් දෙගුණයක් හෝ තුන්ගුණයක් අස්වැන්න ලබා දෙන බවය. කලින් ඔහුගේ පවුලේ වතු වල කළාක් මෙන්,සිරිනිකේතනයේ ද වගාවන් සහ කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදනය දියුණු කිරීමට ඔහු බටහිරි විද්‍යාෙව් අලුත්ම ශිල්පිය උපක්‍රම හඳුන්වාදීමට උත්සාහ කළේය. 

1906 දි ඔහුගේ පුත්‍රයා වූ රතීන්ද්‍රනාත් සහ බෑණා වූ තාගේන්ද්‍රනාත් ගංගුලි සහ මිත්‍රයකුගේ පුතෙකු වූ සන්තෝෂ් චන්ද්‍රා මජුම්දාර් ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ අර්බානා හි ඉලිනොයිස් විශ්ව විද්‍යාලයයට පිටත් කළේ ,කෘෂිකර්මය සහ කිරි පට්ටි පාලනය හදාරා විද්‍යාත්ම කෘෂිකාර්මික විධික්‍රම ඉන්දියානු ගමට රැගෙන එනු සඳහාය. 1909-10 කාලයේදී සිය උපාධි සමඟ සිය රට පැමිණි ඔවුහු ග්‍රාමීය ප්‍රතිනිර්මාණයේ සිරිනිකේතන් වැඩ පිළිවෙලට දායක වූහ. තාගෝර් මෙසේ ලීවේය.

මෙම යුගයට බලය දෙන විද්‍යාව අප සතුව ඇත්නම් ,තවමත් අපට දිනිය හැකිය. තවමත් අපට ජීවත් විය හැකිය.
ශාන්ති නිකේතනයේ සිසුවියන් පිරිසක්
සිරිනිකේතන වැඩ පිළිවෙල ගම් සංවිධානය කලේ ඔවුන්ගේ සියලු අවශ්‍යතා සමුපකාර පදනම මත සපයා ගැනීමට හැකිවන පරිදිය. තාගෝර් විශ්වාස කලේ ගැමියන්ට ස්ව-ශක්තිය පුරුදු පුහුණු කලහොත් ඔවුන්ට තමුන්ගේ පාසැල් සහ සහල් ගබඩා,බැංකු සහ සමුපකාර කඩ පවත්වාගෙන ගිය හැකි බවයි. ඔහු අපේක්ෂා කළේ එකී සමුපකාර සම්බන්ධතා ජනතාව අතර සමගිය ඇතිකර නගරය සහ රජය කෙරෙහි පවතින ගැතිකමෙන් ඔවුන් නිදහස් කරන බවය. ජාතිය ගොඩනැඟීමේ සේවාවන සැපයීමට ඉන්දියානුවන් එකමුතු විය යුතු බව තාගෝර් තරයේ පැවසීය. ස්වදේශී සහ ස්වරාජ්‍ය පිළිබඳව ඔහු ජාතික ව්‍යාපාරය සමඟ ඇතිකරගත් මතභේදයට මුල් වූ එක් කුළුණක් මෙයයි. ඔහු “නිර්මාණශීලි ස්වදේශී“ මාවත තෝරා ගත්තේ, එය ස්වරාජ්‍යයට වඩා හදිසි බව කල්පනා කරමිනි.

ඔහු ඉන්දියානු ගමට හඳුන්වාදීමට තැත්කළ වෙනස එයයි. වෙනසක් යනුවෙන් ඔහු අදහස් කලේ ආකල්පයේ වෙනසකි. සමාජය ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමේදී නාගරික ඉන්දියානුවන්ට ගමට නිසි ගරුත්වය පුදකල හැක්කේ ඔවුන්ට දායක විය හැකි දස්කම් හඳුනාගැනීමෙනි. මෙම චින්තනය විශ්ව-භාරතී විශ්ව විද්‍යාලයේ නව සහ විකල්ප අධ්‍යාපන වැඩ පිළීවෙලේ පිළිබිඹු විය. ඔවුහු පන්ති කාමරයෙන් පිටත අතපය හුරු කිරීමෙන් ලබා දුන් අත්දැකීම් සමඟ සංකලනය කළෝය. තාගෝර් සිතුවේ මෙය සමස්ථ රටට ගැලපෙන ආදර්ශයක් බවය.


