මිස්ටර කොත්තු සහ බිග් චුන්

ඉස්සර ගමේ මිනිස්සු කොළඹ ආවම කොළඹ කඩේකින් කෑවම ගම ගිහින් ඒකේ වරුණාව විසි තිස් වතාවක් කියෝනවා. ඉතින් මමත් බිග් චුන් ගිහින් ආවා. දැන් ඉතින් මගේ සෝසල් මීඩියා හිතවතුන්ට වෙනවා මගේ පොයිය අහන් ඉන්න. 

බිග් චුන් එකේ ගිය ගමන් මෙනු පේන්න තිවුනා. ඉන් පස්සේ අපේ ඇනවුම දානවා. ඇනවුම එක්ක ඕඩර් නම්බරයක් එනවා. ඒ නම්බර අනුපිලිවෙලට අපිට ඒ අයිස් ක්‍රීම් සහ තේ වතුර ලැබෙනවා. එතන හිටපු ගෑනු ළමයිගේ පස්ස ලස්සනයි. කලුපාට සිලික් වගේ ටිකක් ටයිට් කලිසම් නිසා පස්ස ලස්සනට පෙනුනා. ඕඩර් එක ගන්නකල් වටපිට බලනකොට තමයි මම ඒක දැක්කේ. ෆෝකස් කරල බැලුවේ නැති නිසා පව් නෑ. 

මේ බිග් චුන් එක කෝපප්යක් හදන්න දාන්න ඕන මක්කද ඒවා කොච්චර කොච්චර දාන්න ඕනද කියල කිරලා මැනලා අනුපාත තියනවා. ඒ අනුව තමයි ඒ ඒ දේවල් දාන්නේ. අතේ හුරුවට ඇති පදමට එහම නෙමෙයි. තේ එකකට අදාල කිරි දානවා නම් ඒවා මැනලා තව්ත දේ දානවනන් ඒවත් මැනලා වගේ තමයි දාන්නේ. ඉතින් මැනලා කිව්වට අයිස් ක්‍රීම් එක දානකොට, අයිස් දානකොට ලෙමන් පලුවක් දානකොට මනින්නේ නෑ. ඒත් එයාල සාමාන්‍ය එක්ක හදනකොට ඒ අදාල අනුපාන ඒ විදිහට දාන්න උත්සාහ ගන්නවා. 

ඒ හැම දෙයක්ම කැමරා වලින් නිරීක්ෂණය කරනවා. ඒ වගේම ඕඩරයක් දාපු වෙලාවේ ඉදලා ඒකක් දෙන්න කොච්චර වෙලා යනවද කියල එයාලට බලාගන්න පුලුවන්. ඕඩර් කීයක් ලැබිලද මොන වෙලාවටද ඕඩර් වැඩි කියලත් බලාගන්න පුලුවන් ඒ අයිතිකාරයින්ට. 

බිග්චුනමේ දැක්ක විදිහට ඒකේ ඉන්න ස්ටාෆ් එකට මොලේ වෙහෙසන්න විසේසයෙන් හිතන්න කියල ලොකු දෙයක් නෑ..හැබැයි කරත්තේ බැදපු හරක් වගේ වැඩ කරන්න වෙනවා. මාර්ග සංවර්ධන අධිකාරියට ලියුං කියුන් අරං යන රාජකාරිය කරන මට නිතර අහන්න වෙන දෙයක් ඒ මිස් අද නෑ. ඔයා හෙට එන්න කියන එක. . බිග් චුන් එක වගේ තැනකදි මට මල්බෙරි අයිස් එකක් දෙන්න කිව්වහම අද මල්බෙරි මිස් නෑ කියන්න බෑ. ඒ අය ඒක දෙනවා. මොකද ඒ කාර්යය කරන ආකාරය ඒ මල්බෙරි අයිස හදන විදිහ සරලව හැමෝටම පැහැදිලිව කියල තියෙනවා. ඉන්ස්ට්‍රක්ෂන් තියෙනවා. වැඩිය හිතන්න දෙයක් එතන නෑ.. 

අනෙක තමයි එතන වැඩ සිද්ද වෙන්නේ වැඩකරන ගෑනු ළමයිගේ උවමනාවටවත් ඇනවුම් කරන මගේ උවමනාවටවත් නෙමෙයි. පද්ධතියකට අනුව. අපි සාමාන්‍ය තේ කඩේකට ගියාම ඇහනෙවා, කහට අඩු කහට වැඩි, සීනි අඩු සීනි වැඩි, කිරි ටිකක් දාපු ආද ීවිවිධ තේ. ඒත් බිග් චුනමේ ඒවා අඩුයි. අපිට තියෙනවා සිලෙක්ට් කරන්න. ඉන් පස්ේස අපි සිලෙක්ට් කරපු එක තමයි අර ගොල්ලා හදන්නේ. මාතර බත් කඩේ බත් ගන්න ගියා වගේ මල්ලි හොදි ටිකක් දාන්න. ආ අඹ එපා.. පරිප්පු නන් මදි වගේ මැදදි ඉන්ස්ට්‍රක්ෂන් දෙන්න බෑ. දුන්නත් වැඩක් නෑ.. පාරිබෝගිකටත් ලස්සන පස්ස තියෙන බිග් චුන් නංගිලාටවත් ඕන එක නෙමෙයි අපිට ලැබෙන්නේ බිග් චුන් ලා දෙන එක. ඒක දෙපාර්සවයටම ලේසියක්. මොකද මාතර බත් කඩවල මම දැකල තියෙන ලොකුම ඩිලේ සේකිට් එකක් තමයි මිනිස්සු තමන්ගේ ව්‍යංජන සිලෙක්ට් කරන්න යෑම. බජට් රෙස්ටොරන්ට් එක්ක විදිහට කෑම එකක් බෙදන්න යන විනාඩි එක දෙක තුන වෙනවා මිනිස්සුන්ගේ සිලෙක්ෂන් වැඩි වීම නිසා.. අවසානේ එහෙම කස්ටම් සිලෙක්ට් කරල බත් එක දාගත්තම ඒක මෙලොව රහක් නැති කම්බිනේෂමක් නිසා පාරිබෝගිකට කන්නත් බෑ. උදාහරණ විදිහට එතැන හොදි කොච්චර සැරද කියල දන්නේ නැතුව හොදි වැඩියෙන් දාන්න කියල හොද්ද සැර වැඩි තැනකට කිව්වොත් හොදි දැම්මට පස්සේ බත් එක කන්න වෙන්නේ අඩ අඩ. 