තාගෝර්ගේ ග්‍රාමීය ප්‍රතිනිර්මාණයේ මූලික පදනම ආත්ම-ශක්තියේ ඉලක්කය වශයෙන් සැලකුවහොත්,අද පවතින ජාතිකවාදී සහ ආර්ථික චින්තනය සිරිනිකේතන් ප්‍රයත්නයෙන් තොරාබේරා ගැනීම ලෙහෙසිය. තාගෝර්ගේ ප්‍රතිචාරය වූයේ,ගොවි ජනතාව සමඟ සෘජුව වැඩ කිරීමය. ගම් එකක් හෝ දෙකක් සීමිත ප්‍රමාණයකට මෙම සේවය පටු වුවත් කම් නැත. ගොවි ජනතාවගේ ප්‍රශ්ණය ගැන උනන්දු වුවද ,ඉන්දීය ජාතික කොන්ග්‍රසයට එවැනි සාධනීය වැඩ පිළීවෙලක් නොමැතිවීම ගැන ඔහු විවේචනාත්මක විය. තාගෝර් තර්ක කලේ ජාතික කොන්ග්‍රසය දේශපාලන දුක්ගැනවිලි සහ ඉන්දියානුවන්ට රජයේ රක්ෂා ලබා ගැනීම සඳහා පමණක් උද්ඝෝෂණය කළ බවයි. 1910 දී පමණ එවකට ග්‍රාමීය කටයුතු වල පුහුනු කරනු ලැබූ සිය පුත්‍ර රතීන්ද්‍රනාත්ට ලිපියක් ලියමින්, ජාතිකවාදීන් ගැන තමන් කළකිරී ඇති බව හෙළි කලේය.

“රට පුරාම ග්‍රාමීය ජීවිතයේ ගැඹුරු කළකිරීමක් පැතිරී යයි. මෙය කොතෙක්ද යත්,“හෝම් රූල්“ “ස්වාධිපත්‍යය“ යන බරපතල සටන් පාඨ මට පෙනෙන්නේ උසුළු විසුළු මෙන්ය. ඒවා උඡ්චාරනය කිරීම පවා ලැජ්ජා සහගතය.“

ඔහු මේ ලියුම ලියූ 1910 වන විට ඉන්දියානු ප්‍රභූ පන්තිය භේද බින්න වී සිටියහ. ඔවුනතර ආතර්මාර්ථකාමී ගැටුම් පවතින විට “ජාතික“ වැඩ පිළිවෙලක් සඳහා කැපවීම නිරර්ථකය. ඔහුගේ පිළියම වූයේ,ගම් වල ජීවත් වී සේවය කිරීමට ඇපකැප වන ප්‍රචාරය හෝ ඝෝෂාකාරී ප්‍රකාශ නොතකන තරුණ උගත් ස්වේච්ඡා සේවකයින් පුද්ගලිකව තෝරා ගැනීමය. ඔවුන්ගේ කාර්යය වනුයේ ගැමියන්ගේ සහයෝගය ලබාගෙන පාරවල් තැනීම, පාසැල්,ජල තටාක ඉදිකිරීම, කැළි කසළ ඉවත් කිරීම,කෘෂිකාර්මික නිහ්පාදන වැඩිදියුනු කිරීම. සහ  නව ගැමි සංගීතයක් නිර්මාණය කිරීම ආදී කටයුතු වල නිරත වෙමින් එමගින් ග්‍රාමීය ජීවිතයට නව අරමුණක් ලබා දීමය. ඔහු අනාගතයේ ස්වේච්ඡා සේවකයින් වශයෙන් මේ සඳහා ඔහුගේ පුත්‍රයා සහ බෑනාද බඳවාගත්තේය.

1912 දී ඔහු ශාන්ති නිකේතනයෙන් හරියට සැතපුම් දෙක්ක බටහිරට සරූල් නම් ගමේ නිවසක් සහිත බිගා විස්සක ඉඩම් කැබැල්ලක් මිලට ගත්තේය. මේ භූමිය සිරි නිකේතන් වශයෙන් නම් කරන ලද අතර එහි කටයුතු 1922 සිට ග්‍රාමීය ප්‍රතිනිර්මාණ ආයතනය මගින් කරගෙන යන ලදී. මීළඟ දශක දෙක ඇතුළතදී ඉහත සඳහන් කළ පරිදි “ගම් එකකින් හෝ දෙකකින් වැඩ ඇරඹූ“ ආයතනයේ කටයුතු ගම් විසි දෙකකට ව්‍යාප්ත කරනු ලැබිණ.

කර්තෘ උමා දාස්ගුප්ත “තාගෝර් ඇන්ඩ් ලයිබ්‍රරි ඉන්ෆොමේෂන් සයන්සස් “ හි විශේෂඥ වරියකි. එමෙන්ම තාගෝර් පිළිබඳ පොත් කාන්ඩ කිහිපයකම සංස්කාරකය. ඇය විශ්ව භාරතියේ රවින්ද්‍ර භාවනා හි විෂේශ නිළදාරී වශයෙන්ද සේවය කර ඇත.

Tuesday, December 17, 2013

ගාමන්ට් කරණය වන ගොවිතැන

ගාමන්ට් එකකින් අපිට සල්ලි ලැබෙනවා. අපේ රටේ ජීවත්වෙන ගෑනු ලමයින්ට තමුන්ගේ ජීවිතය ගෙවාගන්න පුුලුවන් පනම් හතරක් ඒවා නිසා ලැබෙනවා. අපි ඊට පෙරාතුව මදක් සලකා බලමු මේ විපරීත සමාජය ඇතුලෙ බඩුවක ගහල තියෙන මිලෙන් කොයි තරම් ප්‍රමාණයක් ඒ බඩුව හදන්න වැයවෙන ශ්‍රමයට වියදම් වෙනවාද කියලා. 

මගේ යාලුවෙක් ඉන්නවා ඔහු බිල්ඩින් වල විදුලි ඉංජිනේරු මහත්මයෙක්. ඔහු කරන්නෙ බිල්ඩිමක් හදන කොට ඒ ඒ කොටසට හදන අවස්ථාවෙ ඉදලම විදුලි බලය ලබාදීම කළමනාකරනය කරන එක. ඔහුගේ සමාගම කේබල් මිලදී ගන්නෙ විශාල වශයෙන්. මොකද එක බිල්ඩිමකට කේබල් විශාල ප්‍රමාණයක් වැය වෙනවා. මේ විදියට ලොකු බිල්ඩින් හදන කොම්පැනි වලට කේබල් එක සිල්ලර වෙළඳපොලේ විකුනන මිලෙන් 50%ක ඩිස්කවුන්ට් එකක් ලැබෙනවාලු. ඒ කිව්වෙ සාමාන්‍ය හාඩ්වෙයාර් එකකින් ඔබ මිලදී ගන්න කේබල් රෝලක මිලට වඩා අර ලොකු සයි්ට් එකේ අයට 50%කින් මිල අඩුවට කේබල් ගන්න හැකියාව තිබෙනවා. අර සයිට් එකේ අයට කේබල් ඒ විදියට අරගෙන විකුනන්න බැහැ. 

මොකද හාඩ්වෙයාර් වලට කේබල් සප්ලයි කරන ඒජන්ත වරුන්ට මාට්ටු වෙනවා. එතකොට කේබල් එකක මිල සඳහන් කරලා තියෙන්නේ රුපියල් 1000/= ක් නම් ඒක නිෂ්පාදනාගාරයෙන් එලියට එන්නෙ රුපියල් 500/=ටත් අඩු මිලකට. ඔතනින් අමුද්‍රව්‍යය,යන්ත්‍ර සූත්‍ර, විදුලිය කියන සෑම අවස්ථාවකදීම වැයවන මිනිස් ශ්‍රමය බැලුවොත් ඒ කේබල් එකේ සඳහන් කරලා තිබෙන මිල වෙන රුපියල් 1000/= ට සාපේක්ෂව ඉතාම අඩු රුපියල් සීයකටත් අඩු මිලක් තමයි අර ශ්‍රමයට හිමි වෙන්නෙ. ඉතිරි විශාල කොටසක් වෙලෙන්දන් අතර බෙදී යනවා. එතකොට ඔබට සරලවම පේන දෙයක් තමයි නිෂ්පාදනය කරන කම්කරුවන්ට වඩා ලොකු බිලක් විකුනන්න ඉන්න කම්කරුවන් විසින් ලබාගන්නවා. 