මිස්ටර් කොත්තු එකේ කැමරා තිබිල තියෙනවා. ඒත් ඒ හිමිකරුට තමන්ගේ කඩේ කාර්යක්ෂමතාවය වැඩි කොරන්නේ කොොහමද වෙලදාම කළමණාකරනය කරන්නේ කොොහමද කියන එක ගැන අයිඩියාවක් නෑ.. ලංකාවේ සාරාසංකෙයිය කල්ප ලක්ෂ්‍යක් තිස්සේ තියෙන සේවකයාට තග දැමීම බිය වැද්දීම ඌට දෙකක් ඇනීම ආදී සාම්පද්‍රදායික ක්‍රම වලට තමයි සේවකයින්ගේන වැඩ ගන්න යන්නේ. 

කැමරා තියෙන තැනක ඕඩර් එද්දි උයන මිනිහා වේටර්ලා අතුරුදහන් වෙනවා නම් උන් මගාරිනවා නම් කෙලින්ම කැමරා වලින් බලන්න පුලුවන්. මනුස්සයෙක් ඕඩරයක් දාලා කෑම එක ඩිලිවර් වෙන්න හැට පැයක් යනවා නම් ඒවත් බලාගන්න පුලුවන්. ඉන් පසසේ හරියට සෙට් නොවන සේවකයින්ට දෙතුන් වතාවක් කරුණාවෙන් කියල හරියන් නෑ නම් ඒ අයට ඇක්සන් ගන්න පුලුවන්.. හැබැයි කඩේ බිස්නස් නෑ කියන එකට නම් කෙලින්ම වැඩකරන අයටම දොස් කියන්න අමාරුයි. ලොකේ මොනයම්ම බිස්නස් එකටත් නරක කාල එනවා. 

දර්ශන තියරි අම්බානක ලොක්කා සතුව තිබුනත් සේලස් නැති කාල එනවා. ඒ වෙලාවට ස්ටාෆ් එකට පෙසර් එක දිලා විතරක් වැඩේ ගොඩදාගන්න බෑ. ඒ ක වෙනම මිසන් එකක්. 

බිග් චුන් එක එහෙම සීනි ලුණු කෘතිම තියෙන සවුත්තු තැනක් නෙමෙයි. ඒක තවත් එක පැණි බීම අයිස්ක්‍රීම් කඩයක්. ඔය පැණි බීම සහ අයිස් ක්‍රීම් කියන අයිතම දෙකම සීනි වැඩියි. ඒක සරල දෙයක් නේ. ඉතින් බිග්චුන් එක පැත්තේ ගියොත් ඔයාල නිකමට සන්සන්දනය කරලා බලන්න ලංකාවේ වෙන කෑම බීම කඩවල සහ එතන වෙනස. එතන තියෙන කොලිටීස්. එතන එකපාරකට එයාලට දෙන්න පුලුවන් ඕඩර් ගාන. වැඩකරන අයගේ කාර්යක්සමතාවය. ආදිය. 

ඇත්තටම බිග් චුන් එකට වැඩකරන්න මිනිස්සු කොහම හොයාගත්තද කියන එකත් මට පස්නයක්. මොකද ලංකාවේ හරි අමාරුයි වැඩ කරන්න කැමති ආසාවෙන් වැඩකරන්න කැමති කට්ටිය හොයන්න. හැම තිසසේම සෙට් වෙන්නේ අයිස් ගහන්න කැමති. මැසිවිලි කියන සෙට් එකක්. 

 

මොනම හරි කොොහම හරි සල්ලි ටිකක් හොායගන්න හැම එකාම පොරක් නෙමෙයි. එත් සල්ලි තියෙන ඔන එකෙක්ට මොනා හරි එකතු කරගෙන තමන් පොරක කියල පෙන්වන්න පුලුවන්. කඩ දාන්න වගේම කඩ මැනේජ් කරන්න කෙස් අඩුකරගන්න සේල්ස් වැඩකරගන්න දක්ස මිනිස්සු ඉන්නවා..ඒ පැත්තේ දක්ස මැකනිසම් හදලා රන් කරන මිනිස්සුත් ඉන්නවා. ආන්න ඒ අය දිහා බලමු. බලල අපිට හැදෙන්න කියල රෙද්දක් නෑ අපි නිකමට බලමු ඒ ඇති.