ඒ වගේමයි ඔය කේබල ඇතිකරන්න දායක වුනු අයට ඒ කිව්වෙ මැසින් හදලා, විදුලිය සපයලා, යටිතල පහසුකම් දීපු අයටත් යම් සැලකිය යුතු සල්ලි කොටසක් වෙන් වෙනවා. නමුත් මෙතනදි අඩුම මිලක් ගෙවන්නෙ සාමාන්‍ය කම්කරු ශ්‍රමයට. ඒකිව්වෙ කේබල් ෆැක්ටේරියෙ මැසින් ඔපරේටර් වැඩේ කරන අයට.

ලංකාවෙදි කෘමිනාශක වලින් සියයට තිහක වාසියක් ලැබෙනවා සාමාන්‍යෙයන් අවසාන මට්ටමේ වෙලෙන්දන්ට. සලකුනු කරලා තියෙන මිලෙන් සියයට විස්සක මිල වාසියක් සහිතව කෘමිනාශක මිලදී ගන්න පුලුවන් තොග කඩවල් වලින්. බටහිර බෙහෙත් පෙති කරල් පැණිය ආදියත් එහෙමයි නිශ්පාදන වියදමත් විකුනන මුදලත් අතර අති විශාල වෙනසක් ඇතිවෙලා තිබෙනවා. එතකොට ඔබට දඩාස් ගාල මීටරේට යන්න ඕනි දෙයක් තමයි ඔය සමාගම් කාරයො ඇඩ්වල පෙන්වනවා  තරං අපිට ආදරේද කියන කාරණාව.

ගාමන්ට් ෆැක්ටරි සැලකුවාම ඒවයි රෙදි නූල් ඉදිකටු මැසින් ආදී හැමදේම රටින් මෙහෙට එනවා. බාගෙදා මහන්න ඕනි ඇදුමේ ඩිසයින් එක පවා මෙහෙට එනවා. එතනින් ගියාම මෙහෙදි කරන ලොකුම වැඩේ තමයි මේ රෙදි කපලා ගාන්ට මහන එක. එතකොට පිටරට  ඉදන් එන නූල්,රෙදි,මැසින්,ඉඩම් වලට  අපේ රජය මහා බදු සහන දෙනවා. ඒ කියන්නෙ රජයට මේ හරහා විසාල බද්දක් ලැබෙන් නැහැ. නමුත් අර රක්ෂා හරහා රටට යම් ආර්ථික ගැම්මක් ලැබෙනවා. 

දැන් අපි ලංකාවෙ ගොවිතැන දිහා බැලුවොත් මං හොදටම දන්න වැටකොළු වගාවෙ වැටකොළු ඇටය එන්නෙ මැලේසියාවෙන්. ගහන පෝරජාති එන්නෙ සවුදි අරාබියෙන් හෝ මැදපෙරදිග රටවලින්. අපිට ගහන්න සිද්ද වෙන කෘමිනාශක, වල් නාශක ආදිය එන්නෙත් තායිලන්තෙ වගේ රටවලින්. එතකොට ටැට්ටර් වගේ මැසින් එන්නෙ චීනෙන්. ඒවට තෙල් ආයිම මැදපෙරදිගින්. අවසානෙ ගාමන්ට් වලදි පැහැදිලවම අපිට ශ්‍රමයට හිමි මුදල් කොටස ගෙඩිය පිටින් මාස අන්තිමට ලැබෙද්දි ලංකාවෙ ගොවිතැනේදි අපිට ලැබෙන්නෙත් අර ගාමන්ට් එකේ අය ලබාගන්න ශ්‍රමයට අයිති කොටස විතරයි. ගොයියා විසින් අවසානෙ මුලු වියදම ආදායමින් අඩුකරලා ලාබය කියලා එකක් ගණනය කලාට එතන සැබෑවට ලාබයක් නැහැ. තමුන් වියදම් කරපු ශ්‍රමය පමණක් එතන ඉතිරි වෙලා තිබෙනවා. එතනින් එහාට කොටසක් ගන්නත් ගොවියාට හැකියාවක් හෝ සංවිධානාත්මක හැකියාවක් නැහැ. 

ගාමන්ට් කාරයින්ට ලැබෙන බදු සහන ආදිය ගොවි නිශ්පාදන වලට ලොකුවට ලැබෙන් නැති නිසා ගොවියා කියන කෙනා පෝර සහනාධාරය පමණක් හිමි වෙච්චි අමුතු ආකාරයේ දුප්පත් මට්ටමේ නිස්පාදකයෙක් බවට පත්වෙලා තිබෙනවා. 

ලංකාවෙ රුපියල් 100/= ට කරිවිල කිලෝව ගොවියා තොග වෙලෙන්දෙකුට දෙන කාලෙක කොළඹ බොහෝ කඩ මැහි සහ ෆූඩ් සිටි වල කරිවිල ග්‍රෑම් දෙසී්‍ය පනහක් රුපියල් 100/=ක් වෙනවා. එතකොට සිල්ලර මිල රුපියල් හාරසියක් වෙන කරිවිල කිලෝවෙන් කොටසක් ප්‍රවාහනයේදී තැලිලා ඉදිලා අපතේ යනවා. තවත් විශාල කොටසක් අතමැදියා සහ අවසාන වෙලෙන්දා ලබා ගන්නවා. 

තාක්ෂණිකව සන්නද්ධ කිරීම..

හැමෝටම කරන්න පුලුවන් ලාබ වැඩවලට ලැබෙන මුදල සාපේක්ෂව අඩුයි. නමුත් තරමත් තාක්ෂණික අතින් වැඩිදියුනු වුනාම ඒ ශ්‍රමිකයන්ට ලැබෙන වැටුප වැඩියි. අපේ ගොවිතැන තාමත් තාක්ෂණික මට්ටමෙන් ප්‍රාථමිකයි. හැම තැනම කරන ලාබ වැඩ වලින් පිරිලා. අපේ රටේ සුද්දා තේ ගස් හිටෝනකොට ඒත් එක්ක තේ ගැන පරීක්ෂණ කලා. කෝපි ගැන පරීක්ෂණ කලා. ඒ හරහා සිලෝන් ටී යන විශේෂ නමක් හදාගත්තා. ලෝකෙ අනික් රටවල් වල තේ වලට නැති වෙළඳපොල නමක් සිලෝන් ටී කියන එකට තිබුනා.

අද ඔය කියන තේ පොල් රබර් කුරුදු වගේ සුද්දා ටයිප් බෝග හැරුනාම අනික් බෝග වගාවලදි අපිට ලංකාවෙ කියල ලොකු නමක් හෝ තාක්ෂණයක් නැහැ. වී ගොවිතැන කියන එක ඉතාම සාම්ප්‍රදායික යල්පැනගිය ක්‍රම මත තවමත් රඳා පවතිනවා. එලවළු ගොවිතැන කියන එක තනිකර එළවලු පෙඟෙන තරමට ගහන කෘෂිරසායන වලින් පිරිලා. අවම කෘෂි රසායන ප්‍රමාණයක් යොදලා වැඩිය සැර නැති විස අඩු ඒත් විසල් ඵලදාවක් ලබාගන්න ක්‍රමවේද බිම්ගත වෙන පාටක් පේනතෙක් මානයක නැහැ. මේ වගේ පරීක්ෂනාත්මක පාර්ශවයන් හීන වෙන නිසා අවසානෙ කය විතරක් වෙහසන්න කැමති පුද්ගලයින් ඉන්න සරල තැනක අපේ ගොවිතැන නවතිනවා.  අඩු සම්පත් වලින් වැඩි ප්‍රෙයා්ජන ගන්න විදිය ගැන හිතන්නෙ නැති නිසා හුදෙක් යැපුම් කෘෂි කර්මාන්තය බවට පත්වෙලා තිබෙනවා. 

වෙළඳපොල හඳුනාගැන්ම..

සුද්දො තේ පොල් රබර් ගෙනාවට පස්සෙ ටිකක් ඇඟට දැනෙන වැඩකට සාර්ථක වුනේ කෙසෙල් වැවිල්ල විතරයි මට මතක විදියට. වෙනත් අපනයන බෝගයක් අලුතින් කරළියට ආවෙ නැහැ. වී ගොවීන්ට වී විකුනගන්න බැරිව අතිරික්තය ගබඩා වල පුස්කනකොටත් ආයෙත් රජය වී ගොවීන්ටම පෝර සහනාධාරය දෙනවා. ඒ පැත්තෙන් විශාලම තැන්වලින් වෙළඳපොල අනුව ගොවිතැන් පාලනය කිරීමක්වෙන්නෙ නැහැ. මේවා බලලා සමාරු හිතයි ඕවා හිතන තරම් ලේසිද කියලා. නමුත් මහ විසාල රටක් වගේම දියුනුව අතින් වැඩි රටක්වෙන අමරිකාවෙ ගොවින්ට ඕනි දේවල් හිතුමනාපෙට වවන්න බැහැ. ඒ කාලෙට අනුව රජයට අයිති සංවිධාන මගින් ගොවීන් අදාල වගා වලට පෙලගස්වනවා. 

අපේ ගොවියා කියන කෙනාට වුනත් වෙළඳපොලේ විකිනෙන හැටි ගැන ලොකු අවබෝධයක් තිබෙන පාටක් නැහැ. ගොවීන් පිරිසක් එකතු වෙලා තමුන්ගේ නිෂ්පාදන විශාල තොග බවට පත්කරගෙන කෙලින්ම විශාලතොග වෙලෙන්දන්ටම ලබා දෙනවා නම් එතනදි ගොවියාට ලැබෙන්නට තිබෙන මුදල වැඩියි. නමුත් අද බොහෝ ගොවියන් විකිණීම කියන කාරනේදි එන ඕනි එකෙක්ට යන ගාන්ට දීල දාන මානසිකත්වයක ඉන්නවා. ගොවියො සංවිධානය වෙලා තමුන්ට මේ ගාන ලැබෙනකල් අපි බඩු දෙන්නෙ නැහැ කියලා ඩිමාන්ඩ් කරන්න හැකියාවක් ගොවියන් ලබාගෙන නැහැ. අද තොරතුරු තාක්ෂණය දියුනු කාලෙ ගොවින්ට එකතුවෙලා සැබෑවටම සිල්ලර වෙළඳපොලේ එලවලු පලතුරු මිල සහ තොග විදියට ඔවුන්ට විකුනන්න වෙන මිල අතර පොඩි සම්බන්ධයක් තියාගන්න පුලුවනි. එහෙම හරි සූත්‍රයක් විදියට ගණනය කරගෙන තියාගන්න පුලුවනි නම් එන එන තොග වෙලෙන්දාට කියන ගාන්ට බඩු දෙන්න වෙන් නැහැ.

රජය පැත්තෙන් ආර්ථික මධ්‍යස්ථාන හරහා මිලට බලපෑමක් කරන්න හැකි වුනත් අද ආර්ථික මධ්‍යස්ථාන වල සිටින වෙලෙන්දන් සහ අතරමැදියන් ලොරිකාරයින් වෙන්කරලා හදුනාගන්න බැරි තරමට මැටි වෙච්ච ගොවියන් නිසා ඒ කාර්යය සාර්ථක වෙලා තියෙනවා කියල පේන්න නැහැ.

මහතැන් කිහිපයක් සරං කෙටි ඇදන් මඩ ටිකක් පුකේ ගාගෙන හරක් පස්සෙ ගිහින් ටීවී වල පෙනීසිටියාට ගොවිතැන දියුනුවෙන්නෙ නැහැය. ඒකට බිම් මට්ටමේදි ක්‍රියාත්මක වෙන වැඩපිලිවෙල් ආදිය ඕනි වෙනවාය කියල මහජනයා හිතට ගන්න ඕන. බිම්මට්ටමේ ක්‍රියාත්මක වැඩ කියන්නෙ උපාධිදාරින් යොදවල ඇට පැකට් ගෙවල් ගානෙ බෙදිල්ල වගේ සරල දෙයක් කියල හිතාගෙන ඉන්න ආර්ථික සංවර්ධන ඇමතිලා ඉන්න රටක මේ ලියන දේවලුත් අයියෝ යුනිකෝඩ් ගොඩටම ඇතුලත් වෙනවා ඇති.